Oasis: Don't Look Back in Anger κριτική: το τέλος ενός αδελφικού πολέμου που ζητούσε μεγάλη οθόνη
Αν κάποιος μας έλεγε το 2009 ότι οι αδελφοί Gallagher θα έδιναν κάποτε κοινή συνέντευξη μπροστά σε κάμερα, μάλλον θα γελούσαμε. Το Oasis: Don't Look Back in Anger καταγράφει ακριβώς αυτό το ακατόρθωτο, μαζί με τη sold out περιοδεία Oasis Live '25. Δεν είναι άψογη ταινία, αλλά για έναν φαν μοιάζει πολύ με το να είσαι ξανά δεκαεφτά χρονών στη μέση ενός γηπέδου.
Γιορτινή ταινία περιοδείας που βρίσκει την ουσία πάνω στη σκηνή και στα πρόσωπα του κοινού, ενώ η κοινή συνέντευξη των Gallagher την κάνει από μόνη της ιστορικό ντοκουμέντο.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 10.9.2026 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | Will Lovelace, Dylan Southern |
| Είδος | Ντοκιμαντέρ, Μουσικές ταινίες |
| Χώρα | Αγγλικές ταινίες, Αμερικανικές ταινίες |
Η υπόθεση: μια επιστροφή που κανείς δεν τολμούσε να στοιχηματίσει
Η βασική ιδέα της ταινίας είναι απλή, και γι' αυτό ακριβώς λειτουργεί. Ο Liam και ο Noel Gallagher επιστρέφουν και οι Oasis ξεκινούν το 2025 την περιοδεία Oasis Live '25, που εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα ροκ γεγονότα της εποχής μας. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί αυτόν τον θρίαμβο σε παγκόσμια κλίμακα, επιστρέφοντας όμως συνεχώς στο ερώτημα που κάνει ο καθένας μέσα του: τι σημαίνει αυτό το συγκρότημα για τους ανθρώπους και γιατί δεν το άφησαν ποτέ να φύγει;
Μην περιμένετε κλασική ιστορία με δραματική κορύφωση. Πρόκειται περισσότερο για πορτρέτο και στιγμιότυπο: οι καθοριστικές μουσικές στιγμές του 2025, οι γεμάτες συναυλίες, οι πρόβες και τα λεπτά στα παρασκήνια, στημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Όποιος περιμένει ένα τεταμένο, αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τα παλιά πικρά, ίσως μείνει με λίγα. Όποιος θέλει όμως να νιώσει πώς ήταν να βρίσκεσαι εκεί, είναι στο σωστό μέρος.
Liam και Noel στο ίδιο κάδρο: το πραγματικό χρυσάφι της ταινίας
Όσο μεγάλη κι αν είναι μια συναυλία σε στάδιο, το ισχυρότερο χαρτί της ταινίας είναι μια πιο ήσυχη στιγμή: η πρώτη κοινή συνέντευξη των αδελφών Gallagher μετά από περισσότερα από 25 χρόνια. Δύσκολα το υπερτονίζει κανείς. Αυτοί οι δύο έγιναν για μια ολόκληρη γενιά συνώνυμο της αδελφικής κόντρας, οι ατάκες τους είναι θρυλικές και η σχέση τους ήταν για δεκαετίες περισσότερο θέμα κουτσομπολιού παρά μουσικής.
Το τι ακριβώς λένε δεν θα το αποκαλύψω, θα πω μόνο ότι η εικόνα τους, καθισμένων ο ένας δίπλα στον άλλο, χτυπάει πιο δυνατά από οποιοδήποτε τραγούδι. Έχει κάτι αμήχανο και ειλικρινές, που σε μια ταινία στημένη βασικά πάνω στη γιορτή είναι απαραίτητο. Αν έκοβα εισιτήριο για έναν μόνο λόγο, θα ήταν αυτός.
Σκηνοθέτες που ξέρουν πώς να κινηματογραφήσουν μια μπάντα
Στη σκηνοθεσία βρίσκονται οι Will Lovelace και Dylan Southern, ένα δίδυμο που δεν ήρθε από το πουθενά. Υπογράφουν το Shut Up and Play the Hits για την αποχαιρετιστήρια συναυλία των LCD Soundsystem, άρα ξέρουν καλά πώς μια συναυλία γίνεται συναισθηματικό γεγονός στην οθόνη. Το χέρι τους φαίνεται και εδώ: το μοντάζ δεν βιάζεται, αφήνει τα τραγούδια να ανασάνουν και δεν φοβάται να στρέψει την κάμερα στο κοινό.
Αυτό το τελευταίο είναι κατά τη γνώμη μου μία από τις καλύτερες αποφάσεις της ταινίας. Τα πρόσωπα των φαν, τα ρεφρέν που ουρλιάζονται σε χορωδία, πατεράδες με τα παιδιά τους μαζί: αυτή η εικόνα λέει τα περισσότερα για τη βαθιά συναισθηματική και πολιτισμική επίδραση που ασκούν οι Oasis εδώ και γενιές. Η ταινία δεν το αναλύει υπερβολικά, απλώς το δείχνει.
Ήχος, εικόνα, στάδιο: όταν δουλεύουν τα ηχεία της αίθουσας
Η μουσική είναι φυσικά η κορυφή, και όχι μόνο επειδή το Wonderwall ή το ομότιτλο Don't Look Back in Anger, τραγουδισμένα από πλήθη, ακόμη ανατριχιάζουν. Η μίξη αποδίδει ταυτόχρονα τη δύναμη της μπάντας και τη βουή του πλήθους, και στην αίθουσα αυτό αξίζει πολύ περισσότερο από τα ηχεία ενός laptop. Αν μπορείτε, δείτε την σε μεγάλη αίθουσα με καλό ηχοσύστημα.
Οπτικά, η ταινία κινείται στη γνώριμη εργαλειοθήκη των ταινιών περιοδείας: πανοραμικά πλάνα του πλήθους, κοντινά πρόσωπα, φώτα σκηνής, το μισοσκόταδο των καμαρινιών. Τίποτα επαναστατικό, αλλά δουλεμένο με γούστο, ενώ τα πλάνα από τις πρόβες προσθέτουν ένα πιο οικείο, πιο ωμό στρώμα που κάνει καλό στον ρυθμό.
Πού σκοντάφτει: πολλή γιορτή, λίγη τριβή
Ώρα για τα άσχημα νέα. Η ταινία θέλει τόσο πολύ να γιορτάσει την επιστροφή, που ξεχνά πού και πού να ρωτήσει. Πίσω από μια τέτοια ιστορία υπάρχουν δεκαετίες έντασης, πληγωμένου εγωισμού και ανείπωτων κουβεντών, και ελάχιστα από αυτά βγαίνουν στην επιφάνεια. Η συνολική διάθεση είναι περισσότερο ανυψωτική παρά άβολη, κάτι κατανοητό με μάτια φαν, αλλά χαμένη ευκαιρία με μάτια κριτικού.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι για όποιον δεν έχει δεσμό με το συγκρότημα, τα κομμάτια από τις συναυλίες μπορεί κάποια στιγμή να μπερδευτούν μεταξύ τους. Η ταινία δεν θέλει να προσηλυτίσει κανέναν, είναι λειτουργία για τους ήδη πιστούς. Δεν το καταλογίζω ως αμάρτημα, απλώς το επισημαίνω, για να ξέρει ο καθένας τι πάει να δει.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για τους φαν των Oasis, τους νοσταλγούς της britpop και όποιον αγαπά τη μεγάλη, συλλογική εμπειρία της συναυλίας και θέλει να δει πώς είναι σήμερα ο Liam και ο Noel δίπλα δίπλα.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όποιον περιμένει ένα βαθύ, αποκαλυπτικό ερευνητικό ντοκιμαντέρ για το παρασκήνιο της αδελφικής διαμάχης ή όποιον αφήνει έτσι κι αλλιώς αδιάφορο η μουσική των Oasis.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Shut Up and Play the Hits (2012), Supersonic (2016), Oasis Knebworth 1996 (2021), The Beatles: Get Back (2021), Stop Making Sense (1984)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφόρησε το Oasis: Don't Look Back in Anger στην Ελλάδα;
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 10 Σεπτεμβρίου 2026.
Τι πραγματεύεται το Oasis: Don't Look Back in Anger;
Την επιστροφή του Liam και του Noel Gallagher και την παγκόσμια περιοδεία Oasis Live '25, με πρόβες, στιγμές από τα παρασκήνια και τις εμπειρίες των φαν.
Ποιος σκηνοθέτησε την ταινία;
Οι Will Lovelace και Dylan Southern.
Περιλαμβάνει κοινή συνέντευξη των αδελφών Gallagher;
Ναι, για πρώτη φορά μετά από περισσότερα από 25 χρόνια βλέπουμε τον Liam και τον Noel σε κοινή συνέντευξη.
Αξίζει να ξαναπάτε σε συναυλία των Oasis, αυτή τη φορά στο σινεμά;
Αν σας έχει τύχει ποτέ μισή στάση λεωφορείου να τραγουδά μαζί σας ένα ρεφρέν των Oasis, τότε ναι, και κατά προτίμηση στη μεγαλύτερη αίθουσα. Το Oasis: Don't Look Back in Anger δεν είναι το πιο τολμηρό μουσικό ντοκιμαντέρ που έχω δει, είναι όμως από τα πιο ζεστά. Και χάρη στην κοινή συνέντευξη των Gallagher είναι ένα ιστορικό αποτύπωμα που κανένας φαν δεν πρέπει να χάσει. Για όποιον ενδιαφέρεται μόνο κατά το ήμισυ, θα είναι μια ωραία βραδιά, ενώ όποιος μεγάλωσε με αυτά τα τραγούδια τη δεκαετία του '90 μάλλον θα μείνει καθισμένος και στους τίτλους τέλους, σιγοτραγουδώντας.