Titane recensie: metaal, vlees en een film die je nooit meer vergeet
Sommige films bekijk je, andere films bekijken jou. Titane van Julia Ducournau hoort onmiskenbaar bij de tweede soort: 108 minuten lang knijpt deze film je keel dicht, en als hij je eindelijk loslaat, voel je de afdruk nog dagenlang. Vermaak in de comfortabele betekenis van het woord is het niet, maar juist daarom moeten we het erover hebben.
Brute, bizarre en verrassend tedere body horror die het publiek verdeelt, maar wie zich eraan overgeeft, krijgt een van de gedurfdste bioscoopervaringen van zijn leven.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 26.8.2021 |
|---|---|
| Regie | Julia Ducournau |
| Cast | Vincent Lindon, Agathe Rousselle, Garance Marillier, Laïs Salameh, Mara Cissé, Marin Judas |
| Genre | Drama's, Thrillers, Horrorfilms |
| Speelduur | 108 min |
| Leeftijdsclassificatie | 16 |
| Land | Belgische films, Franse films |
Waar gaat Titane over, als je dat al kunt navertellen?
De titel zet meteen de toon. Titanium is het metaal dat niet roest, hitte verdraagt en enorm sterk is, en daarom wordt het in de geneeskunde gebruikt voor implantaten en protheses. Dat beeld, metaal dat vergroeit met het menselijk lichaam, loopt als een rode draad door de hele film, en eerlijk gezegd kun je er vooraf beter niet veel meer over weten.
Wat je wel mag weten: in het middelpunt staat het personage van Agathe Rousselle, dat op de aftiteling veelzeggend wordt vermeld als Alexia / Adrien. Die dubbele naam verraadt al dat identiteit, lichaam en gender hier geen decor zijn, maar de ruggengraat van de film vormen. Tegenover haar speelt Vincent Lindon de rol van Vincent, en de band die tussen die twee ontstaat, is het emotionele hart van het geheel.
Titane is niet het soort film waarvan je het verhaal even in de lunchpauze aan je collega's vertelt. Het is meer een ervaring dan een plot: een aaneenschakeling van sferen, schokkende beelden en onverwacht stille momenten. Wie een lineaire, logisch opgebouwde thriller verwacht, komt bedrogen uit. Wie bereid is het stuur los te laten, krijgt daarentegen een wilde rit.
Julia Ducournau, de grande dame van de Franse body horror
Wie haar debuut Grave (bij ons ook bekend als Raw) heeft gezien, weet dat de naam Ducournau zowel een waarschuwing als een belofte is. Daarin liet ze de angstaanjagende transformatie van het lichaam en de verlangens van een jonge vrouw zien, zo heftig dat sommige kijkers letterlijk onwel werden tijdens vertoningen. Titane trekt die lijn door, alleen nog wilder en met nog minder compromissen.
Wat Ducournau echt bijzonder maakt, is niet de schok zelf, maar het feit dat er achter die schok altijd iets diep menselijks schuilgaat. Bij haar is het lichaam niet alleen vlees dat uiteenvalt of verandert, het is een vraag: wie zijn we als ons lichaam ons niet gehoorzaamt? Wat betekent het om ergens bij te horen? In Titane is die tweeledigheid nog scherper, want naast de meest gruwelijke momenten staan ook de meest ontroerende.
Als regisseur is ze ongelooflijk zelfverzekerd. Elk shot is bewust gekozen, en de kleuren, het licht en het ritme van de montage werken bijna hypnotiserend. Je hoeft deze film niet mooi te vinden, maar niemand kan beweren dat Ducournau niet precies weet wat ze doet.
Agathe Rousselle en Vincent Lindon: twee lichamen, één gevecht
De vertolking van Agathe Rousselle is zo'n doorbraakrol waar over jaren nog over gepraat wordt. Haar rol is fysiek en mentaal extreem, ze moet vaak vrijwel zonder tekst alles overbrengen, en dat doet ze met een angstaanjagende intensiteit. Ze is tegelijk eng, zielig en aangrijpend, en juist die drie lagen geven de film zijn trekkracht.
Vincent Lindon is een van de meest betrouwbare en gerespecteerde acteurs van de Franse film, en hier laat hij iets heel verrassends zien. Zijn personage oogt als een harde man die zijn lichaam onvermoeibaar traint, maar daarachter verschuilt zich een diep beschadigd mens. Lindon speelt nooit te groot: met één blik zegt hij meer dan anderen met een monoloog. De scènes tussen hen tweeën zijn de sterkste momenten van de film.
In de bijrollen duikt ook Garance Marillier op, de hoofdrolspeelster van Grave, en voor fans van de regisseur is het een extra plezier haar terug te zien in deze wereld. Verder maken Laïs Salameh, Mara Cissé, Marin Judas, Diong-Kéba Tacu en Myriem Akheddiou de cast compleet, die laatste als de moeder van Adrien.
Wat indruk maakt: beeld, geluid en lef
Visueel is Titane van het hoogste niveau. De olieachtige, neonverlichte, metalige wereld is tegelijk prachtig en walgelijk, en de film speelt bewust met die spanning. Ducournau filmt lichamen en machines alsof het twee vormen van hetzelfde materiaal zijn, en dat idee kruipt langzaam onder je huid.
Het geluidsontwerp is net zo sterk. Brullende motoren, het geluid van botten en metaal, plotselinge stiltes: alles is erop gericht dat je fysiek voelt wat je ziet. Met een goede koptelefoon of in een goede zaal is dat een ervaring op zich, maar thuis, half lettend op je telefoon, verliest de film veel van zijn kracht.
- De grootste kracht: de film houdt zich nergens in.
- De verrassing: achter de schok schuilt echte, pijnlijke tederheid.
- De stijl: je verwart dit geen moment met het werk van een andere regisseur.
Waar begint het metaal te buigen?
Ik zou niet eerlijk zijn als ik zei dat Titane foutloos is. De eerste en tweede helft hebben duidelijk een ander tempo en een andere toon, en die omslag zal veel kijkers uit de film halen. Wie na de wilde, meedogenloze opening hetzelfde ritme verwacht, kan het vervolg traag vinden.
Logica is ook niet de sterkste kant van de film. Ducournau werkt eerder met droomlogica dan met een rationeel opgebouwd verhaal, en wie bij elke wending vraagt hoe dat nou kan, zal er weinig plezier aan beleven. Daarom krijgt het verhaal bij mij minder punten dan de andere onderdelen: de symboliek is rijk, maar het plot is soms vooral een excuus voor beelden en gevoelens.
En dan het meest voor de hand liggende risico: dit is een zeer expliciete film voor een volwassen publiek. Er zitten scènes in die veel mensen met hun ogen dicht zullen doorstaan, en dat is geen beleefdheidswaarschuwing. Wie slecht tegen expliciet lichamelijk letsel kan, zal Titane als een marteling ervaren.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van grensverleggende Europese auteursfilm en body horror, en wie door Grave of de films van Cronenberg niet werd afgeschrikt maar juist gefascineerd.
- Sla hem liever over als: Wie op zoek is naar luchtig avondvermaak, slecht tegen grafisch geweld en lichamelijk letsel kan, of van elke film een helder, logisch verhaal verwacht, kan hier beter ver uit de buurt blijven.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Grave (2016), Crash (1996), Tetsuo: The Iron Man (1989), Videodrome (1983), Under the Skin (2013)
Veelgestelde vragen
Wie regisseerde Titane?
Titane is gemaakt door de Franse regisseur Julia Ducournau, die eerder doorbrak met Grave.
Hoe lang duurt Titane?
De film duurt 108 minuten.
Wanneer verscheen Titane in Nederland?
Titane ging op 26 augustus 2021 in première in de Nederlandse bioscopen.
Wie spelen er in Titane?
De hoofdrollen zijn voor Agathe Rousselle (Alexia / Adrien) en Vincent Lindon (Vincent), daarnaast spelen Garance Marillier, Laïs Salameh, Mara Cissé, Marin Judas, Diong-Kéba Tacu en Myriem Akheddiou mee.
Wat voor soort film is Titane?
Een Belgisch-Franse coproductie die drama, thriller en horror combineert, met sterke elementen van body horror.
Kun jij de greep van Titane aan?
Titane wil niet iedereen behagen, en dat is precies zijn grootste kracht. Julia Ducournau maakte een film die tegelijk provoceert, walging oproept en ontroert, en Agathe Rousselle en Vincent Lindon spelen zo sterk dat je daarna moeilijk terug kunt naar lauwe middelmaat. Kun je ertegen en sta je open voor een ongewone, droomachtige ervaring, dan is dit verplichte kost. Twijfel je, kijk dan eerst een trailer en wees eerlijk tegen jezelf: de film zelf is alleen maar heftiger. Voor mij een volmondig ja, de afdruk van het metaal bleef nog dagen voelbaar.