Histoires parallèles recensie (voorbeschouwing): Asghar Farhadi gluurt in Parijs, en dat gaat mis
Soms lees je een cast en denk je eerst dat iemand een grap uithaalt. Histoires parallèles is zo'n film. Asghar Farhadi, misschien wel de meest meedogenloze maker van het moderne morele drama, heeft de top van de Franse film bij elkaar gebracht voor een verhaal over een schrijfster die haar buren net iets te goed bekijkt. Sinds 3 september draait de film in de Nederlandse bioscopen, en of het recept echt zo perfect is als het lijkt, moet iedereen zelf ontdekken. Op papier wijst alles in de goede richting, en mijn verwachtingen zijn hoog.
Op papier een van de sterkste Europese drama's van dit najaar, die afhankelijk van Farhadi's vorm een meesterwerk kan zijn of gewoon een elegant, wat overgeschreven gedachte-experiment.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 3.9.2026 |
|---|---|
| Regie | Asghar Farhadi |
| Cast | Isabelle Huppert, Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney, Adam Bessa, India Hair |
| Genre | Filmdrama's |
| Speelduur | 139 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Franse films, Italiaanse films, Belgische films, Iraanse films |
Een raam op het leven aan de overkant: waar gaat de film over, zonder spoilers?
Het uitgangspunt is eenvoudig, en juist daardoor verontrustend. Sylvie is schrijfster en zoekt inspiratie voor haar nieuwe roman. Ze kiest daarvoor de meest voor de hand liggende, maar ook de meest delicate bron: de buren in het appartement aan de overkant. Spioneren is het niet, zo zou zij het in elk geval nooit noemen. Ze verzamelt gewoon materiaal. Elke schrijver die ooit iets uit zijn eigen omgeving heeft gepikt, kent dat excuus.
Echt vaart krijgt het verhaal pas wanneer Sylvie de jonge Adam in dienst neemt om haar te helpen met dagelijkse klusjes. Volgens de officiële omschrijving heeft ze nog geen idee dat deze jongen haar leven en haar werk compleet op zijn kop gaat zetten. Het loopt zo uit de hand dat Sylvies fictie uiteindelijk groter wordt dan de werkelijkheid van iedereen om haar heen.
Meer is er over de inhoud niet bekend, en eerlijk gezegd wil ik ook niet meer weten. Het grootste plezier van een Farhadi-film zit in de manier waarop ogenschijnlijk onschuldige situaties beetje bij beetje vergiftigd raken, en daar loop je het liefst nietsvermoedend in.
Farhadi, de boekhouder van alledaagse zonden
De naam Asghar Farhadi is op zichzelf al reden genoeg om deze film in de agenda te zetten. De regisseur van A Separation en The Salesman won twee keer de Oscar voor beste internationale film, en hij is een filmmaker bij wie een terloopse opmerking of een deur die op het verkeerde moment opengaat meer gewicht heeft dan een achtervolging bij een ander.
Het is niet de eerste keer dat hij buiten Iran werkt: Le passé maakte hij in Frankrijk, Everybody Knows in Spanje. Veel kijkers vonden die films minder sterk dan zijn Iraanse werk, en dat is meteen ook het grootste vraagteken bij Histoires parallèles. Een Frans, Italiaans, Belgisch en Iraanse coproductie betekent een stevige financiële basis, maar ook het risico dat de regisseur zich op onbekend terrein beweegt.
Tegelijk lijkt het thema hem op het lijf geschreven: fictie en werkelijkheid die in elkaar schuiven, de ethiek van het observeren, de vraag wie verantwoordelijk is. Farhadi vertelt al zijn hele carrière over goedbedoelde leugens die mensen boven het hoofd groeien. Een romanschrijfster die anderen als grondstof gebruikt, is daar bijna de perfecte belichaming van.
Huppert, Deneuve en de rest: een cast die bijna te mooi is
Kijk even naar de namen: Isabelle Huppert, Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney, Adam Bessa, India Hair en Catherine Deneuve. Dat is geen cast meer, dat is een groepsportret uit de Franse filmgeschiedenis.
Wie wie speelt, is nog niet bekend, dus ik ga ook niet gokken. Maar de namen zeggen genoeg. Isabelle Huppert heeft een carrière vol kille, ondoorgrondelijke, controlerende vrouwen, en als zij een rol krijgt in een film over observatie en manipulatie, ga je je gegarandeerd niet vervelen. Virginie Efira is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de veelzijdigste Franse actrices, en Vincent Cassel kan het publiek met één blik al op het verkeerde been zetten.
Pierre Niney is de meest gedisciplineerde acteur van de jongere generatie, en de aanwezigheid van Catherine Deneuve is op zich al een gebeurtenis. Adam Bessa en India Hair zijn de minder bekende namen op de lijst, maar Farhadi weet bijzonder goed raad met acteurs van wie je als kijker niet weet wat je moet verwachten.
Het risico zit eerder in het feit dat iemand tussen al die sterren ondersneeuwt. Maar Farhadi denkt altijd in ensembles, waarin iedereen een geheim en een eigen perspectief heeft. Bij hem maak ik me daar dus minder zorgen over dan bij een gemiddelde regisseur.
Wat kan dit een echt grote film maken?
- Een thema dat pijnlijk actueel is. In een tijd waarin iedereen naar iedereen kijkt, via het scherm en door het raam, is een schrijfster die gluurt tegelijk een klassiek en een heel eigentijds gegeven.
- De spanning van het genre. Het uitgangspunt is sinds Rear Window een van de sterkste motieven uit de filmgeschiedenis. Bij Farhadi wordt het geen thriller, maar een moreel psychologisch drama, en dat is vaak een stuk wreder.
- De acteursregie. In Farhadi's films zijn acteurs altijd net iets beter dan zichzelf, en met deze ploeg is dat een serieuze belofte.
- De metalaag. Een filmmaker die fictie bouwt uit echte mensen, maakt een film over een schrijfster die precies hetzelfde doet. Daar zit ruimte in voor zelfonderzoek.
Waar het mis kan gaan: lengte, dichtheid, onbekend terrein
Een speelduur van 139 minuten is bij Farhadi geen verrassing, maar ook niet iets om te negeren. Dit is een langzaam opbouwend drama dat draait om gesprekken, en wie op een strak tempo rekent, raakt halverwege het tweede uur makkelijk vermoeid.
Ook het abstractere uitgangspunt is een risico. Het idee dat fictie de werkelijkheid overstijgt, kan snel te literair en te slim worden, waarbij het concept belangrijker wordt dan de personages. Farhadi's beste films werkten juist omdat zijn vragen voortkwamen uit heel aardse situaties: een scheiding, een inbraak, een lening. Als de roman in de roman hier te luid wordt, kan die directheid verloren gaan.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van langzaam beklemmende Europese drama's over morele dilemma's, en voor iedereen die voor Huppert of Deneuve altijd een bioscoopkaartje koopt.
- Sla hem liever over als: Voor wie actie, een hoog tempo of duidelijke antwoorden zoekt, en wie van een praatdrama van ruim twee uur eerder slaperig dan gespannen wordt.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Rear Window (1954), A Separation (2011), The Salesman (2016), Le passé (2013), Swimming Pool (2003)
Veelgestelde vragen
Wanneer kwam Histoires parallèles uit in Nederland?
De film draait sinds 3 september 2026 in de Nederlandse bioscopen.
Waar gaat Histoires parallèles over?
Schrijfster Sylvie bespiedt voor haar nieuwe roman de buren aan de overkant. Daarna neemt ze de jonge Adam in dienst als hulp, die haar leven en werk op zijn kop zet, tot haar fictie uiteindelijk groter wordt dan de werkelijkheid van iedereen.
Hoe lang duurt Histoires parallèles?
De film duurt 139 minuten.
Wie regisseerde Histoires parallèles?
De film is geregisseerd door Asghar Farhadi en is een Frans, Italiaanse, Belgische en Iraanse coproductie.
Wie spelen er mee in de film?
Isabelle Huppert, Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney, Adam Bessa, India Hair en Catherine Deneuve.
Moet je door Sylvies raam naar binnen kijken?
Ja, en wat mij betreft is dat geen vraag. Zelfs in zijn mindere films zegt Asghar Farhadi meer over menselijke zwakte dan de meeste van zijn tijdgenoten in hun beste werk, en met deze cast is het moeilijk voor te stellen dat er iets middelmatigs uitkomt. Misschien wordt het lang, misschien groeit het concept hier en daar boven de personages uit, maar dit is precies het soort film waar je in de tram op weg naar huis nog over doorpraat. Mijn voorlopige oordeel: een stevige 8, met de stille hoop dat het er uiteindelijk meer worden.