La Bataille de Gaulle : L'Âge de fer recensie (voorbeschouwing): 160 minuten koppigheid in een land dat de wapens al had neergelegd
In de zomer van 1940 gaf Frankrijk zich over. Eén onbekende generaal weigerde dat. Antonin Baudry maakte er een docudrama van 160 minuten over: het verhaal van de man die vanuit Londen de wereld probeerde te overtuigen dat de oorlog nog lang niet voorbij was. De film draait sinds 6 augustus in de Nederlandse bioscopen, en op papier heeft hij alles in huis voor een serieuze historische film van groot formaat.
Een ambitieus, gedurfd project dat, als het de museale plechtigheid weet te vermijden, kan uitgroeien tot een van de sterkste historische films van het jaar.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 6.8.2026 |
|---|---|
| Regie | Antonin Baudry |
| Cast | Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoît Magimel, Loic Corbery, Anamaria Vartolomei |
| Genre | Docudrama's |
| Speelduur | 160 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Franse films, Belgische films, Amerikaanse films |
Waar gaat het over, zonder spoilers: één man tegen de nederlaag
Het uitgangspunt is eenvoudig en meedogenloos. In 1940 stort Frankrijk in, tekent een wapenstilstand, en het lijkt alsof de geschiedenis de zaak met één pennenstreek heeft afgedaan. In die chaos is er één man die de nederlaag niet wil slikken: Charles de Gaulle, op dat moment nog vrijwel onbekend. Alleen, tegen alle verwachtingen in, vlucht hij naar Londen om van daaruit de wereld te overtuigen dat de strijd niet voorbij is en Frankrijk niet verloren.
Toch blijft de film, afgaande op de omschrijving, niet steken in het portret van één man. In Engeland, Frankrijk en Afrika duiken gaandeweg verzetsstrijders op die achter de schermen werken, opstandige middelbare scholieren en vastberaden soldaten. Die gelaagde opbouw vind ik de interessantste belofte van het project. We kijken niet naar de geboorte van een standbeeld, maar naar hoe één eigenwijze stem langzaam een beweging wordt.
Wie die figuren in de zijlijnen precies zijn en waar het verhaal naartoe gaat, weten we op basis van het voorafgaande materiaal niet. Uit de geschiedenisboeken kunnen we raden hoe de oorlog verloopt, maar het perspectief, de accenten en wat er voor de personages op het spel staat, blijven nog een verrassing.
Antonin Baudry: een diplomaat in de regiestoel
De naam Antonin Baudry zegt het grote publiek misschien weinig, maar hij verdient aandacht. Zijn vorige film, Le Chant du loup, was een strakke Franse thriller aan boord van een onderzeeër, die liet zien dat Baudry in een benauwde ruimte en op een zenuwslopend tempo kan werken, en dat hij niet terugschrikt voor een grote productie.
Nog interessanter is dat Baudry uit de diplomatieke wereld komt. Voor een film waarin het belangrijkste wapen niet het geweer is, maar overtuigingskracht, onderhandelen en politieke bluf, is dat een uitstekend teken. De maanden van De Gaulle in Londen waren vooral een oorlog van woorden, gevoerd in kantoren en voor radiomicrofoons. Als iemand weet hoe je een onderhandelingstafel als slagveld in beeld brengt, is hij het wel.
De echte vraag is of die thrillerachtige spanning overeind blijft in een historisch tableau van 160 minuten dat meerdere continenten beslaat. Dat genre heeft de neiging zwaar op de maag te liggen, en daar valt of staat alles.
De cast: Franse top en Britse zware artillerie
De castlijst is op het eerste gezicht al indrukwekkend. Simon Abkarian is een charismatische acteur met gewicht, bij het internationale publiek bekend sinds Casino Royale. Benoît Magimel is een van de betrouwbaarste grote namen van de Franse film, die in La Pianiste al liet zien hoeveel hij met één blik kan vertellen. Anamaria Vartolomei is sinds L'Événement een van de spannendste jonge Franse actrices.
Aan Britse kant staat Simon Russell Beale, een toneellegende bij wie elke zin gewicht krijgt, en Tom Mison, die de wat verfijnde, licht ironische Engelse types goed neerzet. Daarnaast zijn er Florian Lesieur, Loic Corbery, Niels Schneider, Karim Leklou en Kacey Mottet Klein: een gevarieerd gezelschap dat prima past bij een verhaal met zoveel verhaallijnen.
Wie wie speelt laat ik hier rusten, maar met zo'n rij namen kan het acteerwerk het stevige fundament zijn waarop de film bouwt, ook als het scenario hier en daar struikelt.
Waarom dit meer kan zijn dan zoveelste kostuumles geschiedenis
Het aanbod aan Tweede Wereldoorlogfilms is verzadigd, en biopics over grote staatslieden hebben de gênante gewoonte om te diep voor hun held te buigen. Toch ben ik hoopvol, om een paar concrete redenen:
- Het perspectief: volgens de omschrijving is De Gaulle hier nog de onbekende generaal, niet het latere icoon. De buitenstaander die niemand serieus neemt, is altijd beter dramatisch materiaal dan de kant en klare legende.
- Het koor: de lijn van de opstandige scholieren en de naamloze verzetsstrijders kan de grote politiek een menselijke maat geven.
- De geografie: het drieluik Londen, bezet Frankrijk en Afrika kan zelden zo volledig laten zien dat het verzet niet op één plek ontstond.
- De coproductie: de Franse, Belgische en Amerikaanse samenwerking laat zien dat dit geen kamerstuk is, maar cinema op internationale schaal.
Als die vier elementen samenvallen, kan dit een film worden die zowel over geschiedenis gaat als over die eeuwige vraag: wat is de koppigheid van één mens waard als iedereen anders het al heeft opgegeven?
Waar kan het misgaan? De risico's
Eerst het voor de hand liggende: 160 minuten. Dat is niet kort, en bij een docudrama is lengte een tweesnijdend zwaard. Het geeft ruimte aan personages en een rustige opbouw, maar de film kan ook uitwaaieren als de zijlijnen te weinig gewicht krijgen of de hoofdlijn te veel op praten leunt.
Het tweede risico is het genre docudrama zelf. Die vorm stelt historische nauwkeurigheid vaak boven de dramatische boog, en dan krijgt de kijker eerder een reconstructie dan een beleving. Bij een Franse productie over een sleutelfiguur van de nationale mythe ligt bovendien de verleiding van heldenverering op de loer.
Ten slotte werkt een verhaal met meerdere lijnen alleen als elke lijn even belangrijk voelt. Als de scholieren of de soldaten aan het Afrikaanse front slechts illustraties blijven naast de grote toespraken van De Gaulle, verliest de film precies wat er op papier het meest origineel aan is.
Beeld, geluid en de rauwe kant van de oorlog
Alles wijst erop dat de oorlog hier geen steriel decor als op een propagandaposter wordt, maar dat er ook harde, rauwe momenten in zitten. Dat past bij het onderwerp: het verzet was geen romantisch avontuur, maar een levensgevaarlijke en vaak bloedige onderneming.
Op basis van Baudry's vorige film mogen we ook veel verwachten van het geluidsontwerp en de spanningsopbouw. In een verhaal waarin een radio-uitzending zelf een wapen is, kan geluid een bijzonder belangrijke dramatische rol spelen. Dat terrein heeft de regisseur al eens aantoonbaar beheerst, dus juist hier ben ik erg benieuwd.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van serieuze historische films met grote zeggingskracht en genoot van het politieke drama van Darkest Hour of de oorlogsspanning van Dunkirk. Voor liefhebbers van Franse acteurs bijna verplichte kost.
- Sla hem liever over als: Voor wie 160 minuten op zich al afschrikwekkend vindt en een vlotte actiefilm vol veldslagen verwacht. Door de harde momenten ook geen film voor kinderen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Darkest Hour (2017), Dunkirk (2017), Valkyrie (2008), The King's Speech (2010)
Veelgestelde vragen
Wanneer is La Bataille de Gaulle : L'Âge de fer in Nederland te zien?
De film draait sinds 6 augustus 2026 in de Nederlandse bioscopen.
Waar gaat La Bataille de Gaulle : L'Âge de fer over?
In 1940, na de ineenstorting van Frankrijk en de wapenstilstand, vlucht Charles de Gaulle, dan nog een onbekende generaal, naar Londen om de strijd voort te zetten. Ondertussen duiken in Engeland, Frankrijk en Afrika verzetsstrijders, opstandige scholieren en vastberaden soldaten op.
Hoe lang duurt de film?
De film duurt 160 minuten.
Wie heeft de film geregisseerd?
De film is geregisseerd door Antonin Baudry.
Wie spelen er in de film?
Onder anderen Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Benoît Magimel, Anamaria Vartolomei, Niels Schneider, Karim Leklou, Tom Mison, Florian Lesieur, Loic Corbery en Kacey Mottet Klein.
Is de koppigheid van één generaal 160 minuten in de bioscoopstoel waard?
Ik denk van wel, of in elk geval wijst alles daarop. Een sterke, internationale cast, een regisseur die zich al bewezen heeft in gespannen drama in een afgesloten ruimte, en een verhaal dat begint op het moment van de nederlaag, niet van de overwinning. Dat laatste is het beste uitgangspunt: het is veel spannender om te zien hoe iemand een legende wordt dan om iemand te volgen die er al een is.
De risico's zijn reëel: de lengte en de docudramavorm kunnen de film zwaar maken. Maar zo'n ambitieuze onderneming moedig ik liever aan dan dat ik er bij voorbaat de neus voor ophaal. Mijn verwachte score ligt rond een stevige 7,5, met de kanttekening dat dit makkelijk boven de 8 kan uitkomen als Baudry de balans vindt tussen de grote politiek en de naamloze verzetsstrijders. De Nederlandse bioscoopbezoeker kan het sinds 6 augustus zelf beoordelen.