Rocky Balboa recensie: de oude leeuw stapt nog één keer de ring in
Er komt een moment waarop een legende moet kiezen: waardig afscheid nemen of nog één keer laten zien waarom hij een legende werd. Sylvester Stallone koos in 2006 voor het tweede, en dat leverde Rocky Balboa op. Een stille, melancholische film waarbij je toch met gebalde vuisten op de bank zit. Wie destijds lachte om het nieuws dat een bijna zestigjarige Stallone weer de handschoenen aantrok, heeft deze film waarschijnlijk nooit gezien.
Rocky Balboa is een waardig afscheid vol hart van een iconisch personage, en veel meer een drama over eenzaamheid en ouder worden dan een boksfilm.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 18.1.2007 |
|---|---|
| Regie | Sylvester Stallone |
| Cast | Sylvester Stallone, Burt Young, Antonio Tarver, Geraldine Hughes, Milo Ventimiglia, Tony Burton |
| Genre | Drama's, Actiefilms |
| Speelduur | 102 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat Rocky Balboa over, zonder spoilers?
Rocky Balboa is niet meer de jonge, hongerige bokser die heel Philadelphia ooit bij zijn voornaam kende. Hij runt een klein restaurant, waar hij gasten graag vertelt over zijn oude partijen, al denkt hij zelf zelden terug aan de glorie. Hij woont alleen, zijn vrouw heeft hij jaren geleden begraven en met zijn zoon gaat het niet bepaald soepel. Een man die eerder leeft van herinneringen dan van plannen.
Dan dient zich een kans aan. Rocky, ruim over de vijftig, eenzaam en allesbehalve rijk, stapt weer in de schijnwerpers en daagt de regerend wereldkampioen zwaargewicht uit: Mason "The Line" Dixon. Maakt hij een kans? De film zegt het zelf hardop: natuurlijk niet. En natuurlijk probeert Rocky het toch, met hulp van zijn zoon. Dat is de opzet, en eerlijk gezegd is dat genoeg. De Rocky films stonden nooit bekend om ingenieuze plots, maar wel om het vermogen een eenvoudig menselijk verhaal zo te vertellen dat je thuis op de bank je vuist de lucht in steekt.
Stallone die eindelijk weer zichzelf speelt
Sylvester Stallone draagt hier meerdere petten: hij schreef het personage, regisseert de film en speelt Rocky zelf. Zoveel controle in één paar handen ontaardt vaak in een ijdelheidsproject, maar hier gebeurt iets heel anders. Stallone begrijpt zichtbaar precies wie deze man is, en hij wil hem niet als held neerzetten. Rocky is onhandig, een tikje verlegen, sentimenteel, en er zit een droefheid in hem waardoor je hem gewoon wel moet mogen.
Zijn spel is ingetogen, haast breekbaar. In plaats van de actieheld uit First Blood en de jaren tachtig zien we een ouder wordende man die weet dat de tijd hem voorbij is gerend en niet goed weet wat hij met de rest moet. Dit is de Stallone die we zelden te zien krijgen, en die veel critici verraste. Mij ook.
Oude en nieuwe gezichten in de hoek
Van de bijrollen is daar Burt Young als Paulie Pennino, opnieuw die knorrige, aandoenlijke en ook wat zielige zwager zonder wie het Rocky universum niet compleet zou zijn. De band tussen die twee is een van de meest menselijke lagen van de film: twee oude mannen, verbonden door hetzelfde verlies.
Milo Ventimiglia speelt Rocky's zoon, Robert Balboa junior, en het conflict tussen vader en zoon vormt de emotionele ruggengraat van het verhaal. Ventimiglia zet overtuigend een jonge man neer die in de schaduw van een legendarische vader een eigen leven probeert op te bouwen, en die spanning voelt echt, niet als een trucje uit het script. Geraldine Hughes is als Marie een stille, warme aanwezigheid, en Tony Burton brengt als Tony 'Duke' Evers precies de trainershardheid die de voorbereidingsscènes hun kracht geeft.
Tegenstander Mason "The Line" Dixon wordt gespeeld door Antonio Tarver, die in de ring volkomen geloofwaardig is. Geen bijzonder gelaagd personage, maar dat is in een Rocky film bijna een genreregel: de tegenstander belichaamt vooral de uitdaging en heeft geen eigen drama nodig.
Wat echt werkt: de stilte voor de partij
De grootste verrassing van Rocky Balboa is dat het grootste deel van de film zich buiten de ring afspeelt. Stallone geeft zijn personage de ruimte om door de straten van Philadelphia te lopen, te praten, terug te denken, te rouwen. Die scènes zijn traag, soms net iets te sentimenteel, maar juist daardoor slaat de partij aan het eind zo hard aan. Je juicht niet voor een bokser, maar voor een mens die je inmiddels kent.
- De sfeer: Philadelphia is hier geen decor maar een deel van het personage: versleten, winters, vertrouwd.
- De training: de trainingsmontage werkt helemaal in de traditie van de reeks, en ja, de muziek bezorgt je gegarandeerd kippenvel.
- De inzet: het gevecht draait niet om de wereldtitel, maar om de vraag of iemand nog kan laten zien dat hij leeft.
En dan is er Bill Conti's iconische Rocky thema, dat gewoon in de film ligt te wachten. Zodra het klinkt, bestaat er geen cynische kijker die niets voelt.
Waar het een beetje schuurt: clichés sla je niet knock out
Laten we eerlijk zijn: Rocky Balboa is een erg voorspelbare film. Wie ooit een sportdrama heeft gezien, weet precies welke dalen en pieken eraan komen, en de film doet ook geen moeite om daar iets aan te veranderen. De dialogen zeggen soms nog eens hardop wat de beelden al vertelden, en sommige scènes voelen meer als een peptalk dan als drama.
Ook het middenstuk zakt wat in. In het eerste uur blijft de film soms gewoon wat hangen, en wie actie verwacht, kan ongeduldig worden. Maar eerlijk is eerlijk: wie voor een Rocky film gaat zitten, doet dat niet voor de verrassingen. Je doet het voor dat ene gevoel, en dat geeft deze film je tegen het einde volledig.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Iedereen die van de eerdere Rocky films hield, en ook wie houdt van stille, menselijke drama's over ouder worden, rouw en tweede kansen.
- Sla hem liever over als: Wie snelle actie en non stop vechtpartijen verwacht, of allergisch is voor sentiment en motiverende clichés, zal zich in het eerste uur waarschijnlijk vervelen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Rocky (1976), Creed (2015), The Wrestler (2008), Million Dollar Baby (2004), Warrior (2011)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Rocky Balboa over?
De eenzame Rocky Balboa, ruim over de vijftig, runt een restaurant in Philadelphia. Wanneer zich een kans voordoet, stapt hij opnieuw de ring in en daagt hij wereldkampioen zwaargewicht Mason "The Line" Dixon uit.
Hoe lang duurt Rocky Balboa?
De film duurt 102 minuten.
Wanneer verscheen Rocky Balboa in Nederland?
De film ging in Nederland op 18 januari 2007 in première.
Wie regisseerde Rocky Balboa?
De film is geregisseerd door Sylvester Stallone, die ook de hoofdrol van Rocky Balboa speelt.
Wie speelt de zoon van Rocky?
Robert Balboa junior wordt gespeeld door Milo Ventimiglia.
Is het de moeite waard om nog één keer de handschoenen aan te trekken met Rocky?
Ja, en niet alleen uit nostalgie. Rocky Balboa is niet de beste film uit de reeks, want het eerste deel blijft onaantastbaar, maar wel het meest volwassen en eerlijke deel. Stallone probeert hier geen oude glorie opnieuw te verkopen. Hij laat zien wat er van een mens overblijft als het applaus is weggestorven. Een voorspelbare, af en toe wat zoetsappige, maar oprechte film die aan het eind precies raakt waar hij moet raken. Zoek je op een regenachtige avond iets waardoor je net iets meer in jezelf gelooft, dan vind je moeilijk een betere keuze.