La Bataille de Gaulle : L'Âge de fer κριτική: 160 λεπτά πείσμα, τη στιγμή που η Γαλλία είχε ήδη παραδοθεί
Το καλοκαίρι του 1940 η Γαλλία παραδόθηκε. Ένας άγνωστος στρατηγός όμως αρνήθηκε. Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Antonin Baudry διαρκεί 160 λεπτά και μιλά για τον άνθρωπο που προσπάθησε από το Λονδίνο να πείσει τον κόσμο ότι ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει. Παίζεται στις ελληνικές αίθουσες από την 1η Οκτωβρίου. Στα χαρτιά έχει όλα όσα χρειάζεται μια σοβαρή, μεγάλη ιστορική ταινία.
Φιλόδοξο και τολμηρό εγχείρημα. Αν αποφύγει τον μουσειακό στόμφο, μπορεί να είναι μία από τις πιο δυνατές ιστορικές ταινίες της χρονιάς.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 1.10.2026 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Antonin Baudry |
| Πρωταγωνιστούν | Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoît Magimel, Loic Corbery, Anamaria Vartolomei |
| Είδος | Δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ |
| Διάρκεια | 160 λεπτά |
| Χώρα | Γαλλικές ταινίες, Βελγικές ταινίες, Αμερικανικές ταινίες |
Η υπόθεση χωρίς spoiler: ένας άνθρωπος απέναντι στην ήττα
Η αφετηρία είναι απλή και σκληρή. Το 1940 η Γαλλία καταρρέει και υπογράφει ανακωχή. Μοιάζει σαν η Ιστορία να έκλεισε το θέμα με μια μονοκοντυλιά. Μέσα σε αυτό το χάος ένας μόνο άνθρωπος δεν δέχεται την ήττα. Είναι ο Σαρλ ντε Γκωλ, που τότε δεν τον ήξερε σχεδόν κανείς. Μόνος του και με όλες τις πιθανότητες εναντίον του, καταφεύγει στο Λονδίνο. Από εκεί θέλει να πείσει τον κόσμο ότι ο αγώνας συνεχίζεται και ότι η Γαλλία δεν έχει χαθεί.
Από όσα γνωρίζουμε, η ταινία δεν μένει στο πορτρέτο ενός ανθρώπου. Στην Αγγλία, στη Γαλλία και στην Αφρική εμφανίζονται σιγά σιγά οι αφανείς αντιστασιακοί, επαναστατημένοι μαθητές λυκείου και αποφασισμένοι στρατιώτες. Για μένα αυτή η πολυπρόσωπη δομή είναι η πιο ενδιαφέρουσα υπόσχεση του φιλμ. Δεν θα δούμε να γεννιέται ένα άγαλμα. Θα δούμε μια πεισματάρα φωνή να γίνεται σταδιακά κίνημα.
Ποιοι ακριβώς είναι οι χαρακτήρες των παράλληλων ιστοριών και πού καταλήγει η πλοκή δεν θα το αποκαλύψω. Από τα βιβλία ιστορίας ξέρουμε βέβαια πού βρίσκεται ο πόλεμος. Η οπτική της ταινίας, οι έμφασεις της και το τι διακυβεύεται είναι κάτι που αξίζει να το ανακαλύψει κανείς μόνος του.
Antonin Baudry: ένας διπλωμάτης στη θέση του σκηνοθέτη
Το όνομα του Antonin Baudry μπορεί να μη λέει πολλά στο ευρύ κοινό, όμως αξίζει προσοχή. Η προηγούμενη ταινία του, το Le Chant du loup, ήταν ένα σφιχτό γαλλικό θρίλερ μέσα σε υποβρύχιο. Απέδειξε ότι ο Baudry ξέρει να δουλεύει σε κλειστό χώρο, με ρυθμό που σου τεντώνει τα νεύρα, και ότι δεν φοβάται τις μεγάλες παραγωγές.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι το υπόβαθρό του έχει σχέση με τη διπλωματία. Σε μια ταινία όπου το κύριο όπλο δεν είναι το τουφέκι αλλά η πειθώ, η διαπραγμάτευση και η πολιτική μπλόφα, αυτό είναι πολύ καλό σημάδι. Οι μήνες του ντε Γκωλ στο Λονδίνο ήταν κυρίως ένας πόλεμος με λόγια, σε γραφεία και μπροστά σε ραδιοφωνικά μικρόφωνα. Αν κάποιος ξέρει πώς να κινηματογραφήσει ένα τραπέζι διαπραγματεύσεων σαν πεδίο μάχης, είναι αυτός.
Το ερώτημα είναι αν η ένταση του θρίλερ θα αντέξει σε μια ιστορική τοιχογραφία 160 λεπτών που απλώνεται σε τρεις ηπείρους. Το είδος έχει την τάση να βαραίνει, και εκεί κρίνονται όλα.
Το καστ: γαλλική αφρόκρεμα, βρετανικό βαρύ πυροβολικό
Η διανομή είναι δυνατή από την πρώτη ματιά. Ο Simon Abkarian είναι χαρισματικός ηθοποιός με βαριά παρουσία, γνωστός στο διεθνές κοινό από το Casino Royale. Ο Benoît Magimel είναι από τα πιο σίγουρα χαρτιά του γαλλικού σινεμά. Ήδη στη Δασκάλα του πιάνου έδειξε πόσα μπορεί να πει με ένα βλέμμα. Η Anamaria Vartolomei, μετά το L'Événement, έγινε ένα από τα πιο συναρπαστικά νέα πρόσωπα ανάμεσα στις Γαλλίδες ηθοποιούς.
Από βρετανικής πλευράς, ο Simon Russell Beale είναι θρύλος του θεάτρου και κάθε του φράση αποκτά βάρος. Ο Tom Mison αποδίδει πολύ καλά τους λίγο εκλεπτυσμένους, λίγο ειρωνικούς Άγγλους. Δίπλα τους βρίσκονται οι Florian Lesieur, Loic Corbery, Niels Schneider, Karim Leklou και Kacey Mottet Klein. Είναι μια ποικιλόμορφη ομάδα που ταιριάζει άψογα σε μια ιστορία με πολλά νήματα.
Ποιος υποδύεται ποιον δεν θα το αναλύσω εδώ. Με τέτοια ονόματα όμως οι ερμηνείες μπορούν να είναι το γερό θεμέλιο της ταινίας, ακόμη κι αν το σενάριο σκοντάφτει πού και πού.
Τι μπορεί να την κάνει κάτι παραπάνω από ένα ακόμη εικονογραφημένο σχολικό βιβλίο;
Οι ταινίες για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι πάρα πολλές. Οι βιογραφίες μεγάλων πολιτικών έχουν και ένα ενοχλητικό ελάττωμα: υποκλίνονται υπερβολικά στον ήρωά τους. Ο λόγος που είμαι αισιόδοξος είναι μερικά συγκεκριμένα στοιχεία:
- Η οπτική: εδώ ο ντε Γκωλ είναι ακόμη ο άγνωστος στρατηγός, όχι το μετέπειτα σύμβολο. Ο αουτσάιντερ που δεν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά είναι πάντα καλύτερο δραματικό υλικό από τον έτοιμο θρύλο.
- Ο χορός: η ιστορία των μαθητών και των ανώνυμων αντιστασιακών μπορεί να δώσει ανθρώπινη κλίμακα στη μεγάλη πολιτική.
- Η γεωγραφία: το Λονδίνο, η κατεχόμενη Γαλλία και η Αφρική μαζί μπορούν να δείξουν με σπάνια πληρότητα ότι η Αντίσταση δεν γεννήθηκε σε ένα μόνο σημείο.
- Η συμπαραγωγή: η συνεργασία Γαλλίας, Βελγίου και ΗΠΑ δείχνει ότι δεν μιλάμε για μικρό δράμα δωματίου αλλά για σινεμά διεθνούς κλίμακας.
Αν αυτά τα τέσσερα στοιχεία δέσουν, η ταινία θα μιλά ταυτόχρονα για την Ιστορία και για ένα αιώνιο ερώτημα: τι αξία έχει το πείσμα ενός ανθρώπου όταν όλοι οι άλλοι έχουν ήδη τα παρατήσει;
Πού μπορεί να στραβώσει; Οι κίνδυνοι
Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: 160 λεπτά. Δεν είναι λίγα, και σε ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ η διάρκεια είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί να δώσει χώρο στους χαρακτήρες και σε ένα αργό χτίσιμο. Μπορεί όμως εύκολα και να απλώσει, αν οι παράλληλες ιστορίες δεν αποκτήσουν αρκετό βάρος ή αν η κεντρική βασιστεί υπερβολικά στους διαλόγους.
Ο δεύτερος κίνδυνος είναι το ίδιο το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ. Αυτή η φόρμα συχνά βάζει την ιστορική ακρίβεια πάνω από τη δραματική καμπύλη, και τότε ο θεατής παίρνει περισσότερο ανασύσταση παρά εμπειρία. Σε μια γαλλική παραγωγή για την κεντρική μορφή του εθνικού μύθου, ο πειρασμός της αγιοποίησης είναι επίσης πάντα εκεί.
Τέλος, η αφήγηση με πολλά νήματα λειτουργεί μόνο όταν κάθε νήμα μοιάζει εξίσου σημαντικό. Αν οι μαθητές ή οι στρατιώτες του αφρικανικού μετώπου μείνουν απλή εικονογράφηση δίπλα στους μεγάλους λόγους του ντε Γκωλ, η ταινία θα χάσει αυτό που φαίνεται να είναι το πιο πρωτότυπο στοιχείο της.
Εικόνα, ήχος και σκληρές στιγμές
Όλα δείχνουν ότι ο πόλεμος εδώ δεν θα είναι ένα αποστειρωμένο σκηνικό σαν αφίσα και ότι θα υπάρχουν σκληρές, ωμές στιγμές. Αυτό ταιριάζει στο θέμα: η Αντίσταση δεν ήταν ρομαντική περιπέτεια αλλά ένα επικίνδυνο και συχνά αιματηρό εγχείρημα.
Με βάση την προηγούμενη ταινία του Baudry, μπορούμε να περιμένουμε δουλεμένο ηχητικό τοπίο και προσεγμένο χτίσιμο της έντασης. Σε μια ιστορία όπου η ίδια η ραδιοφωνική εκπομπή είναι όπλο, ο δραματουργικός ρόλος του ήχου μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Ο σκηνοθέτης έχει αποδείξει ήδη μία φορά ότι κατέχει αυτό το πεδίο, γι' αυτό εδώ είμαι πραγματικά περίεργος.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τις σοβαρές, μεγάλες ιστορικές ταινίες και απόλαυσαν το πολιτικό δράμα της Πιο σκοτεινής ώρας ή την πολεμική ένταση της Δουνκέρκης. Για τους θαυμαστές του γαλλικού σινεμά και των ηθοποιών του είναι σχεδόν υποχρεωτική.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους τρομάζουν ήδη με τα 160 λεπτά και περιμένουν γρήγορη ταινία δράσης με μάχες. Λόγω των σκληρών στιγμών δεν είναι ούτε για μικρά παιδιά.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Η πιο σκοτεινή ώρα (2017), Δουνκέρκη (2017), Επιχείρηση Βαλκυρία (2008), Ο λόγος του βασιλιά (2010)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε βγαίνει στους κινηματογράφους το La Bataille de Gaulle : L'Âge de fer;
Η ταινία κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες από την 1η Οκτωβρίου 2026.
Ποια είναι η υπόθεση του La Bataille de Gaulle : L'Âge de fer;
Το 1940, μετά την κατάρρευση της Γαλλίας και την ανακωχή, ο Σαρλ ντε Γκωλ, ένας ακόμη άγνωστος στρατηγός, καταφεύγει στο Λονδίνο για να συνεχίσει τον αγώνα. Την ίδια ώρα στην Αγγλία, στη Γαλλία και στην Αφρική εμφανίζονται αντιστασιακοί, επαναστατημένοι μαθητές λυκείου και αποφασισμένοι στρατιώτες.
Πόσο διαρκεί η ταινία;
Η ταινία διαρκεί 160 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε την ταινία;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Antonin Baudry.
Ποιοι παίζουν στην ταινία;
Ανάμεσα σε άλλους οι Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Benoît Magimel, Anamaria Vartolomei, Niels Schneider, Karim Leklou, Tom Mison, Florian Lesieur, Loic Corbery και Kacey Mottet Klein.
Αξίζουν 160 λεπτά για το πείσμα ενός στρατηγού;
Πιστεύω πως ναι, ή τουλάχιστον όλα τα σημάδια δείχνουν προς τα εκεί. Δυνατό διεθνές καστ, ένας σκηνοθέτης που έχει ήδη αποδείξει την αξία του σε ένα αγχωτικό δράμα κλειστού χώρου, και μια ιστορία που ξεκινά τη στιγμή της ήττας και όχι της νίκης. Αυτό είναι το καλύτερο σημείο εκκίνησης: είναι πολύ πιο συναρπαστικό να βλέπεις πώς κάποιος γίνεται θρύλος παρά να τον βλέπεις να γεννιέται έτοιμος.
Οι κίνδυνοι είναι υπαρκτοί. Η διάρκεια και η φόρμα του δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ μπορούν εύκολα να βαρύνουν την ταινία. Σε ένα τόσο φιλόδοξο εγχείρημα όμως προτιμώ να ποντάρω παρά να στραβομουτσουνιάζω από πριν. Η εκτίμησή μου κινείται γύρω από ένα γερό 7,5, και αν ο Baudry βρει την ισορροπία ανάμεσα στη μεγάλη πολιτική και στους ανώνυμους αντιστασιακούς, μπορεί άνετα να ξεπεράσει το 8. Η απάντηση βρίσκεται ήδη στις αίθουσες.