Zew krwi recenzja: Harrison Ford i pies, który uczy się być panem samego siebie
Jest sobie pies, którego los przenosi z wygodnej kalifornijskiej werandy prosto w śnieżyce Jukonu, i szczerze mówiąc, ten film zawdzięcza mu wszystko. Zew krwi to staroświecka, nastawiona na emocje przygoda, która nie próbuje być mądrzejsza od widza, za to doskonale wie, w którym momencie ścisnąć nam gardło. A brodaty, zmęczony życiem Harrison Ford działa tu jak ciepły koc w mroźną noc.
Nie jest bez wad, momentami bywa wygładzony aż za bardzo, ale rzadko trafia się film familijny, który tak czysto i z taką czułością opowiada o tym, co znaczy odnaleźć swoje miejsce na świecie.
Informacje o filmie
| Original | The Call of the Wild |
|---|---|
| Premiera w Polsce | 21.02.2020 |
| Reżyseria | Chris Sanders |
| Obsada | Harrison Ford, Dan Stevens, Colin Woodell, Karen Gillan, Omar Sy, Raven Scott |
| Gatunek | Filmy przygodowe, Filmy familijne, Dramaty |
| Czas trwania | 100 min |
| Kategoria wiekowa | 12 |
| Kraj | Filmy amerykańskie |
Zew krwi: gdzie obejrzeć?
| W abonamencie |  Disney Plus |
|---|---|
| Do wypożyczenia |  Apple TV Store Google Play Movies YouTube Player Rakuten TV Pilot WP |
| Do kupienia | Apple TV StoreGoogle Play MoviesYouTubeRakuten TVPilot WP |
O czym to jest, bez spoilerów: od werandy do sań pocztowych
Buck, wielki, uroczy i nieco rozpieszczony pies, ma dotąd proste życie: mieszka w Kalifornii, w wygodzie, a jego największą przygodą jest pewnie przewrócenie czegoś w domu. Potem niespodziewanie trafia daleko od domu i w czasach gorączki złota z lat 90. XIX wieku ląduje w surowej dziczy Jukonu. Tu nikt już nie pogłaszcze go po głowie tylko dlatego, że jest słodki.
Buck dołącza do psiego zaprzęgu ciągnącego sanie pocztowe, a z czasem zostaje jego przewodnikiem. Film to w gruncie rzeczy historia jego dojrzewania: jak z wygodnego domowego pupila staje się istotą, która stoi na własnych łapach i w końcu jest panem samego siebie. Więcej nie warto zdradzać, bo siła filmu tkwi właśnie w tym, jak krok po kroku, scena po scenie buduje tę przemianę.
Schemat jest klasyczny: obcy świat, ciężkie próby, dobrzy i źli ludzie oraz zwierzę, które to wszystko przetrwa i wyjdzie z tego silniejsze. Kto jako dziecko płakał na filmie o psie, dobrze wie, na co się pisze.
Harrison Ford, zrzędliwe serce
Nie oszukujmy się, wielu pójdzie na ten film dla Harrisona Forda. Po Hanie Solo i Indianie Jonesie widzimy go w zupełnie innej roli: John Thornton to postać złamana i cicha, za którą zamiast słów mówi spojrzenie. Ford w tym wieku nie jest już bohaterem przygody, tylko starszym panem, który stoi obok niego, i zaskakująco dobrze mu z tym. Jest w nim jakieś zmęczone ciepło, bez którego ten film byłby dużo bardziej pusty.
Reszta obsady też jest na swoim miejscu. Omar Sy jako Perreault wnosi tę rozbrajającą, słoneczną charyzmę, za którą kochamy go od czasu Nietykalnych, a Cara Gee jako Françoise świetnie mu partneruje. Po drugiej stronie pojawiają się Dan Stevens jako Hal, Karen Gillan jako Mercedes i Colin Woodell jako Charles. Stevens to aktor, który uwielbia odrobinę przerysować postać, i tutaj z tego korzysta. Dla niektórych to już karykatura, ja w filmie familijnym spokojnie to przyjmuję.
W mniejszych rolach pojawiają się jeszcze Raven Scott i Wes Brown, ale prawdziwym bohaterem jest bez wątpienia Buck. Wszystko kręci się wokół niego, a film działa najlepiej wtedy, gdy ludzie stanowią jedynie tło dla jego wędrówki.
Chris Sanders, który wie, jak opowiadać o zwierzętach
Za kamerą stanął Chris Sanders i to wiele wyjaśnia. To on stoi za Lilo i Stitch oraz Jak wytresować smoka, czyli przez większość kariery opowiadał o więzi między człowiekiem a kimś, kto człowiekiem nie jest. To doświadczenie czuć i tutaj: Sanders nie boi się wielkich, czystych emocji i nie wstydzi się, gdy scena chce być po prostu wzruszająca.
Rytm jest przyjemny, a 100 minut to w sam raz, by film nie dłużył się widzowi, a jednocześnie miał czas rozwinąć przemianę Bucka. Animacyjne myślenie Sandersa to jednak broń obosieczna. Film momentami wygląda jak aktorskie rodzeństwo kreskówki: wszystko jest trochę jaśniejsze, trochę bardziej wyraziste, trochę bardziej baśniowe niż rzeczywistość. Dzieci będą zachwycone, ale dorosły widz czasem pomyśli, że twardsza, surowsza wersja mogłaby uderzyć mocniej.
Śnieg, światło i gorączka złota: strona wizualna
Jukon to drugi główny bohater filmu. Zaśnieżone krajobrazy, bezkresna biel, skute lodem rzeki i zatłoczony, błotnisty świat gorączki złota tworzą piękny kontrast. Moment, w którym Buck po raz pierwszy zderza się z ogromem dziczy, to prawdziwie kinowe przeżycie, które warto zobaczyć na dużym ekranie.
Sceny z zaprzęgiem mają rozmach, jest w nich prędkość i niebezpieczeństwo, dobrze też pokazują, ile pracy kosztowało dostarczenie poczty w tamtym świecie. Miejscami obrazy są zbyt idealne, jakbyśmy oglądali pocztówkę, ale przyznam, że trudno to naprawdę wytknąć filmowi, którego celem jest właśnie oczarować widza.
Gdzie sanie wpadają w poślizg?
Najważniejsze pytanie brzmi: na ile znosimy emocjonalną szczerość tego filmu. Kto lubi, gdy historia jest jednoznaczna, a dobrzy i źli wyraźnie od siebie oddzieleni, ten trafi w dziesiątkę. Kto jednak szuka bardziej zniuansowanych, mroczniejszych postaci, może uznać czarne charaktery za zbyt kreskówkowe, a zwroty akcji za przewidywalne.
Drugie ryzyko to przewidywalność. Ten film nie chce zaskakiwać, raczej uspokoić i poruszyć. To zarówno zaleta, jak i słabość. Mnie to nie przeszkadzało, ale rozumiem, jeśli ktoś na koniec wzruszy ramionami, że to już było, tylko z innym psem.
- Co działa: Harrison Ford, postać Bucka, krajobrazy, czyste emocje.
- Co mniej: zbyt proste czarne charaktery, przewidywalna dramaturgia, momentami zbyt błyszczące zdjęcia.
Komu polecamy?
- Dla ciebie, jeśli: Rodzinom ze starszymi dziećmi, miłośnikom psów i wszystkim, którzy lubią staroświeckie, chwytające za serce przygody. Dobry wybór także dla fanów Harrisona Forda, którzy chcą zobaczyć jego cichsze oblicze.
- Lepiej odpuść, jeśli: Kto czeka na surowy, realistyczny dramat o przetrwaniu albo ma alergię na otwarte emocje i przewidywalne historie, prawdopodobnie się rozczaruje.
Jeśli ci się podoba, zobacz też: White Fang (1991), Balto (1995), Togo (2019), Był sobie pies (2017)
Najczęstsze pytania
Kiedy Zew krwi wszedł do polskich kin?
Film trafił do kin w Polsce 21 lutego 2020 roku.
O czym jest Zew krwi?
Buck, domowy pies z Kalifornii, niespodziewanie trafia do dziczy Jukonu w czasach gorączki złota z lat 90. XIX wieku. Zostaje członkiem, a potem przewodnikiem psiego zaprzęgu ciągnącego sanie pocztowe i w końcu odnajduje swoje miejsce na świecie.
Ile trwa Zew krwi?
Film trwa 100 minut.
Kto gra w filmie Zew krwi?
Harrison Ford wciela się w Johna Thorntona, obok niego występują Omar Sy (Perreault), Cara Gee (Françoise), Dan Stevens (Hal), Karen Gillan (Mercedes) i Colin Woodell (Charles).
Kto wyreżyserował Zew krwi?
Film wyreżyserował Chris Sanders.
Czy warto wyruszyć z Buckiem do Jukonu?
Tak, jeśli wiesz, na co idziesz. Zew krwi nie jest filmem rewolucyjnym i nie próbuje pisać nowych zasad, za to uczciwie i z sercem opowiada odwieczną historię o wolności, wierności i o tym, że czasem trzeba stracić wygodę, by stać się sobą. Harrison Ford jest niezawodny, Buck da się lubić, Jukon zachwyca, a Chris Sanders czuje, gdzie nacisnąć, żeby zabolało serce.
Idealny na deszczowe niedzielne popołudnie i wspólny rodzinny seans. Tylko przygotuj chusteczki, bo filmy o psach rzadko okazują litość.