Απόδειξη Ενοχής κριτική: η δικαστική σκακιέρα του Anthony Hopkins και του Ryan Gosling, όπου ο δολοφόνος χαμογελά τελευταίος;
Υπάρχει ένα είδος θρίλερ όπου ξέρουμε ήδη από τα πρώτα λεπτά ποιος είναι ο δολοφόνος, και ακριβώς αυτό το κάνει τόσο εκνευριστικά συναρπαστικό. Το Απόδειξη Ενοχής ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Το ερώτημα δεν είναι ποιος πάτησε τη σκανδάλη, αλλά πώς μπορεί κανείς να το αποδείξει. Και η σύγκρουση του Anthony Hopkins με τον Ryan Gosling είναι μια τέτοια απόλαυση που αξίζει και σήμερα να ξαναδείτε αυτή την ταινία του 2007.
Ένα έξυπνο, κομψό και πραγματικά διασκεδαστικό δικαστικό θρίλερ, με μεγαλύτερο όπλο του το παιχνίδι γάτας και ποντικιού ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές.
Στοιχεία ταινίας
| Original | Fracture |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 21.6.2007 |
| Σκηνοθεσία | Gregory Hoblit |
| Πρωταγωνιστούν | Anthony Hopkins, Ryan Gosling, David Strathairn, Rosamund Pike, Embeth Davidtz, Billy Burke |
| Είδος | Θρίλερ |
| Διάρκεια | 113 λεπτά |
| Καταλληλότητα | 16 |
| Χώρα | Γερμανικές ταινίες, Αμερικανικές ταινίες |
Ένας φόνος που μοιάζει υπερβολικά απλός
Η αφετηρία είναι σχεδόν προκλητικά ξεκάθαρη. Ο Ted Crawford ανακαλύπτει ότι η νεαρή σύζυγός του, η Jennifer, τον απατά, και καταστρώνει ένα τέλειο σχέδιο δολοφονίας. Όταν η αστυνομία εισβάλλει στο σπίτι του, τον βρίσκει με το πιστόλι στο χέρι, και ο Crawford ούτε που σκέφτεται να αρνηθεί ότι πυροβόλησε τη γυναίκα του. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο άβολα, ο ντετέκτιβ Rob Nunally αναγνωρίζει έκπληκτος στο θύμα τη δική του ερωμένη.
Ο Crawford συλλαμβάνεται, ομολογεί και καταλήγει πίσω από τα κάγκελα. Στα χαρτιά, πρόκειται για υπόθεση που ένας εισαγγελέας κερδίζει με κλειστά μάτια. Έτσι ακριβώς το βλέπει και ο φιλόδοξος αναπληρωτής εισαγγελέας Willy Beachum, για τον οποίο όλο αυτό μοιάζει με μια γρήγορη, εύκολη νίκη. Όσο όμως σκάβει πιο βαθιά, τόσο περισσότερο μπλέκεται στα νήματα, χωρίς να καταλαβαίνει ότι στην πραγματικότητα όλα τα κινεί ο Crawford.
Περισσότερα για την πλοκή δεν χρειάζεται να ξέρετε. Η δύναμη της ταινίας βρίσκεται στο ότι νανουρίζει και τον θεατή στην ίδια βολική αίσθηση ασφάλειας με τον Beachum, και μετά, αργά και μεθοδικά, του τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια.
Ο Hopkins, ένα χαμογελαστό αρπακτικό
Λίγοι ηθοποιοί μπορούν να είναι τόσο επικίνδυνοι όσο ο Anthony Hopkins κάνοντας σχεδόν τίποτα. Ως Ted Crawford υποδύεται έναν ψυχρό, ακριβή, απεριόριστα σίγουρο για τον εαυτό του άντρα, που με κάθε του φράση βρίσκεται ένα βήμα μπροστά από όλους. Δύσκολα δεν σκέφτεσαι τον Hannibal Lecter, και η ταινία προφανώς το ξέρει, όμως ο Crawford είναι άλλου είδους τέρας: το όπλο του δεν είναι η ωμή απειλή, αλλά η πνευματική υπεροχή.
Ο Hopkins εδώ ξεκάθαρα διασκεδάζει, και αυτή η χαρά του παιχνιδιού περνάει και στον θεατή. Κάθε σκηνή του είναι μια μικρή παράσταση, όπου ο σαρκασμός, η σχεδόν πατρική συγκατάβαση και ο παγερός υπολογισμός συνυπάρχουν. Θα μπορούσε εύκολα να το παρακάνει, αλλά ξέρει ακριβώς μέχρι πού να φτάσει. Το αποτέλεσμα είναι ένας κακός για τον οποίο, λίγο ντροπαλά, κάνουμε και λίγο κρυφή μαγκιά να τον υποστηρίζουμε.
Ο Gosling, ο αλαζόνας νεαρός εισαγγελέας
Εκείνη την εποχή ο Ryan Gosling ήταν ακόμη ο νεαρός ηθοποιός για τον οποίο όλοι διαισθάνονταν ότι τον περιμένουν μεγάλα πράγματα, και η ταινία δείχνει γιατί. Ο Willy Beachum δεν είναι άψογος ήρωας: είναι αλαζόνας, καριερίστας, έχει λίγο υπερβολική ιδέα για τον εαυτό του, και αυτό ακριβώς τον κάνει ενδιαφέροντα. Απέναντι στο κακό δεν στέκεται ένας άγιος ιππότης, αλλά ένας φιλόδοξος νέος, για τον οποίο αυτή η υπόθεση ίσως είναι το πρώτο πραγματικό χαστούκι της ζωής του.
Το χαλαρό, σίγουρο ύφος του Gosling ταιριάζει υπέροχα στον χαρακτήρα και, το σημαντικότερο, δεν εξαφανίζεται δίπλα στον Hopkins. Αυτό δεν είναι μικρό πράγμα, γιατί δίπλα σε έναν ηθοποιό τέτοιου διαμετρήματος είναι εύκολο να μείνεις στη σκιά. Οι κοινές τους σκηνές είναι οι καλύτερες στιγμές της ταινίας, σαν μια παρτίδα σκάκι όπου ο ένας παίκτης σκέφτεται ήδη δέκα κινήσεις μπροστά και ο άλλος μόλις τώρα μαθαίνει τους κανόνες.
Και οι δεύτεροι ρόλοι είναι δυνατοί. Ο David Strathairn ως Joe Lobruto φέρνει μια αξιόπιστη, επιβλητική παρουσία, η Rosamund Pike ως Nikki Gardner δίνει χρώμα στη ζωή του Beachum, και ο Billy Burke ως ντετέκτιβ Nunally είναι μια από τις πιο τραγικές φιγούρες της ταινίας. Η Fiona Shaw ως δικαστής και ο Cliff Curtis ως ντετέκτιβ Flores έχουν λιγότερο χρόνο, αλλά και οι δύο δίνουν πειστικό φόντο στην ιστορία.
Gregory Hoblit, ο σιωπηλός μάστορας της έντασης
Η σκηνοθεσία του Gregory Hoblit δεν είναι επιδεικτική, και εδώ αυτό είναι σαφώς σωστή επιλογή. Δεν πρόκειται για ταινία δράσης: δεν υπάρχουν καταδιώξεις με αυτοκίνητα ούτε εντυπωσιακοί πυροβολισμοί κάθε δέκα λεπτά. Αντίθετα, είναι ένα θρίλερ που χτίζεται σιγά σιγά, πάνω στους διαλόγους και τις εκφράσεις, όπου η ένταση γεννιέται από τις κουβέντες, τα βλέμματα και τις μάχες στην αίθουσα του δικαστηρίου.
Ο Hoblit ξέρει ότι με δύο τέτοιους ηθοποιούς το καλύτερο είναι να τους αφήσεις να δουλέψουν. Η κάμερα δεν είναι φορτική, τα πλάνα είναι κομψά, και οι χώροι, ιδιαίτερα το σπίτι του Crawford, είναι ψυχροί και αποστειρωμένα ακριβείς, όπως ακριβώς και ο ιδιοκτήτης τους. Αυτή η οπτική συγκράτηση αντανακλά υπέροχα τον ψυχισμό του χαρακτήρα. Στα 113 λεπτά της ταινίας οι νεκροί χρόνοι είναι ελάχιστοι, αν και στο μεσαίο κομμάτι υπάρχουν μία δύο σκηνές όπου ο ρυθμός πέφτει λίγο.
Εκεί όπου τρίζει ο μηχανισμός
Τέλεια πάντως η ταινία δεν είναι. Ορισμένες παράπλευρες ιστορίες, κυρίως η προσωπική ζωή του Beachum, έχουν λιγότερο ενδιαφέρον από την κεντρική σύγκρουση, και κατά διαστήματα νιώθεις ότι απλώς γεμίζουν χρόνο. Όποιος έχει δει πολλά δικαστικά θρίλερ ίσως αναγνωρίσει κάποιες λύσεις και μαντέψει τις ανατροπές νωρίτερα απ' όσο θα ήθελε η ταινία.
Και η μουσική είναι περισσότερο λειτουργική παρά αξιομνημόνευτη: κάνει τη δουλειά της, ντύνει την ένταση, αλλά δεν σου μένει στο αυτί. Το λογικό οικοδόμημα κάπου κάπου δοκιμάζει σοβαρά την αληθοφάνεια, όμως ας είμαστε ειλικρινείς: σε μια τέτοια ταινία είμαστε διατεθειμένοι να το συγχωρήσουμε, αρκεί να περνάμε τόσο καλά. Και εδώ αυτό ακριβώς συμβαίνει.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι στην ουσία ότι η ταινία στηρίζεται τόσο πολύ στο δίδυμο Hopkins και Gosling, που όταν κανείς από τους δύο δεν είναι στην οθόνη, η ένταση αισθητά υποχωρεί. Ευτυχώς αυτό συμβαίνει σπάνια.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα έξυπνα θρίλερ που στηρίζονται στους διαλόγους, τα δικαστικά δράματα και τις μεγάλες ερμηνευτικές μονομαχίες. Για τους θαυμαστές του Hopkins και του Gosling είναι υποχρεωτική.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι περιμένουν γρήγορη δράση, πολύ θέαμα ή αιματηρές συγκινήσεις μάλλον θα απογοητευτούν, γιατί πρόκειται για ένα θρίλερ που χτίζεται αργά και βασίζεται στην κουβέντα.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Η Σιωπή των Αμνών (1991), Presumed Innocent (1990), Πρωταρχικός Φόβος (1996), Ο Δικηγόρος του Διαβόλου (1997), The Verdict (1982)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται η ταινία Απόδειξη Ενοχής;
Ο Ted Crawford ανακαλύπτει ότι η νεαρή σύζυγός του τον απατά και καταστρώνει ένα τέλειο σχέδιο δολοφονίας. Παρότι ομολογεί την πράξη του, ο φιλόδοξος αναπληρωτής εισαγγελέας Willy Beachum, που αναλαμβάνει την υπόθεση, μπλέκεται όλο και περισσότερο, ενώ τα νήματα τα κινεί ο Crawford.
Πότε κυκλοφόρησε το Απόδειξη Ενοχής στην Ελλάδα;
Η ταινία βγήκε στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 21 Ιουνίου 2007.
Πόση είναι η διάρκεια της ταινίας Απόδειξη Ενοχής;
Η ταινία διαρκεί 113 λεπτά.
Ποιοι παίζουν στο Απόδειξη Ενοχής;
Πρωταγωνιστούν ο Anthony Hopkins (Ted Crawford) και ο Ryan Gosling (Willy Beachum), ενώ στο καστ βρίσκονται επίσης οι David Strathairn, Rosamund Pike, Embeth Davidtz, Billy Burke, Cliff Curtis και Fiona Shaw.
Ποιος σκηνοθέτησε το Απόδειξη Ενοχής;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Gregory Hoblit.
Ποιος είναι ο πρωτότυπος τίτλος του Απόδειξη Ενοχής;
Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Fracture, και πρόκειται για γερμανοαμερικανική συμπαραγωγή.
Αξίζει και σήμερα να καθίσετε μπροστά στη μονομαχία Hopkins και Gosling;
Ξεκάθαρα ναι. Το Απόδειξη Ενοχής δεν έφερε επανάσταση στο είδος, αλλά ξέρει ακριβώς τι θέλει και το κάνει πολύ καλά. Είναι ένα σφιχτό, κομψό, έξυπνο θρίλερ που χτίζεται πάνω στη σύγκρουση δύο εξαιρετικών ηθοποιών και ανεβάζει έτσι ψηλά το διακύβευμα. Το χαμόγελο του Hopkins θα σας στοιχειώνει για μέρες, ενώ ο Gosling δείχνει γιατί έγινε αργότερα ένας από τους πιο περιζήτητους ηθοποιούς.
Αν θέλετε μια βραδιά όπου δεν χρειάζονται εκρήξεις και χίλια κοψίματα για να καθίσετε στην άκρη της καρέκλας, αυτή η ταινία είναι καλή επιλογή. Φτιάξτε ένα τσάι, σβήστε τα φώτα και δείτε πώς μια ομολογία μετατρέπεται στην πιο δύσκολη υπόθεση του κόσμου.