La La Land κριτική: το μιούζικαλ που πονάει ακόμα και δέκα χρόνια μετά, και γι' αυτό ακριβώς το αγαπάμε
Υπάρχουν ταινίες που δεν σου φτάνει να τις δεις μία φορά, γιατί τη δεύτερη ζητάς κάτι άλλο από αυτές και παίρνεις επίσης κάτι άλλο. Το La La Land είναι ακριβώς τέτοια ταινία. Στην επιφάνεια είναι ένα πολύχρωμο, χορευτικό, ηλιόλουστο παραμύθι του Λος Άντζελες. Από κάτω όμως κρύβει ένα αμείλικτα ειλικρινές ερώτημα: πόσο αξίζει ένα όνειρο, αν στην πορεία χάσεις κάποιον; Η ταινία του Damien Chazelle έφτασε στις ελληνικές αίθουσες λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2016 και από τότε δεν έχει πάψει να είναι στη μόδα.
Ένα σπαρακτικό, υπέροχα δομημένο σύγχρονο μιούζικαλ, που είναι ταυτόχρονα ερωτικό γράμμα στο παλιό Χόλιγουντ και νηφάλια προειδοποίηση για όσους ονειρεύονται.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 22.12.2016 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Damien Chazelle |
| Πρωταγωνιστούν | Ryan Gosling, Emma Stone, John Legend, Rosemarie DeWitt, Finn Wittrock, Callie Hernandez |
| Είδος | Κωμωδίες, Δράματα, Ρομαντικές ταινίες |
| Διάρκεια | 128 λεπτά |
| Καταλληλότητα | Κ |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Πού να δεις La La Land;
| Με συνδρομή |  Cinobo |
|---|
Καφές, τζαζ και οντισιόν: τι πραγματεύεται η ταινία;
Η ιστορία αφορά δύο ανθρώπους που, στην ίδια πόλη και με την ίδια πείνα, προσπαθούν να γίνουν κάποιοι. Η Μία (Emma Stone) είναι μια ανερχόμενη ηθοποιός που ανάμεσα στις οντισιόν σερβίρει λάτε σε σταρ του κινηματογράφου. Βλέπει δηλαδή κάθε μέρα από πολύ κοντά τη ζωή που λαχταρά, μόνο που στέκεται στη λάθος πλευρά του πάγκου. Ο Σεμπάστιαν (Ryan Gosling) είναι μουσικός της τζαζ που παίζει σε κοκτέιλ πάρτι και σε κακόφημα μπαρ, ενώ στο μυαλό του ζει ένας εντελώς διαφορετικός μουσικός κόσμος.
Ο έρωτάς τους δεν είναι κάποιο ζαχαρένιο ειδύλλιο, αλλά η συμμαχία δύο φιλόδοξων ανθρώπων. Και εδώ έρχεται η ανατροπή που προοιωνίζεται ήδη το βασικό στήσιμο της ταινίας: όσο πλησιάζει η επιτυχία, βρίσκονται μπροστά σε αποφάσεις που αρχίζουν να φθείρουν την εύθραυστη σχέση τους, αλλά και τα όνειρα για τα οποία δούλεψαν τόσο σκληρά. Δεν θα αποκαλύψω τίποτα παραπάνω, γιατί αυτή την ταινία πρέπει να τη ζήσεις με τις εκπλήξεις στη θέση τους.
Gosling και Stone: μια χημεία που δεν σκηνοθετείται
Θα το πω ευθέως: αυτό το ζευγάρι είναι ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά ντουέτα της δεκαετίας του 2010. Ο Ryan Gosling και η Emma Stone είχαν συνεργαστεί και παλιότερα (στη ρομαντική κομεντί Crazy, Stupid, Love), και αυτό φαίνεται. Δεν υπάρχει αμηχανία, δεν υπάρχει υπολογισμένο φλερτ. Το παιχνίδισμα και οι τριβές ανάμεσά τους είναι απλώς πιστευτά.
Ο Σεμπάστιαν του Gosling είναι λίγο αλαζόνας, λίγο θιγμένος πουριστής, που υπερασπίζεται την τζαζ σαν να πρόκειται για ετοιμοθάνατο συγγενή. Μπορεί να γίνει εκνευριστικός, και αυτό ακριβώς είναι το ωραίο του. Η Emma Stone όμως είναι η πραγματική καρδιά της ταινίας: στις σκηνές των οντισιόν της Μία υπάρχουν τόσες μικρές ταπεινώσεις και τόση ελπίδα, που σχεδόν ιδρώνεις μαζί της. Αυτό που τους κάνει αξέχαστους δεν είναι οι τέλειες φωνές ούτε η χορευτική δεινότητα επιπέδου Μπρόντγουεϊ, αλλά το ότι σε κάθε τους κίνηση υπάρχει ευαλωτότητα.
Από τους δεύτερους ρόλους ξεχωρίζει ο John Legend ως Κιθ: ο χαρακτήρας του ενσαρκώνει το δίλημμα που βασανίζει τον Σεμπάστιαν, δηλαδή πόσο μπορείς να υποχωρήσεις από τις αρχές σου για χάρη της επιτυχίας. Η Rosemarie DeWitt ως Λόρα, ο Finn Wittrock ως Γκρεγκ, καθώς και οι Callie Hernandez, Sonoya Mizuno και Jessica Rothe ως φίλες της Μία, προσθέτουν χρώμα στην παλέτα, αν και η ταινία ανήκει ξεκάθαρα στους δύο πρωταγωνιστές.
Damien Chazelle, ο εμμονικός του ρυθμού
Όποιος έχει δει την προηγούμενη ταινία του Chazelle, το Whiplash, ξέρει ότι αυτός ο σκηνοθέτης δεν αντιμετωπίζει τη μουσική ως φόντο αλλά ως ζήτημα ζωής και θανάτου. Στο La La Land κυλάει η ίδια εμμονή, απλώς ντυμένη πιο πολύχρωμα. Εκεί μάτωναν οι μπαγκέτες, εδώ ματώνει η καρδιά.
Η σκηνοθεσία είναι σκέτη δεξιοτεχνία. Η κάμερα χορεύει μαζί με τους ήρωες, και τα μεγάλα πλάνα χωρίς κοπή σε κάνουν να νιώθεις ότι έπεσες μέσα σε ένα παλιό χολιγουντιανό μιούζικαλ, μόνο που εδώ υπάρχει μια σύγχρονη, ελαφρώς μελαγχολική χροιά. Ο Chazelle ξέρει πότε να αφήσει την πραγματικότητα και πότε να μας τραβήξει πίσω στη γη. Αυτή η εναλλαγή δίνει στην ταινία τον παλμό της: τη μια στιγμή αιωρούμαστε ανάμεσα στα αστέρια και την επόμενη καθόμαστε σε ένα αμήχανο τραπέζι δείπνου.
Τι μαγεύει: χρώματα, μελωδίες και μια πόλη που γίνεται πρωταγωνίστρια
Το Λος Άντζελες εδώ δεν είναι σκηνικό αλλά χαρακτήρας. Μέσα από τα μωβ και πορτοκαλί ηλιοβασιλέματα, τα μπαρ με τα νέον και τους ατελείωτους αυτοκινητόδρομους, η πόλη είναι ταυτόχρονα σαγηνευτική και σκληρή. Η εικόνα ξεχειλίζει από κορεσμένα χρώματα και τα κοστούμια (ειδικά τα φορέματα της Μία) μιλούν σχεδόν μια δική τους γλώσσα.
- Η μουσική: οι μελωδίες μένουν στο μυαλό σου για μέρες, όχι με τον φτηνό τρόπο των πιασάρικων επιτυχιών, αλλά έτσι ώστε κάθε μοτίβο που επιστρέφει να αποκτά καινούργιο νόημα.
- Η χορογραφία: ο στόχος δεν είναι η τελειότητα, αλλά ο χορός να είναι φυσική συνέχεια των συναισθημάτων.
- Η ατμόσφαιρα: ταυτόχρονα νοσταλγική και φρέσκια, σύγχρονη, κάτι σπάνιο.
Ομολογώ ότι στην πρώτη προβολή ανατρίχιασα πολλές φορές, και αυτή η αίσθηση δεν ξεθώριασε ούτε όταν την ξαναείδα.
Πού κλονίζεται η μαγεία;
Δεν θα ήμουν τίμιος αν έκανα μόνο διθυράμβους. Το μεσαίο κομμάτι της ταινίας είναι αισθητά πιο αργό, η διάρκεια των 128 λεπτών δεν δικαιολογείται παντού, και κάποιοι βιώνουν το δεύτερο μισό, που στρέφεται προς την πραγματικότητα, ως υπερβολικά απότομη αλλαγή διάθεσης. Όποιος περιμένει ένα κλασικό, χαρούμενο από την αρχή ως το τέλος μιούζικαλ, ίσως απογοητευτεί, γιατί η ταινία δεν ωραιοποιεί το κόστος της φιλοδοξίας.
Και οι μονόλογοι του πουριστή της τζαζ Σεμπάστιαν διχάζουν: σε σημεία μοιάζουν περισσότερο με κήρυγμα παρά με πάθος. Και ναι, οι φωνές των πρωταγωνιστών δεν είναι επιπέδου λυρικής σκηνής. Εγώ το θεωρώ μάλλον προτέρημα, γιατί τους κάνει ανθρώπινους, αλλά καταλαβαίνω αν κάποιον τον ενοχλεί.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όλους όσοι αγαπούν τη μουσική, τον ρομαντισμό και τις ταινίες μετά τις οποίες θέλεις να συζητάς με κάποιον για μέρες. Ιδιαίτερα για τους ονειροπόλους, τους καλλιτέχνες και όποιον έχει βρεθεί ποτέ να διαλέγει ανάμεσα στην καριέρα και τον έρωτα.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους δεν αντέχουν τα μιούζικαλ ή ψάχνουν μια απλή, ανέμελη ρομαντική κομεντί με χάπι εντ. Ούτε ο πιο αργός ρυθμός και ο μελαγχολικός τόνος ταιριάζουν σε όλους.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Whiplash (2014), Singin' in the Rain (1952), Les Parapluies de Cherbourg (1964), The Greatest Showman (2017), A Star Is Born (2018)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το La La Land;
Η Μία, μια ανερχόμενη ηθοποιός, και ο Σεμπάστιαν, ένας μουσικός της τζαζ, προσπαθούν να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους στο Λος Άντζελες. Όσο η επιτυχία μεγαλώνει, βρίσκονται μπροστά σε αποφάσεις που δοκιμάζουν τη σχέση τους και τους στόχους τους.
Πότε κυκλοφόρησε το La La Land στην Ελλάδα;
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές αίθουσες στις 22 Δεκεμβρίου 2016.
Πόση είναι η διάρκεια του La La Land;
Η ταινία διαρκεί 128 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το La La Land;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Damien Chazelle, που νωρίτερα είχε υπογράψει και το Whiplash.
Ποιοι πρωταγωνιστούν στο La La Land;
Ο Ryan Gosling υποδύεται τον Σεμπάστιαν και η Emma Stone τη Μία, ενώ δίπλα τους εμφανίζεται ο John Legend στον ρόλο του Κιθ.
Αξίζει και σήμερα να ξαναβουτήξεις στο La La Land;
Απολύτως. Το La La Land ανήκει σε εκείνες τις σπάνιες ταινίες που δεν παλιώνουν, απλώς ωριμάζουν. Την πρώτη φορά σε μαγεύει, τη δεύτερη σταματάς στις λεπτομέρειες, και την τρίτη πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται τις δικές του επιλογές. Ο Chazelle δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο: δεν μας έδωσε ένα παραμύθι με γλάσο, αλλά μια υπέροχη, γλυκόπικρη εξομολόγηση για το ότι το τίμημα των ονείρων μας είναι συχνά πιο ακριβό απ' όσο νομίζουμε. Βάλε ένα καλό ηχείο, σβήσε τα φώτα και άφησε τη μελωδία να σε παρασύρει κάτω από τον μωβ ουρανό του Λος Άντζελες. Από μένα παίρνει 9 στα 10, και αυτόν τον βαθμό δεν τον δίνω εύκολα.