Monster Mia: κριτική πριν από την πρεμιέρα για μια σκεϊτού που είναι η μόνη άνθρωπος σε ένα σχολείο τεράτων
Υπάρχει πάντα εκείνο το παιδί που στέκεται στο λάθος σημείο, φοράει τα λάθος ρούχα, εμφανίζεται τη λάθος στιγμή και έχει ακόμα και έναν παράξενο αρουραίο για κατοικίδιο. Το Monster Mia μιλάει ακριβώς για αυτό το παιδί και του γυρίζει την κατάσταση ανάποδα με μια έξυπνη ιδέα: τι γίνεται όταν επιτέλους βρεθεί σε μια κοινότητα όπου είναι η μόνη που δεν είναι τέρας; Αν οι δημιουργοί χειριστούν σωστά την αφετηρία τους, μπορεί να γίνει μία από τις καλύτερες οικογενειακές εξόδους της σεζόν.
Ένα συμπαθητικό animation σε σχολείο τεράτων, με γνώριμη θεματολογία, που σερβίρει το παλιό παραμύθι της διαφορετικότητας και της αποδοχής του εαυτού μέσα από μια εύστοχη ανατροπή. Το ερώτημα είναι αν θα τολμήσει να γίνει λίγο πιο θαρραλέο από το συνηθισμένο.
Στοιχεία ταινίας
| Σκηνοθεσία | Verena Fels |
|---|---|
| Είδος | Οικογενειακές ταινίες κινουμένων σχεδίων |
| Διάρκεια | 81 λεπτά |
| Χώρα | Γερμανικές ταινίες, Αυστριακές ταινίες, Ισπανικές ταινίες |
Τι πραγματεύεται το Monster Mia χωρίς spoiler;
Η Μία είναι 12 χρονών και σε όλη της τη ζωή νιώθει ξένη. Όχι μόνο στην πόλη όπου μεγάλωσε, αλλά και μέσα στην ίδια της την οικογένεια, κάτι που πονάει λίγο περισσότερο. Η δίδυμη αδερφή της είναι το τέλειο δείγμα έφηβης, ενώ εκείνη κάνει σκέιτ, ντύνεται περίεργα και ο καλύτερός της φίλος είναι ένας αρουραίος ονόματι Κουέντιν. Δύσκολα θα βρει κανείς καλύτερη σύσταση χαρακτήρα: με μία μόνο πρόταση καταλαβαίνουμε ότι η Μία είναι το κορίτσι που όλοι κοιτάζουν στον διάδρομο και μετά γυρίζουν γρήγορα το κεφάλι αλλού.
Στο σχολείο συμβαίνει ένα ακόμα περιστατικό και η διευθύντρια, που έχει πια χάσει την υπομονή της, φροντίζει να μεταγραφεί η Μία στην Ακαδημία Ρότγουντ. Ο τόπος αυτός μοιάζει περισσότερο με μαγεμένο κάστρο παρά με κανονικό σχολείο, και οι μαθητές του είναι αληθινά τέρατα. Η Μία είναι η μόνη άνθρωπος ανάμεσά τους. Η ανατροπή είναι υπέροχα απλή: το κορίτσι που στο σπίτι ήταν περιθωριοποιημένο επειδή ήταν υπερβολικά παράξενο, εδώ γίνεται περιθωριοποιημένο επειδή είναι υπερβολικά φυσιολογικό.
Το τι θα προκύψει από όλο αυτό, ποιες περιπέτειες, φιλίες και μπερδέματα την περιμένουν μέσα στους τοίχους του κάστρου, δεν το ξέρουμε ακόμη από όσα έχουν ανακοινωθεί, και δεν θα κάτσουμε να μαντέψουμε. Η αφετηρία πάντως από μόνη της είναι πολλά υποσχόμενη.
Το περιθωριακό κορίτσι για το οποίο ήδη κάνουμε ποδαρικό
Ο ήρωας που δεν ταιριάζει πουθενά είναι μία από τις παλαιότερες και πιο σίγουρες συνταγές του animation, όμως η συνταγή αυτή κρύβει μια παγίδα: αν ο πρωταγωνιστής είναι διαφορετικός μόνο στα χαρτιά, ενώ στην πράξη είναι η ίδια χαμογελαστή, τέλεια φιγούρα με όλους τους άλλους, τότε το όλο εγχείρημα δεν πείθει. Από την περιγραφή της Μίας, εδώ υπάρχει ελπίδα να αποφευχθεί αυτό. Το σκέιτ, τα περίεργα ρούχα, ο αρουραίος είναι συγκεκριμένα, απτά στοιχεία και όχι η θολή ετικέτα του «είμαι λίγο διαφορετική» που τόσες οικογενειακές ταινίες κολλάνε στους ήρωές τους.
Ιδιαίτερο συν είναι η δίδυμη αδερφή. Το να μεγαλώνεις δίπλα στο «τέλειο» αδέρφι είναι εμπειρία που γνωρίζουν πάρα πολλά παιδιά αλλά και ενήλικες, και αν η ταινία πάρει αυτή τη γραμμή στα σοβαρά, δεν θα έχουμε απλώς μια περιπέτεια με τέρατα αλλά κι ένα οικογενειακό δράμα που μπορεί να αγγίξει και τον ενήλικο θεατή. Προσωπικά εκεί βλέπω την κρυφή δύναμη της ταινίας: τα τέρατα είναι το θέαμα, η οικογένεια είναι η καρδιά.
Και φυσικά ο Κουέντιν. Σε ένα συνηθισμένο animation, το μικρό ζωάκι στο πλάι είναι είτε ο καλύτερος είτε ο πιο εκνευριστικός χαρακτήρας. Ένας αρουραίος όμως είναι εξαρχής πιο τολμηρή επιλογή από ένα χαριτωμένο σκυλάκι, οπότε εδώ είμαι κάπως αισιόδοξος.
Ακαδημία Ρότγουντ: τέρατα, κάστρο και ένα πολύ γνώριμο είδος
Το σχολείο τεράτων δεν είναι καινούρια εφεύρεση. Έχουμε δει τέρατα να πηγαίνουν πανεπιστήμιο, έναν βρικόλακα να διευθύνει ξενοδοχείο και αμέτρητα σχολεία μαγείας όπου το παιδί που δεν ταίριαζε πουθενά βρίσκει επιτέλους τη θέση του. Η Ακαδημία Ρότγουντ ξεκινά λοιπόν από ένα πολυπατημένο μονοπάτι, και αυτό είναι ταυτόχρονα πλεονέκτημα και ρίσκο.
Πλεονέκτημα, γιατί το κοινό ξέρει ακριβώς τι πάει να δει: κάστρο, μυστικούς διαδρόμους, αλλόκοτους δασκάλους, κάθε λογής τριχωτούς, γλοιώδεις και δοντάτους συμμαθητές. Ένας τέτοιος κόσμος είναι ιδανικό γήπεδο για το animation, αφού στον σχεδιασμό των τεράτων η ελευθερία είναι σχεδόν απεριόριστη. Ρίσκο, γιατί αν η ταινία στηριχτεί υπερβολικά σε δοκιμασμένα υλικά, θα καταλήξουμε σε κάτι ευχάριστο αλλά γρήγορα ξεχασμένο, που τα παιδιά θα το αγαπήσουν ενώ οι γονείς στο δεύτερο μισό θα κοιτάζουν ήδη το κινητό τους.
Αυτό που με κάνει παρ' όλα αυτά να ελπίζω είναι η ιδέα της ανεστραμμένης διαφορετικότητας. Οι περισσότερες οικογενειακές ταινίες με τέρατα ξεκινούν από την παραδοχή ότι το τέρας είναι ο «άλλος», αυτός που πρέπει να γίνει αποδεκτός. Εδώ ο άνθρωπος είναι ο παράξενος, ο ύποπτος, ο εκκεντρικός. Αν το σενάριο καταφέρει να το αξιοποιήσει με χιούμορ και λίγη ειρωνεία, το Monster Mia μπορεί να βρει τη δική του φωνή σε ένα πολύ γεμάτο είδος.
Η Verena Fels και οι πιθανότητες του ευρωπαϊκού animation
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Verena Fels, και το Monster Mia είναι γερμανο-αυστρο-ισπανική συμπαραγωγή. Η πληροφορία αυτή έχει σημασία, γιατί διαμορφώνει τις προσδοκίες μας. Οι ευρωπαϊκές ταινίες κινουμένων σχεδίων σπάνια έρχονται με προϋπολογισμούς σαν αυτούς των μεγάλων αμερικανικών στούντιο, σε αντάλλαγμα όμως είναι συχνά πιο τολμηρές, πιο παράξενες, λιγότερο γυαλισμένες, και ακριβώς γι' αυτό μπορούν να μείνουν στη μνήμη.
Δεν περιμένω θέαμα χολιγουντιανής κλίμακας, όπου έχει δουλευτεί η κάθε τρίχα, και για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Μια ιστορία σε σχολείο τεράτων δεν χρειάζεται τέλειες υφές, χρειάζεται χαρακτήρα, ρυθμό και χιούμορ. Αν η σκηνοθεσία πιάσει την εφηβική αντίδραση της Μίας και την ατμόσφαιρα του κάστρου, οι τεχνικές διαφορές θα σβήσουν γρήγορα όσο βλέπουμε.
Η διάρκεια των 81 λεπτών είναι επίσης καλό σημάδι. Για ένα οικογενειακό animation είναι σχεδόν ιδανική: αρκετά μεγάλη ώστε να αναπτυχθούν οι χαρακτήρες, αρκετά σύντομη ώστε ούτε οι πιο μικροί να στριφογυρίζουν στη θέση τους προς το τέλος. Στην εποχή των παραφουσκωμένων δίωρων παιδικών ταινιών, είναι μια πραγματικά αναζωογονητική επιλογή.
Τι μπορεί να το κάνει καλό και πού μπορεί να σκοντάψει;
Αν έπρεπε να συγκεντρώσω τι θα προσέχω όταν φτάσει στη μεγάλη οθόνη, η λίστα θα ήταν αυτή:
- Πόσο κοφτερό θα είναι το χιούμορ. Ένα ανθρωπάκι ανάμεσα σε τέρατα είναι ανεξάντλητη πηγή αστείων. Το ερώτημα είναι αν η ταινία θα μείνει στα εύκολα γκαγκ ή θα τολμήσει να τσιμπήσει λίγο περισσότερο.
- Η απεικόνιση της οικογένειας. Αν η δίδυμη αδερφή μείνει ένα στερεότυπο «τέλειο κορίτσι», θα είναι χαμένη ευκαιρία. Αν αποκτήσει βάθος, η ταινία θα κερδίσει πολλά.
- Η προσωπικότητα των τεράτων. Οι μαθητές της Ρότγουντ μπορεί να γίνουν αξέχαστες φιγούρες ή απλώς ένας πολύχρωμος θόρυβος στο φόντο. Από αυτό θα κριθεί αν τα παιδιά θα συνεχίσουν να μιλάνε γι' αυτούς και στο σπίτι.
- Η δοσολογία του μηνύματος. Το δίδαγμα της αποδοχής του εαυτού είναι καλό πράγμα, αλλά αν η ταινία το μασάει και το ξαναμασάει κάθε δεύτερη σκηνή, θα βαρεθούν και τα παιδιά.
Τον μεγαλύτερο κίνδυνο τον βλέπω στο ότι μια τόσο σίγουρη αρχική ιδέα μπορεί εύκολα να κάνει τους δημιουργούς να τεμπελιάσουν. Τη μεγαλύτερη ευκαιρία, στο ότι μια ευρωπαϊκή παραγωγή ίσως φοβάται λιγότερο να αφήσει τη Μία να είναι πραγματικά παράξενη, πραγματικά πεισματάρα και όχι πάντα αξιαγάπητη. Αυτό το κορίτσι δεν είναι πριγκίπισσα, και ελπίζω να μην προσπαθήσει να την κάνει τέτοια ούτε η ταινία.
Σε ποιους απευθύνεται αυτή η περιπέτεια με τέρατα;
Πρώτα απ' όλα στα παιδιά του δημοτικού και στους προεφήβους, ακριβώς σε όσους έχουν την ηλικία της Μίας ή πλησιάζουν σε αυτήν. Για εκείνους η ταινία μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης: πολλοί νιώθουν ότι δεν ταιριάζουν στην τάξη τους, και μια ηρωίδα που κάνει σκέιτ και έχει αρουραίο είναι πολύ πιο κοντά τους από άλλη μία τέλεια παραμυθένια ηρωίδα.
Για τους γονείς θα υπάρχει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα αδέρφια και ο πόνος του να είσαι απ' έξω, γνώριμος και με ενήλικο βλέμμα. Δεν υπόσχομαι ότι θα βάλουν τα κλάματα, αλλά αν η ταινία πετύχει, στον δρόμο της επιστροφής θα έχουν πολλά να συζητήσουν με το παιδί τους. Και το θέμα με τα τέρατα ταιριάζει γάντι με τη φθινοπωρινή, αποκριάτικη διάθεση του Χάλογουιν.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για παιδιά του δημοτικού και προεφήβους, ειδικά όσους νιώθουν πού και πού ότι δεν ταιριάζουν πουθενά, αλλά και για γονείς που ψάχνουν μια σύντομη οικογενειακή έξοδο στο σινεμά με ατμόσφαιρα Χάλογουιν.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους αναζητούν μια επαναστατικά καινούρια εμπειρία animation φτιαγμένη για ενήλικες, ή για όσους έχουν πια χορτάσει ιστορίες με σχολεία τεράτων.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Πανεπιστήμιο Τεράτων (2013), Ξενοδοχείο για Τέρατα (2012), Μπαμπούλες Α.Ε. (2001), Κοραλίνα (2009)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται το Monster Mia;
Μια δωδεκάχρονη, τη Μία, που πάντα ένιωθε ξένη στην οικογένεια και στην πόλη της. Μετά από ένα περιστατικό στο σχολείο μεταγράφεται στην Ακαδημία Ρότγουντ, όπου οι μαθητές είναι αληθινά τέρατα και εκείνη είναι η μόνη άνθρωπος ανάμεσά τους.
Πόση είναι η διάρκεια του Monster Mia;
Η ταινία διαρκεί 81 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το Monster Mia;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει η Verena Fels.
Ποιες χώρες συμμετέχουν στην παραγωγή;
Το Monster Mia είναι συμπαραγωγή Γερμανίας, Αυστρίας και Ισπανίας.
Αξίζει να μπείτε με τη Μία ανάμεσα στα τέρατα;
Με βάση όσα ξέρουμε ως τώρα, η απάντησή μου είναι: ναι, κατά πάσα πιθανότητα αξίζει. Το Monster Mia δεν φιλοδοξεί να εφεύρει ξανά το είδος, αλλά γυρίζει ανάποδα μια γνώριμη ιστορία με μια έξυπνη ανατροπή, και έχει μια πρωταγωνίστρια με πραγματικό χαρακτήρα. Η σύντομη διάρκεια, η αποκριάτικη ατμόσφαιρα και το διαχρονικό θέμα του να μην ταιριάζεις πουθενά παίζουν όλα υπέρ του.
Η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι ένα γερό επτά. Αν το χιούμορ βγει πιο κοφτερό απ' όσο περιμένω και η οικογενειακή γραμμή πάρει την προσοχή που της αξίζει, μπορεί να ανέβει και ψηλότερα. Αν πάλι η ταινία αρκεστεί στα σίγουρα κλισέ, θα μείνει ένα συμπαθητικό αλλά γρήγορα ξεχασμένο απόγευμα με τέρατα. Εγώ πάντως κρατάω τα δάχτυλα σταυρωμένα για τη Μία, τον Κουέντιν και όλα τα τέρατα της Ρότγουντ, ώστε να επαληθευτεί το πρώτο.