Oasis: Don't Look Back in Anger recensie: het einde van een broederoorlog dat om het witte doek vroeg
Als iemand in 2009 had beweerd dat de broers Gallagher ooit nog samen een interview voor de camera zouden geven, hadden we hem waarschijnlijk uitgelachen. Oasis: Don't Look Back in Anger legt precies dat onmogelijke vast, samen met de uitverkochte Oasis Live '25 tour. Een foutloze film is het niet, maar voor een fan voelt het ongeveer alsof je weer zeventien bent, midden in een stadion.
Een feestelijke tourfilm die de kern vindt op het podium en in de gezichten van het publiek. Alleen al door het gezamenlijke interview met de Gallaghers een historisch document.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 10.9.2026 |
|---|---|
| Regie | Will Lovelace, Dylan Southern |
| Genre | Documentaires, Muziekfilms |
| Leeftijdsclassificatie | AL |
| Land | Engelse films, Amerikaanse films |
Waar gaat het over: een comeback waar niemand op durfde te wedden
Het uitgangspunt van de film is eenvoudig, en juist daarom werkt het. Liam en Noel Gallagher zijn terug, en Oasis gaat in 2025 op pad met de Oasis Live '25 tour, die uitgroeide tot een van de belangrijkste rockgebeurtenissen van deze tijd. De documentaire volgt die zegetocht op wereldwijde schaal, maar komt steeds terug bij de vraag die iedereen zichzelf stelt: wat betekent deze band voor mensen, en waarom hebben ze hem nooit losgelaten?
Reken niet op een klassiek, dramatisch opgebouwd verhaal. Dit is eerder een portret en een momentopname: de muzikale hoogtepunten van 2025, de uitverkochte concerten, de repetities en de minuten achter de schermen, naast elkaar gezet. Wie een gespannen documentaire vol oude ruzies en vuile was verwacht, komt misschien wat tekort. Wie wil voelen hoe het was om erbij te zijn, zit hier goed.
Liam en Noel in één beeld: het echte goud van de film
Hoe groot een stadionconcert ook is, de sterkste troef van de film is een stiller moment: voor het eerst in meer dan 25 jaar een gezamenlijk interview met de broers Gallagher. Dat kun je moeilijk overdrijven. Voor een hele generatie werden deze twee het synoniem van broederrivaliteit. Hun sneren zijn legendarisch, en hun verhouding was decennialang eerder roddelvoer dan muzieknieuws.
Waar ze het precies over hebben, verklap ik niet. Wel dit: alleen al het beeld van die twee naast elkaar komt harder binnen dan welk nummer ook. Er zit iets onhandigs en oprechts in, en dat heeft een film die zo op viering is gebouwd hard nodig. Als ik om één reden een kaartje zou kopen, dan is het deze.
Regisseurs die weten hoe je een band filmt
De regie is in handen van Will Lovelace en Dylan Southern, en dat duo komt niet uit het niets. Zij maakten Shut Up and Play the Hits over het afscheidsconcert van LCD Soundsystem, dus ze weten hoe je van een concert een emotionele gebeurtenis op het doek maakt. Dat merk je ook hier: de montage jaagt niet, laat de nummers ademen en durft de camera op het publiek te richten.
Dat laatste is wat mij betreft een van de beste keuzes van de film. De gezichten van de fans, de refreinen die uit duizenden kelen komen, vaders en hun kinderen samen: dat beeld zegt het meest over de diepe emotionele en culturele impact die Oasis al generaties lang op mensen heeft. De film legt het niet uit, hij laat het gewoon zien.
Geluid, beeld, stadion: als de bioscoopspeakers aan het werk gaan
De muziek is vanzelfsprekend het hoogtepunt, en niet alleen omdat Wonderwall of het titelnummer Don't Look Back in Anger, gezongen door een mensenzee, nog altijd kippenvel geeft. De geluidsmix geeft zowel de kracht van de band als het geraas van de menigte weer, en in de bioscoop is dat veel meer waard dan thuis via de speakertjes van je laptop. Kijk hem als het kan in een grote zaal met een goed geluidssysteem.
Visueel put de film uit het bekende arsenaal van tourfilms: panorama's van de massa, close-ups van gezichten, podiumlicht, het schemerdonker van de kleedkamer. Niet revolutionair, wel netjes en met smaak in elkaar gezet. De beelden van de repetities geven er een intiemere, rauwere laag aan, en dat komt het ritme ten goede.
Waar het hapert: te veel feest, te weinig wrijving
Dan het slechte nieuws. De film wil de comeback zo graag vieren dat hij soms vergeet vragen te stellen. Achter zo'n verhaal zitten jaren van spanning, gekwetstheid en onuitgesproken zinnen, en daarvan komt maar weinig boven. De toon is eerder opbeurend dan ongemakkelijk. Als fan snap je dat, als criticus zie je een gemiste kans.
Het andere probleem: wie niets met de band heeft, ziet de concertstukken na een tijdje misschien in elkaar overlopen. Deze film wil niemand bekeren, dit is een mis voor de reeds bekeerden. Ik reken hem dat niet aan, ik zeg het alleen zodat iedereen weet waar hij voor gaat zitten.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Oasis-fans, britpopnostalgici en iedereen die houdt van een grote, gedeelde concertbeleving en benieuwd is hoe Liam en Noel er vandaag naast elkaar uitzien.
- Sla hem liever over als: Wie een diepgravende, onthullende documentaire over de achtergrond van de broederruzie verwacht, of wie de muziek van Oasis toch al koud laat.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Shut Up and Play the Hits (2012), Supersonic (2016), Oasis Knebworth 1996 (2021), The Beatles: Get Back (2021), Stop Making Sense (1984)
Veelgestelde vragen
Wanneer draait Oasis: Don't Look Back in Anger in Nederland?
De film ging in Nederland op 10 september 2026 in première.
Waar gaat Oasis: Don't Look Back in Anger over?
Over de terugkeer van Liam en Noel Gallagher en de Oasis Live '25 wereldtour, met repetities, momenten achter de schermen en de beleving van de fans.
Wie heeft de film geregisseerd?
Will Lovelace en Dylan Southern.
Zit er een gezamenlijk interview met de broers Gallagher in?
Ja, voor het eerst in meer dan 25 jaar zie je Liam en Noel samen in een interview.
Is het de moeite waard om in de bioscoop opnieuw naar Oasis te gaan?
Als je ooit hebt meegemaakt dat een half station meezong bij een refrein van Oasis, dan ja, en het liefst in de grootste zaal. Oasis: Don't Look Back in Anger is niet de gedurfdste muziekdocumentaire die ik heb gezien, maar wel een van de warmste. En door het gezamenlijke interview met de Gallaghers is het een historisch tijdsdocument dat geen fan mag missen. Wie maar half geïnteresseerd is, heeft er ook een prima avond aan. Wie in de jaren negentig met deze nummers is opgegroeid, blijft waarschijnlijk tijdens de aftiteling nog zitten, zachtjes neuriënd.