Miami Vice recensie: Michael Manns zwoele, neonverlichte en onbegrepen politiefilm
Wie in 2006 pastelkleurige colberts, roze flamingo's en synthpophits verwachtte, kwam bedrogen uit. Michael Manns Miami Vice is geen nostalgisch feestje, maar een donkere, klamme nachtfilm die liever sfeer opbouwt dan een verhaal vertelt. En hoe meer jaren er verstrijken, hoe duidelijker het wordt dat dit geen vergissing was. Het was de bedoeling.
Een film met gebreken, kil en soms irritant gesloten, maar met een sfeer die maar weinig actiefilms aandurven.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 17.8.2006 |
|---|---|
| Regie | Michael Mann |
| Cast | Colin Farrell, Jamie Foxx, Naomie Harris, 巩俐, John Ortiz, Ciarán Hinds |
| Genre | Actiefilms, Misdaadfilms, Thrillers |
| Speelduur | 132 min |
| Leeftijdsclassificatie | 16 |
| Land | Duitse films, Amerikaanse films |
Waar kijk je Miami Vice?
| In abonnement |  Netflix |
|---|---|
| Te huur |  Apple TV Store Google Play Movies Amazon Video |
| Te koop | Apple TV StoreGoogle Play MoviesAmazon Video |
Twee rechercheurs, een undercoverklus en een verkeerde keuze
De opzet is klassiek. Sonny Crockett (Colin Farrell) en Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) zijn rechercheurs in Miami. Los van elkaar zijn ze al geen makkelijke jongens, samen zijn ze ronduit explosief. Hun nieuwe opdracht: Tubbs moet infiltreren in een drugsnetwerk in Zuid-Florida, zodat ze de mensen kunnen pakken die drie moorden op hun geweten hebben.
Een tijdlang loopt de operatie gesmeerd, tot de fout komt waar de hele film om draait. Crockett wordt verliefd op Isabella, de vrouw van een wapen- en drugshandelaar, gespeeld door Gong Li. Vanaf dat moment raken werk en privé met elkaar verstrikt, en de film schuift langzaam op van politieverhaal naar iets melancholischers, een soort romantische noir.
Meer hoef je vooraf eigenlijk niet te weten. Miami Vice staat niet bekend om slimme plotwendingen, maar om de manier waarop het zijn verhaal vertelt.
Vergeet de pastelkleuren: dit zijn niet de jaren tachtig
De film is de bioscoopversie van de legendarische televisieserie uit de jaren tachtig, die Don Johnson en Philip Michael Thomas destijds tot iconen maakte en waarvan Michael Mann producent was. Juist daarom was het zo verrassend dat Mann bijna alles overboord gooide wat het publiek met die naam verbond.
Geen ironie, geen zelfspot, geen knipoog naar de kijker. Het beeld is korrelig, digitaal en nachtelijk, de wolken zijn onheilspellend, de zee is donker en de clubs zijn rokerig. Miami is hier geen zonnig paradijs, maar een vochtig, benauwd en gevaarlijk knooppunt waar geld en drugs stromen als water.
Eerlijk is eerlijk: de eerste keer zat ik er ook wat verbaasd naar te kijken. Bij de tweede keer viel het kwartje. Dit is geen filmremake van de serie, maar de persoonlijke visie van een regisseur op hoe die wereld eruitziet als je haar serieus neemt. En dat is een gedurfde zet voor een grote zomerfilm van een studio.
Farrell, Foxx en een onvergetelijke Gong Li
De Crockett van Colin Farrell is een zwijgzame, verwilderde figuur met snor, die met één lange blik meer zegt dan met een hele monoloog. Velen vonden hem te stijf, maar volgens mij is dat precies de bedoeling: een man die zich in zijn werk verschuilt, tot een vrouw hem eruit trekt.
De Tubbs van Jamie Foxx is ingetogener en nuchterder, de verstandige helft van het duo. Hij krijgt minder ruimte dan hij verdient, en dat is een van de grote tekortkomingen van de film. Wie Foxx zag in Manns eerdere film Collateral, weet wat hij in handen van deze regisseur kan.
De grootste verrassing is Gong Li. Haar Isabella is tegelijk koel en kwetsbaar, en haar scènes met Farrell vormen het emotionele hart van de film. Daaromheen zorgen Naomie Harris (Trudy Joplin), John Ortiz (José Yero), Ciarán Hinds (FBI-agent Fujima), Justin Theroux (Zito) en Barry Shabaka Henley (luitenant Castillo) voor een stevige, geloofwaardige bijcast. Vooral Ortiz is sterk als de onberekenbare, onaangename Yero.
Michael Mann, meester van de sfeer
Voor elke liefhebber van misdaadfilms is Michael Mann verplichte kost. Sinds Heat weten we dat niemand een stadsnacht, een vuurgevecht en mannelijke eenzaamheid zo in beeld brengt als hij. Miami Vice is misschien wel het meest radicale voorbeeld van die stijl.
De camera volgt de personages vaak uit de hand, scènes beginnen midden in de actie en lange aanlopen zijn er niet. De dialogen staan vol vakjargon, en Mann neemt niet de moeite om alles uit te leggen. Sommige kijkers haken daardoor af, mij trekt het juist naar binnen. Het voelt alsof je echt naast een undercoveragent zit die zich niet kan permitteren ook maar één woord verkeerd te begrijpen.
En als de vuurgevechten komen, slaan ze in met enorme kracht. Ze klinken dof, hard en echt, zonder enige gechoreografeerde glans. Op dat vlak is Mann nog altijd onverslaanbaar.
Waar de machine hapert
De speelduur van 132 minuten voel je. Het middenstuk, waarin de film zich op de romance richt, is voor de een dromerig mooi en voor de ander gewoon traag. Ik zit ergens tussenin: ik ben dol op de sfeer, maar moet toegeven dat het kijken op een gegeven moment meer als onderdompelen voelt dan als spanning.
Het andere probleem is de diepgang van de personages. Crockett en Tubbs zijn een stuk minder levendig dan de acteurs aankunnen. Mann gaat melodrama zo ver uit de weg dat hij soms ook de emotie uit ze wegsnijdt. De relatie tussen Tubbs en Trudy had bijvoorbeeld meer aandacht verdiend.
- Sterk: ongeëvenaarde sfeer, keihard realistische actie, suggestieve beelden.
- Zwak: dunne karaktertekening, langdradig middenstuk, kille toon.
Hoe is hij na twintig jaar verouderd?
Verrassend goed. De digitale beeldtaal, die destijds door velen lelijk en goedkoop werd gevonden, is inmiddels een schoolvoorbeeld van hoe je techniek tot stijl verheft. Talloze latere films en series borduren voort op die nachtelijke, korrelige neonesthetiek.
Miami Vice hoort bij de films die bij hun release verkeerd werden begrepen en waar langzaam een cultstatus omheen groeide. Hij wordt nooit ieders favoriet, maar wie eenmaal door de sfeer gegrepen wordt, keert er geregeld naar terug. Het liefst laat op de avond, met de gordijnen dicht.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Fans van Michael Mann, liefhebbers van sfeervolle misdaadfilms voor volwassenen en iedereen die het fijn vindt als een actiefilm je liever laat zweven en beklemmen dan alles uitlegt.
- Sla hem liever over als: Wie de luchtige, kleurrijke sfeer van de serie uit de jaren tachtig zoekt of zin heeft in een vlotte buddy-copfilm vol grappen, komt bedrogen uit.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Heat (1995), Public Enemies (2009), To Live and Die in L.A. (1985), Training Day (2001), Sicario (2015)
Veelgestelde vragen
Waar gaat de film Miami Vice over?
Twee rechercheurs uit Miami, Sonny Crockett en Ricardo Tubbs, infiltreren in een drugsnetwerk in Zuid-Florida om de criminelen te pakken die verantwoordelijk zijn voor drie moorden. De zaak wordt ingewikkeld wanneer Crockett verliefd wordt op de vrouw van een wapen- en drugshandelaar.
Wanneer kwam Miami Vice uit in Nederland?
De film ging op 17 augustus 2006 in première in de Nederlandse bioscopen.
Hoe lang duurt Miami Vice?
De film heeft een speelduur van 132 minuten.
Wie heeft Miami Vice geregisseerd?
De film is geregisseerd door Michael Mann.
Wie spelen de hoofdrollen in Miami Vice?
Colin Farrell speelt Sonny Crockett en Jamie Foxx speelt Ricardo Tubbs. Verder zijn onder anderen Gong Li, Naomie Harris, John Ortiz, Ciarán Hinds, Justin Theroux en Barry Shabaka Henley te zien.
Is het de moeite waard om vandaag opnieuw in Manns duistere Miami te duiken?
Ja, maar alleen in de juiste stemming. Miami Vice is geen film voor een zondagmiddag, met een half oog op je telefoon. Ga er laat op de avond voor zitten, in een donkere kamer, met het geluid flink hard, en laat je opslokken door de broeierige, flikkerende nacht. Doe je dat, dan krijg je ondanks alle gebreken een indrukwekkende politiefilm met karakter, die gedurfder is dan de meeste actiefilms met een groot budget. Verwacht je snelle grappen en pastelkleurige nostalgie, blijf dan liever bij de oude serie. Voor mij een stevige zeven, met een extra pluspunt voor de sfeer.