Five Feet Apart κριτική: ένας έρωτας όπου η μεγαλύτερη χειρονομία είναι να μην αγγίξεις τον άλλον
Υπάρχουν ταινίες που από την αφίσα και μόνο ξέρεις ότι δεν πρέπει να κάτσεις μπροστά τους χωρίς χαρτομάντιλα, και το Five Feet Apart είναι ακριβώς μια τέτοια. Το ρομαντικό δράμα του Justin Baldoni αφηγείται την ιστορία δύο εφήβων με κυστική ίνωση, που εξαιτίας της ασθένειας πρέπει να κρατούν απόσταση μεταξύ τους. Η συνταγή είναι γνώριμη και τα υλικά πού και πού πολύ γλυκά, όμως η Haley Lu Richardson βάζει τόση καρδιά στον ρόλο της που δύσκολα της αντιστέκεσαι.
Προβλέψιμο και κατά διαστήματα ενοχλητικά συναισθηματικό εφηβικό δράμα, που η ειλικρινής, λαμπερή ερμηνεία της Haley Lu Richardson το ανεβάζει αισθητά πάνω από τον μέσο όρο του είδους.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Justin Baldoni |
|---|---|
| Πρωταγωνιστούν | Haley Lu Richardson, Cole Sprouse, Moisés Arias, Kimberly Hébert Gregory, Parminder Nagra, Claire Forlani |
| Είδος | Ρομαντικές ταινίες, Δράματα |
| Διάρκεια | 116 λεπτά |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Τι πραγματεύεται το Five Feet Apart, χωρίς spoilers;
Η Stella Grant είναι δεκαεπτά χρονών και από πολλές απόψεις μια εντελώς συνηθισμένη έφηβη: δεν αποχωρίζεται το laptop της και λατρεύει τους κολλητούς της. Μόνο που περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της στο νοσοκομείο, επειδή πάσχει από κυστική ίνωση. Η ζωή της κινείται με λίστες, κανόνες και αυστηρή αυτοπειθαρχία, κάθε φάρμακο και κάθε θεραπεία έχει τη θέση και την ώρα του.
Αυτή την προσεκτικά χτισμένη τάξη έρχεται να ανατρέψει ο Will Newman, ένας απίστευτα γοητευτικός συνασθενής που ζει κι αυτός με κυστική ίνωση. Το φλερτ ανάμεσά τους ξεκινά σχεδόν αμέσως, όμως οι κανόνες είναι αμείλικτοι: πρέπει πάντα να κρατούν την απόσταση ασφαλείας. Όσο η σχέση τους δυναμώνει, τόσο μεγαλώνει και ο πειρασμός να γράψουν τους κανόνες στα παλιά τους τα παπούτσια. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο επειδή ο Will επαναστατεί απέναντι στη δική του θεραπεία, ενώ η Stella προσπαθεί να τον πείσει να ζήσει τη ζωή του στο έπακρο. Και το μεγάλο ερώτημα μένει: πώς σώζεις κάποιον που δεν μπορείς καν να αγγίξεις;
Περισσότερα δεν χρειάζεται να ξέρετε από πριν. Η δύναμη της ταινίας βρίσκεται ούτως ή άλλως στον τρόπο που ξετυλίγει αυτή την απλή αλλά σκληρή αφετηρία.
Μια ιδέα που πονάει από μόνη της
Για να είμαστε ειλικρινείς, η μεγαλύτερη ιδέα της ταινίας βρίσκεται ήδη στο ξεκίνημά της. Οι ρομαντικές ταινίες εδώ και δεκαετίες στηρίζονται στο φιλί, στην αγκαλιά, στο κράτημα των χεριών. Εδώ ακριβώς αυτά είναι απαγορευμένα. Κάθε στιγμή που οι δύο ήρωες γέρνουν ο ένας προς τον άλλον είναι ταυτόχρονα ρομαντική και τρομακτική, γιατί ο θεατής ξέρει πολύ καλά τι διακυβεύεται.
Πρόκειται για μια πολύ πρόσφορη δραματουργική παγίδα, και η ταινία την αξιοποιεί έξυπνα. Οι καλύτερες σκηνές είναι εκείνες όπου η αγάπη περνά μέσα από την απόσταση: σε ένα βλέμμα, σε μια μικρή, ευρηματική χειρονομία, σε μια κοινή στιγμή που ποτέ δεν μπορεί να γίνει πραγματικά κοινή. Τότε το Five Feet Apart λέει πράγματι περισσότερα για την επιθυμία και τη στέρηση απ' ό,τι τα μέσα δείγματα του είδους.
Μια μικρή λεπτομέρεια: ο τίτλος μιλά για πέντε πόδια, δηλαδή λίγο λιγότερο από ενάμισι μέτρο. Ένα μετρήσιμο, σκληρό κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που δεν είναι συναισθηματικό αλλά ιατρική αναγκαιότητα.
Η Haley Lu Richardson σηκώνει όλο το βάρος
Αν έπρεπε να πω έναν λόγο για να δείτε αυτή την ταινία, θα ήταν η Haley Lu Richardson. Όποιος την είδε στο Columbus ξέρει πόσο λεπτά μπορεί να παίξει, και εδώ, σε ένα πολύ πιο mainstream περιβάλλον, αποδεικνύει ότι ακόμη και ένα κορίτσι με μανία ελέγχου, που κρατιέται από τις λίστες του, μπορεί να γίνει ένας ζωντανός, αξιαγάπητος χαρακτήρας. Η Stella της δεν είναι ένας άγγελος που υποφέρει, αλλά ένας αστείος, εκνευριστικός, πεισματάρης και απολύτως ζωντανός άνθρωπος. Όταν κλαίει, δεν κλαίει το σενάριο στη θέση της, κλαίει εκείνη.
Ο Cole Sprouse ως Will παίρνει τον κλασικό ρόλο του απρόσιτου κακού παιδιού: κυνικός, επαναστάτης, αδιάφορος για τους κανόνες, και φυσικά πολύ πιο ευάλωτος από μέσα. Ο Sprouse από το Riverdale ξέρει καλά πώς να κοιτάζει σκοτεινά προς την κάμερα, και αυτό κάνει και εδώ. Λειτουργεί, όμως ο χαρακτήρας είναι πολύ πιο στερεοτυπικός από τη Stella, και ούτε ο ίδιος καταφέρνει να το ξεπεράσει εντελώς.
Από τους δεύτερους ρόλους, ο Moisés Arias ως Poe φέρνει αληθινή ζεστασιά και χιούμορ και είναι μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της ταινίας. Η Kimberly Hébert Gregory ως Barb υποδύεται πειστικά την αυστηρή αλλά τρυφερή νοσηλεύτρια, αυτή που εκπροσωπεί τους κανόνες και που παρ' όλα αυτά δεν μπορείς να αντιπαθήσεις. Η Parminder Nagra ως Dr. Hamid και η Claire Forlani ως Meredith συμπληρώνουν το καστ με μικρότερη αλλά σταθερή παρουσία.
Ο Justin Baldoni και το πάτημα των συναισθηματικών κουμπιών
Σκηνοθέτης είναι ο Justin Baldoni, που πολλοί τον ξέρουν ως ηθοποιό, και φαίνεται ότι το θέλει πάρα πολύ: θέλει να κλάψεις. Αυτό είναι ταυτόχρονα το δυνατό και το αδύναμο σημείο της ταινίας. Το νοσοκομειακό περιβάλλον, τα μικρά δωμάτια, οι διάδρομοι, οι σωλήνες και τα μηχανήματα αποδίδουν πειστικά τον κόσμο όπου ζουν αυτοί οι νέοι, και ευτυχώς η ασθένεια δεν είναι απλό σκηνικό, καθορίζει πραγματικά την καθημερινότητα των ηρώων.
Από την άλλη, ο Baldoni συχνά δεν εμπιστεύεται αρκετά το υλικό του. Εκεί που μια σκηνή ήδη λειτουργεί από μόνη της, έρχεται κι ένα συγκινητικό μουσικό χαλί, μια στιγμή σε αργή κίνηση, μια φράση λίγο παραγραμμένη. Με τα 116 λεπτά της, η ταινία φανερά τραβάει σε μάκρος, και στο μεσαίο τρίτο υπάρχουν νεκροί χρόνοι που ένα πιο σφιχτό μοντάζ θα είχε αφαιρέσει άνετα.
Οπτικά πρόκειται για μια σωστή, καθαρή δουλειά, που δεν επιδιώκει να πει κάτι μεγάλο, αλλά ούτε και το χρειάζεται. Οι εικόνες είναι ζεστές, τα χρώματα απαλά, και όλα υπηρετούν έναν στόχο: η προσοχή να μένει στα πρόσωπα των δύο πρωταγωνιστών.
Πού σκοντάφτει η ταινία;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η προβλεψιμότητα. Όποιος έχει δει μερικά εφηβικά ειδύλλια με φόντο την ασθένεια θα μαντέψει πάνω κάτω σε τι συναισθηματικό τρενάκι ανεβαίνει. Η ταινία δεν θέλει να σε αιφνιδιάσει, προτιμά να ακολουθήσει τη δοκιμασμένη πορεία του είδους, απλώς με μια καινούργια, έξυπνη ανατροπή.
- Ο χαρακτήρας του Will στηρίζεται υπερβολικά στο στερεότυπο του είδους, και η επανάστασή του μοιάζει συχνά περισσότερο με πόζα παρά με πραγματική εσωτερική σύγκρουση.
- Ο τόνος γίνεται κάποιες φορές υπερβολικά γλυκός, και οι διάλογοι ακούγονται σαν να βγήκαν από συλλογή αποφθεγμάτων των social media.
- Ο ρυθμός είναι άνισος, και τις καλές σκηνές ακολουθούν ενίοτε σκηνές γεμίσματος.
Παρ' όλα αυτά, η ταινία δεν είναι κυνική. Φαίνεται ότι παίρνει στα σοβαρά το θέμα και τους ήρωές της, και αυτό μετράει πολύ. Σε μια τέτοια ιστορία θα ήταν εύκολο να χρησιμοποιηθεί η ασθένεια απλώς ως εργαλείο για δάκρυα, όμως το Five Feet Apart τουλάχιστον προσπαθεί να δείξει τι σημαίνει να ζεις μαζί της.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα εφηβικά ειδύλλια με μεγάλα συναισθήματα και δεν τους πειράζει να τους χειραγωγήσει λίγο μια ταινία, αρκεί στο τέλος να κλάψουν ευχάριστα. Για τους φαν της Haley Lu Richardson είναι υποχρεωτική.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι έχουν αλλεργία στο κιτς και στις προβλέψιμες ιστορίες, ή ψάχνουν μια ανάλαφρη, χαρούμενη ταινία για ραντεβού, καλύτερα να την αποφύγουν από μακριά.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: The Fault in Our Stars (2014), Everything, Everything (2017), If I Stay (2014), A Walk to Remember (2002)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το Five Feet Apart;
Την ιστορία δύο εφήβων με κυστική ίνωση, της Stella και του Will, που ερωτεύονται στο νοσοκομείο, αλλά εξαιτίας της ασθένειάς τους πρέπει να κρατούν απόσταση και δεν μπορούν ούτε καν να αγγιχτούν.
Πόση είναι η διάρκεια του Five Feet Apart;
Η ταινία διαρκεί 116 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το Five Feet Apart και ποιοι πρωταγωνιστούν;
Την αμερικανική ταινία σκηνοθέτησε ο Justin Baldoni. Πρωταγωνιστούν η Haley Lu Richardson (Stella) και ο Cole Sprouse (Will), ενώ στο καστ συμμετέχουν επίσης οι Moisés Arias, Kimberly Hébert Gregory και Parminder Nagra.
Ποιος είναι ο πρωτότυπος τίτλος του Five Feet Apart;
Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας είναι Five Feet Apart, ο ίδιος με αυτόν που χρησιμοποιείται και στην Ελλάδα.
Αξίζει να θυσιάσετε ένα πακέτο χαρτομάντιλα;
Το Five Feet Apart δεν θα ξαναγράψει τους κανόνες του ρομαντικού δράματος, ούτε το επιχειρεί. Είναι προβλέψιμο, σε σημεία υπερβολικά γλυκό, και η σκηνοθεσία του Justin Baldoni πατάει μερικές φορές τα συναισθηματικά κουμπιά πιο επίμονα απ' όσο θα έπρεπε. Κι όμως έχει μέσα του κάτι βαθιά ανθρώπινο: μια εξαιρετική βασική ιδέα, που μετατρέπει το απαγορευμένο άγγιγμα σε ένταση, και μια Haley Lu Richardson που κάνει πειστική κάθε σκηνή στην οποία εμφανίζεται.
Αν ένα βροχερό βράδυ έχετε όρεξη για μια καλή ταινία που θα σας κάνει να κλάψετε, μπορείτε να διαλέξετε πολύ χειρότερα. Απλώς έχετε τα χαρτομάντιλα δίπλα σας και μην περιμένετε εκπλήξεις. Τα συναισθήματα πάντως, όσο κι αν τα περιμένετε, θα σας βρουν.