George Michael: The Faith Tour ön inceleme: Paris, 1988 ve hâlâ tüyleri diken diken eden bir ses
Bazı pop yıldızlarını tanıtmaya gerek yoktur. Bazı konserleri ise bugüne kadar kimse doğru dürüst izleyememiştir. George Michael: The Faith Tour bu ikisini buluşturuyor: 1988'deki efsanevi Paris Bercy konseri, yeni gün yüzüne çıkan 35 mm film kayıtlarından restore edilip yeniden miksajlanarak beyazperdeye geliyor. Ben şimdiden o akşamı ajandama yazdım bile.
Kâğıt üzerinde yılın en güzel nostalji filmi olmak için her şey hazır. Restorasyon vaat ettiğini verirse hayranlar için kaçırılmaz bir gösterim olacak.
Film bilgileri
| Yönetmen | David Austin, Andrew Morahan |
|---|---|
| Tür | Konser filmleri |
| Ülke | İngiliz filmleri |
Ne anlatıyor? Bir konseri ve bir daha geri gelmeyecek bir anı
Temelden başlayalım, çünkü bir konser filminde spoiler verilecek bir şey yok, olsa olsa şarkı listesi. Film, George Michael'ın rekorlar kıran Faith turnesi sırasında Paris'teki Palais Omnisports de Paris-Bercy sahnesinde verdiği efsanevi 1988 konserini perdeye taşıyor. Malzeme yeni bulunan 35 mm film kayıtlarından derlenmiş ve tanıtım metnine göre daha önce hiç görülmemiş görüntü ve ses kayıtları da içeriyor.
İşin özü şu: Defalarca izlenmiş, kopyala yapıştır yıpranmış bir VHS kaydı yeni bir ambalajla karşımıza çıkmıyor. Filme çekilmiş, profesyonelce restore edilmiş ve yeniden miksajlanmış bir malzemeden söz ediyoruz. Eski bir konser kaydının yenilenmiş halini büyük perdede izlemiş olan herkes bilir, bu bazen YouTube'da açılan cızırtılı videolardan bambaşka bir deneyimdir. Hedef de açıkça bu: belirleyici bir kültürel anı görkemli bir sinema deneyimine dönüştürmek.
Açılış: Arka planda Mary McCartney'nin kamerası
Beni en az konserin kendisi kadar heyecanlandıran şey, filmin Mary McCartney imzalı bir kısa filmle açılması. Burada da yeni keşfedilmiş ses ve görüntü malzemesi var, üstelik 1986 ile 1988 arasından. Yani George'un Faith albümünü yazdığı ve ardından turneye taşıdığı o iki yıldan.
Akıllıca bir hamle. Bir konser filmi başlı başına bir doruk noktasıdır ama doruğa giden bir yol da gerekir ve bu giriş tam olarak bunu vaat ediyor: albümün ve sanatçının nasıl şekillendiğine bir bakış. Tanıtım metni tüm bunlara bir "zaman kapsülü" diyor, George'un hayatının kritik bir dönemecinde içinde bulunduğu ruh haline samimi ve doğrudan bir bakış. Bunun gerçekten ne kadar samimi olacağını, yoksa güzel ama mesafeli bir arşiv montajında mı kalacağını gösterimde göreceğiz. Niyet her halükârda sempatik: Yalnızca yıldızı değil, yıldızın ardındaki insanı da göstermek istiyorlar.
Zirvedeki George Michael: Neden tam da bu dönem?
George Michael kuşağının en etkili pop yıldızlarından biriydi. Onu canlı ya da kayıttan bir kez olsun dinlemiş birine bunu açıklamaya gerek yok. Sesi hem siyah soul müzikten beslenen, hem teknik olarak ürkütücü derecede kusursuz, hem de derinden duygusaldı. Şarkı yazarlığı ise koca bir döneme damgasını vurdu.
Faith dönemi üstelik özel bir dönüm noktası: Wham! sonrası George'un solo sanatçı olarak kendini kanıtladığı an bu ve filmin tanıtımına göre yaratıcı gücünün zirvesinde. Deri ceket, güneş gözlüğü, kalça hareketleri ve arkasında taklit edilmesi imkânsız bir ses. Benim için pop müziğin en heyecan verici dönemlerinden biri, çünkü hem özgüveni hem de birinin tam o sırada kim olmak istediğine karar verişini anlatıyor. Film bu ikiliği aktarabilirse işi kazanır.
Yönetmenler ve restorasyon: Her şey burada belirleniyor
Filmin yönetmen koltuğunda David Austin ve Andrew Morahan oturuyor. Arşiv konser filmlerinde yönetmenlik bir kurmaca filmden biraz farklıdır: Burada seçki, kurgu, ritim ve özellikle teknik iş belirleyici olur. Kötü miksajlanmış bir ses ya da fazla cilalanmış, "plastik" bir görüntü bir efsaneyi mahvedebilir. İsabetli bir restorasyon ise sizi öyle bir 1988'e çeker ki, kendinizi Bercy'nin sahne önünde ayakta sanırsınız.
Filmin profesyonelce restore edilip yeniden miksajlandığı söyleniyor. Umut verici, ama bu noktada temkinliyim. Yeniden miksajda her zaman modern kulağa hoş gelen, fazla temiz bir ses elde etme ve konserin ham, canlı nabzını kaybetme riski vardır. Ben seyircinin uğultusunun, salonun akustiğinin, küçük hataların korunmasını umuyorum. Bir konseri konser yapan şey budur, yoksa elimizde görüntülü bir stüdyo albümü kalır.
Nerede tökezleyebilir?
Açık konuşayım: Bir konser filminin klasik bir hikâyesi yoktur. Dramatik bir kurgu ya da büyük belgesel ifşaatları bekleyen hayal kırıklığına uğrayabilir. Hikâye puanını da bu yüzden daha temkinli verdim. Mary McCartney imzalı açılış bağlam katabilir ama filmin omurgası konserin kendisi olacak.
İkinci risk süre ve tempo. Hayran olmayan biri için koca bir konseri büyük perdede baştan sona izlemek yorucu olabilir. Üçüncüsü de nostalji tuzağı: Bu tür filmler bazen kahramanlarına o kadar saygıyla yaklaşır ki onu bir heykele dönüştürür. George Michael bundan çok daha canlı, çok daha yaramaz bir figürdü. Umarım kurgu masasında bunu unutmamışlardır.
Bunun için televizyon değil, sinema gerek
Albümü evde de dinleyebilecekken neden bilet alıp salona gireyim? Çünkü konser kolektif bir deneyimdir. Bir salon dolusu insanın büyük perdede yeniden hayat bulan o sesi birlikte duymasında, kulaklığın asla veremeyeceği bir şey vardır. Bu tür etkinlik gösterimlerinin gücü de tam olarak budur: Kısa bir süreliğine stadyum hissini geri getirirler.
Faith turnesi rekorlar kırmıştı, Paris ise her zaman özel bir sahne oldu. Kayıtlar gerçekten 35 mm bir malzemeden beklediğim gibi görünüyorsa, bu yıllar sonra bile "onu yeniden gördüğümde oradaydım" diye hatırlayacağımız film olabilir.
Kimlere öneriyoruz?
- Tam sana göre, eğer: George Michael hayranlarına, seksenlerin pop müziğine gönül verenlere ve konserleri büyük perdede, iyi bir sesle yaşamayı sevenlere.
- Pas geçsen iyi olur, eğer: Müzikle ilgilenmeyenler ya da sürprizlerle dolu klasik bir belgesel arayanlar için muhtemelen fazla yalın, konser odaklı bir deneyim olacak.
Beğendiysen bunlara da göz at: Bohemian Rhapsody (2018), Stop Making Sense (1984), Rocketman (2019), Amy (2015)
Sıkça sorulan sorular
George Michael: The Faith Tour ne anlatıyor?
George Michael'ın 1988'de Paris Bercy'de verdiği konseri, yeni bulunan ve restore edilen 35 mm kayıtlardan, daha önce görülmemiş görüntü ve ses malzemesiyle birlikte sunuyor.
Filmin yönetmenleri kim?
Filmin yönetmenleri David Austin ve Andrew Morahan.
Konser filminden önce gösterilen kısa film nedir?
Mary McCartney'nin kısa filmi. George Michael'ın Faith albümünü yazıp turneye taşıdığı 1986 ile 1988 arasındaki döneme ait, yeni keşfedilmiş ses ve görüntü malzemesini içeriyor.
George ile Paris'e yeniden yolculuk yapmaya değecek mi?
Bence değecek, hem de fazlasıyla. Bir konser filminde en önemli soru her zaman sesin perdede hâlâ yaşayıp yaşamadığıdır ve George Michael söz konusu olduğunda ses her şeydi. Restore edilmiş 35 mm malzeme, daha önce görülmemiş kayıtlar, Mary McCartney'den kişisel tonda bir açılış: Bu paket çoğu nostalji projesinden çok daha umut verici. Teknik iş gerçekten yerine oturursa, hayranlar için bu bir film değil, yıllarca hatırlanacak bir akşam olacak. Ben orada olacağım ve salonda biri şarkı söylemeye başlarsa hiç şikâyet etmem.