The Transporter recensie: Jason Statham, een BMW en drie regels die hij al snel breekt
Er is dat moment waarop een kale Brit zijn colbert netjes opvouwt voordat hij de halve haven in elkaar slaat, en je weet meteen: deze film weet precies wat hij wil. The Transporter doet zich niet slimmer voor dan hij is, maar in wat hij belooft, is hij verrassend zelfverzekerd. Dit is de film die van Jason Statham een actieheld maakte.
Dom, stijlvol, snel en ontzettend vermakelijk, en Statham beweegt zich hier al alsof hij zijn hele leven voor deze rol heeft getraind.
Filmgegevens
| Regie | 元奎, Louis Leterrier |
|---|---|
| Cast | Jason Statham, 舒淇, François Berléand, Matt Schulze, Ric Young, Doug Rand |
| Genre | Actiefilms, Misdaadfilms, Thrillers |
| Speelduur | 92 min |
| Land | Amerikaanse films, Franse films |
Regel één: maak het pakket nooit open
Frank Martin is een eenzame professional. Hij bezorgt alles, overal, precies op tijd, en daarna is hij weer verdwenen. Hij stelt geen vragen, maakt geen fouten en leeft volgens zijn eigen regels, waar hij niet van afwijkt. Dat is de opzet, en eerlijk is eerlijk: voor dit soort film is dat ruim voldoende. De auto is snel, de opdrachtgevers zijn louche en de man zelf is zo koel als een ijsblokje in een glas whisky.
Tot hij één keer een uitzondering maakt. Hij opent een van de pakketten die hem zijn toevertrouwd en vindt in de zak een prachtige Chinese vrouw met afgeplakte mond. Met tegenzin levert hij haar toch af. Maar kort daarna vliegt zijn geliefde auto de lucht in, en Frank keert terug naar de ontvanger. Vanaf dat moment doen de regels er niet meer toe: hij redt de vracht en probeert, op aandringen van de vrouw, ook uit te zoeken wie hen allebei dood wil hebben, en waarom.
Meer verklap ik niet, en meer hoef je ook niet te weten. The Transporter blijft niet hangen vanwege het verhaal, maar vanwege de manier waarop dat verhaal wordt opgediend.
Statham, de geboorte van de kale gentleman
Jason Statham kende je tot dan toe vooral uit de gangsterfilms van Guy Ritchie, als het praatgrage, snelle type uit Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. Hier blijkt dat hij ook in een heel ander register uit de voeten kan. Frank Martin zegt weinig, kijkt veel, en als hij in beweging komt, telt het.
Stathams grootste kracht is dat hij niet overdrijft. Hij knipoogt niet naar het publiek en probeert niet grappiger te zijn dan de situatie toelaat. Hij laat je gewoon geloven dat deze man zijn werk serieus neemt en dat zijn regels geen pose zijn, maar een manier om te overleven. Bovendien voelt hij zich in de vechtscènes zichtbaar thuis, en dat is voor een actieheld geen kleinigheid.
Shu Qi krijgt als Lai de lastigere taak: zij moet Frank uit zijn vaste ritme halen. De chemie tussen hen vlamt niet op, ze smeult eerder, maar daar draait de film ook niet echt om. François Berléand is als inspecteur Tarconi het geheime wapen van de film: een droge, sympathieke, ietwat vermoeide politieman van wie elke scène een genot is. Matt Schulze (Wall Street) en Ric Young (Mr. Kwai) staan aan de kwade kant, met precies de dosis dreiging die het genre vraagt.
Hongkongse choreografie in Franse zon
Achter de camera staan Corey Yuen en Louis Leterrier, en dat duo verklaart de vreemde maar werkende mix van deze film. De Hongkongse actieschool van Corey Yuen zie je terug in elk gevecht: creatief, slim gebruikmakend van de ruimte, soms ronduit komisch, waarbij elk onderdeel van het decor een wapen kan worden. Heb je ooit iemand zien vechten terwijl hij over een met olie overgoten vloer glijdt? Dan weet je wat voor film dit is.
De Franse kant zorgt voor de sfeer: een zonnige kust, bochtige wegen, elegant rijwerk en een typisch Europese losheid. En de speelduur van 92 minuten is een zegen. De film sleept zich niet voort, vult zichzelf niet op met overbodige zijplotjes, maakt korte metten waar dat kan en gaat door naar de volgende actiescène.
Wat werkt, en wat absoluut niet
We beginnen met het goede, want daar is meer van:
- Het eerste kwartier is gewoon geweldig: snel, strak en een perfecte introductie van Franks wereld.
- De gevechten van man tot man zijn vindingrijk en vermakelijk, verreweg de sterkste momenten van de film.
- Stathams charisma draagt ook de zwakkere stukken.
- Het tempo: anderhalf uur, en je verveelt je echt geen moment.
De zwakke punten zijn evenmin een geheim. Het script is vaak niet meer dan een excuus voor de volgende actiescène, de motieven van de schurken zijn flinterdun en de tweede helft neigt steeds meer naar luidruchtige, tekenfilmachtige overdrijving. De romantische lijn is een verplicht nummer, meer niet. Wie logica zoekt, raakt snel teleurgesteld. Maar wie zin heeft in een fijne zaterdagavondfilm met bier en chips, krijgt precies dat.
Wat is deze film na al die jaren nog waard?
Het is een vreemde ervaring om The Transporter nu terug te kijken, nu de naam Statham praktisch een genre op zich is geworden. Actiefilms zijn sindsdien veel harder, duisterder en langer geworden, en daarbij vergeleken is deze film uit 2002 bijna verfrissend luchtig. Er zit iets in van de naïeve elegantie van Europese actiefilms uit de late jaren negentig, en een snufje van de speelsheid van de Hongkongse cinema.
Perfect is hij niet, soms zelfs ronduit onnozel, maar hij heeft stijl en weet waar zijn kracht ligt. En het belangrijkste: hier kreeg het Statham-personage vorm dat we later nog talloze keren terugzagen. Wil je weten waar die carrière begon, dan is dit het verplichte startpunt.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van snelle, spectaculaire actiefilms zonder ingewikkelde poespas, en voor Statham-fans die willen zien waar het allemaal begon.
- Sla hem liever over als: Wie een gelaagd verhaal, diepgaande personages of geloofwaardige logica verwacht, raakt in de tweede helft geïrriteerd.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Ronin (1998), Taken (2008), Drive (2011), Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)
Veelgestelde vragen
Waar gaat The Transporter over?
Frank Martin is een professionele koerier die nooit vragen stelt en nooit een pakket openmaakt. Eén keer doet hij het toch, en hij vindt een vastgebonden Chinese vrouw. Nadat zijn auto is opgeblazen, redt hij haar en probeert hij te achterhalen wie hen wil vermoorden.
Hoe lang duurt The Transporter?
De speelduur is 92 minuten.
Wie speelt de hoofdrol in The Transporter?
Frank Martin wordt gespeeld door Jason Statham, met daarnaast Shu Qi (Lai), François Berléand (Tarconi) en Matt Schulze (Wall Street).
Wie regisseerde The Transporter?
De film werd geregisseerd door Corey Yuen en Louis Leterrier, als Amerikaans-Franse coproductie.
Is het de moeite waard om weer naast Frank Martin op de passagiersstoel te kruipen?
Ja, als je weet waar je instapt. The Transporter is geen grote film, maar wel uitstekend vermaak: snel, stijlvol, soms belachelijk overdreven, en met een hoofdrolspeler naar wie het een plezier is om te kijken. Over het verhaal hoef je niet veel woorden vuil te maken, over de gevechten en Stathams koele professionaliteit wel. Voor een ontspannen avond met popcorn werkt hij vandaag nog prima, en als filmhistorische curiositeit is hij ook niet te versmaden: hier schakelde een complete actiecarrière een versnelling hoger.