Fracture recensie: Anthony Hopkins en Ryan Gosling spelen een schaakspel in de rechtszaal, maar lacht de moordenaar het laatst?
Er bestaat een soort thriller waarin je al in de eerste minuten weet wie de moordenaar is, en juist dat maakt hem zo zenuwslopend. Fracture is precies zo'n film. De vraag is niet wie de trekker overhaalde, maar hoe je dat in hemelsnaam bewijst. En het duel tussen Anthony Hopkins en Ryan Gosling is zo'n genot dat deze film uit 2007 nog altijd de moeite waard is om op te zetten.
Een slimme, elegante en ronduit vermakelijke rechtbankthriller, met als sterkste wapen het kat en muisspel tussen de twee hoofdrolspelers.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 17.5.2007 |
|---|---|
| Regie | Gregory Hoblit |
| Cast | Anthony Hopkins, Ryan Gosling, David Strathairn, Rosamund Pike, Embeth Davidtz, Billy Burke |
| Genre | Thrillers |
| Speelduur | 113 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Duitse films, Amerikaanse films |
Een moord die te simpel lijkt
Het uitgangspunt is bijna uitdagend eenvoudig. Ted Crawford ontdekt dat zijn jonge vrouw Jennifer hem bedriegt en bedenkt een perfect moordplan. Als de politie zijn huis binnenvalt, staat hij er met een pistool in zijn hand, en Crawford denkt er niet eens aan te ontkennen dat hij zijn vrouw heeft neergeschoten. Om het nog pijnlijker te maken herkent rechercheur Rob Nunally in het slachtoffer tot zijn schrik zijn eigen minnares.
Crawford wordt gearresteerd, legt een bekentenis af en belandt achter de tralies. Op papier is dit het soort zaak dat een aanklager met zijn ogen dicht wint. Dat denkt ook de ambitieuze hulpofficier van justitie Willy Beachum, voor wie het eruitziet als een snelle, makkelijke overwinning. Maar hoe dieper hij graaft, hoe meer hij verstrikt raakt, zonder door te hebben dat eigenlijk Crawford aan alle touwtjes trekt.
Meer hoef je over het verhaal niet te weten. De kracht van Fracture is dat de film de kijker in dezelfde comfortabele zekerheid sust als Beachum, om daarna langzaam en methodisch de grond onder zijn voeten weg te trekken.
Hopkins, het glimlachende roofdier
Weinig acteurs kunnen zo gevaarlijk zijn terwijl ze vrijwel niets doen als Anthony Hopkins. Als Ted Crawford zet hij een koele, precieze en grenzeloos zelfverzekerde man neer die met elke zin een stap voorloopt op de rest. Het is lastig om niet aan Hannibal Lecter te denken, en de film weet dat natuurlijk ook, maar Crawford is een ander soort monster. Zijn wapen is geen rauwe dreiging, maar intellectuele superioriteit.
Hopkins heeft hier zichtbaar plezier, en die speelsheid slaat over op de kijker. Elke scène is een kleine voorstelling waarin spot, een bijna vaderlijke neerbuigendheid en ijskoude berekening samenkomen. Het had makkelijk over the top kunnen worden, maar Hopkins voelt precies aan hoe ver hij kan gaan. Het resultaat is een schurk voor wie je, met enige schaamte, toch een beetje supportert.
Gosling, de verwaande jonge aanklager
Ryan Gosling was in die periode nog de jonge acteur van wie iedereen voelde dat hem grote dingen te wachten stonden, en Fracture laat goed zien waarom. Willy Beachum is geen smetteloze held: hij is arrogant, carrièregericht en heeft net iets te veel met zichzelf op, en juist dat maakt hem interessant. Tegenover het kwaad staat geen heilige ridder, maar een eerzuchtige jongeman voor wie deze zaak misschien de eerste echte klap in zijn leven is.
Goslings losse, zelfverzekerde stijl past perfect bij het personage, en belangrijker nog: hij verdwijnt niet naast Hopkins. Dat is veel waard, want naast een acteur van dat kaliber raak je snel ondergesneeuwd. Hun gezamenlijke scènes zijn de beste momenten van de film, als een schaakpartij waarin de ene speler al tien zetten vooruit denkt en de andere nog de regels aan het leren is.
Ook de bijrollen zijn sterk. David Strathairn brengt als Joe Lobruto een betrouwbare, gezaghebbende aanwezigheid, Rosamund Pike geeft als Nikki Gardner kleur aan Beachums leven en Billy Burke is als rechercheur Nunally een van de tragischste figuren van de film. Fiona Shaw als rechter en Cliff Curtis als rechercheur Flores krijgen minder speeltijd, maar zorgen allebei voor een geloofwaardige achtergrond.
Gregory Hoblit, de stille meester van de spanning
De regie van Gregory Hoblit is niet opzichtig, en dat is hier juist een goede keuze. Fracture is geen actiefilm: er is geen achtervolging of spectaculaire schietpartij om de tien minuten. Het is een langzaam opbouwende thriller die draait om dialogen en gezichtsuitdrukkingen, waarin de spanning ontstaat uit gesprekken, blikken en de strijd in de rechtszaal.
Hoblit begrijpt dat je twee van zulke acteurs het best gewoon hun werk laat doen. De camera dringt zich niet op, de beelden zijn elegant en de ruimtes, vooral Crawfords huis, zijn koel en steriel precies, net als hun eigenaar. Die visuele terughoudendheid weerspiegelt het binnenste van het personage uitstekend. In de 113 minuten zit nauwelijks een slap moment, al zakt het tempo in het middendeel bij een paar scènes wat in.
Waar de machine gaat haperen
Perfect is de film niet. Een paar zijlijnen, vooral Beachums privéleven, zijn minder spannend dan het hoofdconflict en voelen soms als opvulling. En wie veel rechtbank en juridische thrillers heeft gezien, zal sommige oplossingen herkennen en de wendingen misschien eerder doorzien dan de film zou willen.
Ook de muziek is eerder functioneel dan memorabel: ze doet wat ze moet doen en ondersteunt de spanning, maar blijft niet in je hoofd hangen. De logica van het geheel stelt de geloofwaardigheid hier en daar flink op de proef, maar eerlijk is eerlijk: bij dit soort films zijn we geneigd dat te vergeven als we ons zo goed vermaken. En dat is hier het geval.
Het grootste risico is eigenlijk dat de film zo zwaar leunt op het duo Hopkins en Gosling dat de spanning merkbaar wegzakt zodra geen van beiden in beeld is. Gelukkig gebeurt dat zelden.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van slimme thrillers die op dialoog draaien, van rechtbankdrama's en van grote acteerduels. Voor fans van Hopkins en Gosling een must.
- Sla hem liever over als: Wie snelle actie, veel spektakel of bloederige spanning verwacht, kan teleurgesteld raken, want dit is vooral een langzaam opbouwende, praatgerichte thriller.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Silence of the Lambs (1991), The Devil's Advocate (1997), Primal Fear (1996), Anatomy of a Murder (1959), The Verdict (1982)
Veelgestelde vragen
Waar gaat de film Fracture over?
Ted Crawford ontdekt dat zijn jonge vrouw hem bedriegt en bedenkt een perfect moordplan. Hoewel hij de daad bekent, raakt de ambitieuze hulpofficier van justitie Willy Beachum, die de zaak krijgt, steeds verder verstrikt, terwijl Crawford aan de touwtjes trekt.
Wanneer verscheen Fracture in Nederland?
De film ging in Nederland in première op 17 mei 2007.
Hoe lang duurt Fracture?
De film heeft een speelduur van 113 minuten.
Wie spelen er in Fracture?
De hoofdrollen zijn voor Anthony Hopkins (Ted Crawford) en Ryan Gosling (Willy Beachum), met daarnaast David Strathairn, Rosamund Pike, Embeth Davidtz, Billy Burke, Cliff Curtis en Fiona Shaw.
Wie regisseerde Fracture?
De film is geregisseerd door Gregory Hoblit.
Wat is de originele titel van Fracture?
De originele titel is ook Fracture. Het is een Duits Amerikaanse coproductie.
Is het duel tussen Hopkins en Gosling vandaag nog de moeite waard?
Absoluut. Fracture heeft het genre niet op zijn kop gezet, maar weet precies wat het wil en doet dat heel goed. Het is een strakke, elegante en slimme thriller die bouwt op de botsing tussen twee geweldige acteurs, en dat legt de lat meteen hoog. De glimlach van Hopkins blijft je nog dagen achtervolgen, en Gosling laat zien waarom hij later een van de meest gevraagde acteurs werd.
Zin in een avond waarop je geen explosies en duizend snelle shots nodig hebt om op het puntje van je stoel te zitten? Dan is dit een prima keuze. Zet thee, doe het licht uit en kijk hoe een bekentenis uitgroeit tot de moeilijkst te winnen zaak ter wereld.