Miami Vice κριτική: το νεόν, ιδρωμένο και παρεξηγημένο αστυνομικό του Michael Mann
Όποιος περίμενε παστέλ σακάκια, ροζ φλαμίνγκο και synthpop επιτυχίες, το 2006 έπαθε σοκ. Το Miami Vice του Michael Mann δεν είναι πάρτι νοσταλγίας. Είναι ένα σκοτεινό, υγρό, νυχτερινό αστυνομικό που χτίζει ατμόσφαιρα περισσότερο απ' ό,τι αφηγείται ιστορία. Και είκοσι χρόνια μετά φαίνεται όλο και πιο καθαρά ότι αυτό δεν ήταν ατύχημα αλλά επιλογή.
Ελαττωματική, ψυχρή και κάποιες φορές εκνευριστικά κλειστή ταινία, αλλά με μια ατμόσφαιρα που ελάχιστες ταινίες δράσης τολμούν να επιχειρήσουν.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 28.9.2006 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Michael Mann |
| Πρωταγωνιστούν | Colin Farrell, Jamie Foxx, Naomie Harris, 巩俐, John Ortiz, Ciarán Hinds |
| Είδος | Ταινίες δράσης, Αστυνομικές ταινίες, Θρίλερ |
| Διάρκεια | 132 λεπτά |
| Καταλληλότητα | 16 |
| Χώρα | Γερμανικές ταινίες, Αμερικανικές ταινίες |
Πού να δεις Miami Vice;
| Με συνδρομή |  Netflix |
|---|---|
| Για ενοικίαση |  Apple TV Store Google Play Movies |
| Για αγορά | Apple TV StoreGoogle Play Movies |
Δύο μπάτσοι, μια διείσδυση και μια λάθος απόφαση
Το στήσιμο είναι κλασικό. Ο Sonny Crockett (Colin Farrell) και ο Ricardo Tubbs (Jamie Foxx) είναι ντετέκτιβ στο Μαϊάμι. Ο καθένας μόνος του δεν είναι εύκολη περίπτωση, μαζί είναι σκέτο εκρηκτικό μείγμα. Η νέα τους αποστολή τους στέλνει να διεισδύσουν στο κύκλωμα ναρκωτικών της νότιας Φλόριντα, για να πιάσουν αυτούς που έχουν στη συνείδησή τους τρεις δολοφονίες.
Για ένα διάστημα η επιχείρηση κυλάει ρολόι, ώσπου έρχεται το λάθος χωρίς το οποίο δεν θα υπήρχε ταινία: ο Crockett ερωτεύεται την Isabella, σύζυγο ενός εμπόρου όπλων και ναρκωτικών, την οποία υποδύεται η Gong Li. Από εκεί και πέρα η δουλειά και η προσωπική ζωή μπλέκονται, και η ταινία γλιστράει σιγά σιγά από αστυνομική ιστορία σε κάτι πιο μελαγχολικό, ένα ερωτικό noir.
Περισσότερα δεν χρειάζεται να ξέρετε από πριν. Το Miami Vice δεν φημίζεται για τις ανατροπές του, αλλά για τον τρόπο που αφηγείται όσα αφηγείται.
Ξεχάστε τα παστέλ: εδώ δεν είμαστε στα 80s
Η ταινία είναι η κινηματογραφική εκδοχή της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του '80, που έκαναν εμβληματική ο Don Johnson και ο Philip Michael Thomas και στην οποία ο Michael Mann ήταν παραγωγός. Γι' αυτό ακριβώς ξάφνιασε τόσο το γεγονός ότι ο Mann πέταξε σχεδόν ό,τι ταύτιζε το κοινό με το όνομα.
Καμία ειρωνεία, καμία αυτοπαρωδία, κανένα κλείσιμο του ματιού στον θεατή. Η εικόνα είναι κοκκώδης, ψηφιακή, νυχτερινή, τα σύννεφα φουρτουνιασμένα, η θάλασσα σκοτεινή, τα κλαμπ γεμάτα καπνό. Το Μαϊάμι εδώ δεν είναι ηλιόλουστος παράδεισος, αλλά ένας υγρός, αποπνικτικός, επικίνδυνος κόμβος όπου το χρήμα και η πρέζα κυλούν σαν νερό.
Θα είμαι ειλικρινής: την πρώτη φορά κι εγώ το κοίταζα με απορία. Τη δεύτερη όμως κατάλαβα ότι δεν πρόκειται για κινηματογραφικό remake της σειράς, αλλά για το προσωπικό όραμα ενός σκηνοθέτη για το πώς θα ήταν αυτός ο κόσμος αν τον έπαιρνες στα σοβαρά. Και αυτό είναι τολμηρή κίνηση για μια μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή στούντιο.
Farrell, Foxx και μια αξέχαστη Gong Li
Ο Crockett του Colin Farrell είναι μουστακαλής, ταλαιπωρημένος, λιγομίλητος, ένας τύπος που λέει περισσότερα με ένα παρατεταμένο βλέμμα παρά με έναν μονόλογο. Πολλοί τον βρήκαν υπερβολικά άκαμπτο, εμένα όμως μου φαίνεται ότι εκεί βρίσκεται η ουσία: ένας άνθρωπος που καταφεύγει στη δουλειά του, μέχρι που μια γυναίκα τον τραβάει έξω από αυτήν.
Ο Tubbs του Jamie Foxx είναι πιο συγκρατημένος, πιο προσγειωμένος, το νηφάλιο μισό του διδύμου. Δεν παίρνει τον χώρο που του αξίζει, και αυτή είναι μία από τις μεγάλες αδυναμίες της ταινίας. Όποιος είδε τον Foxx στην προηγούμενη ταινία του Mann, το Collateral, ξέρει τι μπορεί να κάνει στα χέρια αυτού του σκηνοθέτη.
Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι η Gong Li. Η Isabella της είναι ταυτόχρονα ψυχρή και ευάλωτη, και οι σκηνές της με τον Farrell αποτελούν τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας. Δίπλα τους, η Naomie Harris (Trudy Joplin), ο John Ortiz (José Yero), ο Ciarán Hinds (πράκτορας του FBI Fujima), ο Justin Theroux (Zito) και ο Barry Shabaka Henley (υπολοχαγός Castillo) συνθέτουν ένα σταθερό, πειστικό δεύτερο καστ. Ο Ortiz ειδικά είναι εξαιρετικός ως απρόβλεπτος και δυσάρεστος Yero.
Michael Mann, ο μάστορας της ατμόσφαιρας
Ο Michael Mann είναι υποχρεωτικό ανάγνωσμα για κάθε φίλο του αστυνομικού. Από την εποχή του Heat ξέρουμε ότι κανείς δεν σκηνοθετεί την αστική νύχτα, τις ανταλλαγές πυρών και την ανδρική μοναξιά όπως εκείνος. Το Miami Vice είναι ίσως η πιο ριζοσπαστική εκδοχή αυτού του στιλ.
Η κάμερα συχνά ακολουθεί τους ήρωες στο χέρι, μπαίνει κατευθείαν στη μέση των σκηνών, χωρίς μακριές εισαγωγές. Οι διάλογοι είναι γεμάτοι επαγγελματική ορολογία και ο Mann δεν κάθεται να εξηγήσει τα πάντα. Κάποιους αυτό τους πετάει έξω, εμένα με ρουφάει μέσα: νιώθεις σαν να κάθεσαι πραγματικά δίπλα σε έναν πράκτορα σε διείσδυση, που δεν έχει την πολυτέλεια να παρεξηγήσει ούτε μία λέξη.
Κι όταν έρχονται οι ανταλλαγές πυρών, χτυπούν με τρομακτική δύναμη. Ο ήχος τους είναι υπόκωφος, σκληρός, αληθινός, χωρίς ίχνος χορογραφημένης λάμψης. Σε αυτό το πεδίο ο Mann παραμένει ασυναγώνιστος.
Εκεί που σκαλώνει ο μηχανισμός
Η διάρκεια των 132 λεπτών γίνεται αισθητή. Το μεσαίο κομμάτι, όταν η ταινία εστιάζει στη ρομαντική γραμμή, για άλλους θα είναι ονειρικά όμορφο και για άλλους απλώς αργό. Εγώ βρίσκομαι κάπου στη μέση: λατρεύω την ατμόσφαιρα, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι κάποια στιγμή η θέαση μοιάζει περισσότερο με κατάδυση παρά με αγωνία.
Το άλλο πρόβλημα είναι το βάθος των χαρακτήρων. Ο Crockett και ο Tubbs είναι πολύ λιγότερο ζωντανές φιγούρες απ' όσο θα μπορούσαν να αποδώσουν οι ηθοποιοί. Ο Mann αποφεύγει τόσο πολύ το μελόδραμα, που κάποιες φορές σκοτώνει και τα συναισθήματα. Η σχέση του Tubbs με την Trudy, για παράδειγμα, άξιζε περισσότερη προσοχή.
- Δυνατά σημεία: απαράμιλλη ατμόσφαιρα, ωμά αληθοφανής δράση, υποβλητικές εικόνες.
- Αδύναμα σημεία: ισχνή σκιαγράφηση χαρακτήρων, αργόσυρτο μεσαίο μέρος, ψυχρό ύφος.
Πώς άντεξε στα είκοσι χρόνια;
Εκπληκτικά καλά. Η ψηφιακή εικόνα, που τότε πολλοί έβρισκαν άσχημη και φτηνή, σήμερα είναι σχολικό παράδειγμα του πώς η τεχνική μπορεί να γίνει στιλ. Πάμπολλες μεταγενέστερες ταινίες και σειρές κουβαλούν αυτή τη νυχτερινή, κοκκώδη, νεόν αισθητική.
Το Miami Vice ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που παρεξηγήθηκαν όταν βγήκαν και σιγά σιγά απέκτησαν φανατικό κοινό. Δεν θα γίνει ποτέ η αγαπημένη όλων, αλλά όποιον τον πιάσει μια φορά η ατμόσφαιρά της, θα επιστρέφει σε αυτήν ξανά και ξανά, κυρίως αργά το βράδυ, με κατεβασμένα παντζούρια.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για τους φίλους του Michael Mann, για όσους αγαπούν τα ατμοσφαιρικά, ενήλικα αστυνομικά και για όποιον προτιμά μια ταινία δράσης να αιωρείται και να πνίγει παρά να εξηγεί.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι ψάχνουν την ανάλαφρη, πολύχρωμη διάθεση της σειράς των 80s ή ένα γρήγορο, αστείο buddy cop θα απογοητευτούν.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Heat (1995), Public Enemies (2009), To Live and Die in L.A. (1985), Training Day (2001), Sicario (2015)
Συχνές ερωτήσεις
Τι πραγματεύεται η ταινία Miami Vice;
Δύο ντετέκτιβ του Μαϊάμι, ο Sonny Crockett και ο Ricardo Tubbs, διεισδύουν σε ένα κύκλωμα ναρκωτικών της νότιας Φλόριντα για να πιάσουν τους υπεύθυνους για τρεις δολοφονίες. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Crockett ερωτεύεται τη σύζυγο ενός εμπόρου όπλων και ναρκωτικών.
Πότε κυκλοφόρησε το Miami Vice στην Ελλάδα;
Η ταινία βγήκε στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 28 Σεπτεμβρίου 2006.
Πόση διάρκεια έχει το Miami Vice;
Η ταινία διαρκεί 132 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το Miami Vice;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Michael Mann.
Ποιοι πρωταγωνιστούν στο Miami Vice;
Ο Colin Farrell υποδύεται τον Sonny Crockett και ο Jamie Foxx τον Ricardo Tubbs, ενώ στο καστ βρίσκονται επίσης οι Gong Li, Naomie Harris, John Ortiz, Ciarán Hinds, Justin Theroux και Barry Shabaka Henley.
Αξίζει σήμερα να βουτήξετε ξανά στο σκοτεινό Μαϊάμι του Mann;
Ναι, αλλά μόνο με την κατάλληλη διάθεση. Το Miami Vice δεν είναι ταινία για Κυριακή απόγευμα με το ένα μάτι στο κινητό. Θέλει αργά το βράδυ, σκοτεινό δωμάτιο, δυνατή ένταση, και να αφεθείτε να σας καταπιεί η αποπνικτική, τρεμοπαίζουσα νύχτα. Αν το κάνετε, θα βρείτε ένα συναρπαστικό αστυνομικό με χαρακτήρα, μαζί με τα ελαττώματά του, πιο τολμηρό από τις περισσότερες ακριβές ταινίες δράσης. Αν όμως περιμένετε γρήγορα αστεία και παστέλ νοσταλγία, μείνετε καλύτερα στην παλιά σειρά. Για μένα είναι ένα γερό επτά, με επιπλέον πόντο για την ατμόσφαιρα.