The Jungle Book recensie: Jon Favreau blaast Kiplings wildernis tot leven
Soms zuigt een sprookje uit je kindertijd je opnieuw naar binnen en voel je je ineens weer zeven jaar oud in die bioscoopstoel. The Jungle Book van Jon Favreau uit 2016 doet precies dat: vertrouwd, maar verrassend duister en adembenemend. Kiplings klassieker is hier geen tekenfilmgeintje, maar een echte, kloppende en gevaarlijke jungle.
Een spectaculaire, hartverwarmende en soms ronduit enge sprookjesfilm, waarin de stemacteurs bijna meer toevoegen dan welke digitale boom ook.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 14.4.2016 |
|---|---|
| Regie | Jon Favreau |
| Cast | Neel Sethi, Bill Murray, Ben Kingsley, Idris Elba, Scarlett Johansson, Christopher Walken |
| Genre | Avonturenfilms, Familiefilms, Fantasyfilms |
| Speelduur | 106 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat het over? Een mensenkind tussen de wolven
Wie ooit kind is geweest, weet ongeveer wat hem te wachten staat. De weesjongen Mowgli groeit op diep in de jungle, en niet bij de eersten de besten: een roedel wolven neemt hem op, de wijze zwarte panter Bagheera waakt over hem, en later probeert de gemakzuchtige beer Baloe hem op zijn eigen manier door het leven te loodsen. Klinkt idyllisch, maar de jungle is geen speeltuin.
De tijger Shere Khan heeft het al lang op het mensenkind gemunt, en hij is niet de enige dreiging. Er is Kaa, de slang wier hypnotiserende blik eerder een val is dan een omhelzing, en er is King Louie, de apenkoning, die zacht gezegd niet bepaald 's mensen beste vriend is. De grote lijnen kent iedereen dus wel, Rudyard Kiplings verhaal hoeft eigenlijk niet meer geïntroduceerd te worden. De vraag is niet wat er gebeurt, maar hoe Favreau het vertelt, en daar valt heel wat over te prijzen.
Ik ga niet spoilen, maar dit verklap ik wel: wie zich vooral de vrolijke liedjes herinnert, zal verbaasd zijn hoeveel spanning en hoeveel op het spel staat in deze versie.
Neel Sethi en de stemmen die de wildernis laten leven
Eerst de zwaarste klus. Neel Sethi is als Mowgli zo goed als het enige personage van vlees en bloed in een volledig digitaal opgebouwde wereld, en dat is voor een kindacteur een enorme last. Hij speelt in feite tegenover tegenspelers die op de set niet bestonden zoals wij ze op het doek zien. Toch is Sethi geloofwaardig en energiek, met een wilde charme die past bij een jongen die tussen wolven is opgegroeid. Soms merk je zijn onervarenheid, maar dat reken ik hem niet aan.
De lijst met stemacteurs leest daarentegen alsof iemand op een servetje een droomteam heeft samengesteld:
- Bill Murray is als stem van Baloe gewoon een schot in de roos. De relaxte, luie beer met het enorme hart lijkt voor hem geschreven, en Murrays typische, half verveelde humor is hier goud waard.
- Ben Kingsley geeft Bagheera waardigheid en strengheid, maar ook zorgzaamheid. Precies de stem die zo'n mentorfiguur nodig heeft.
- Idris Elba maakt van Shere Khan een van de sterkste wapens van de film. Diep, kalm en ijzingwekkend: bij elke zin van de tijger knijpt je maag samen.
- Scarlett Johansson is als Kaa maar kort te horen, maar haar aanwezigheid is hypnotiserend. Haar stem wiegt je letterlijk in slaap.
- Christopher Walken is als King Louie precies wat je van een Walken-rol verwacht: vreemd, onvoorspelbaar en grappig, met op de achtergrond een voelbare dreiging.
De wolvenfamilie krijgt een stem van Lupita Nyong'o (Raksha) en Giancarlo Esposito (Akela). Ze krijgen minder tijd, maar geven de scènes met de roedel allebei gewicht. Vooral de moederlijke warmte van Nyong'o blijft hangen.
Jon Favreau, de tovenaar van het beeld
Bij Jon Favreau denken velen meteen aan de eerste Iron Man-films, en daar liet hij al zien hoe goed hij grootschalige, publieksvriendelijke cinema begrijpt. In The Jungle Book doet hij echter iets heel anders: hij bouwt een sprookjeswereld en streeft tegelijk naar een bijna documentaire geloofwaardigheid.
De jungle leeft in deze film. Het licht dat tussen de lianen door valt, de modder, het water, de vacht en de bewegingen van de dieren: alles is zo minutieus uitgewerkt dat je na een paar minuten vergeet dat vrijwel niets echt is. Dat is enorm, want zo draait de magie niet om techniek maar om het verhaal. Favreau pronkt niet met zijn beelden, hij zet ze in dienst van de vertelling.
De regisseur balanceert handig tussen de klassieke Disney-erfenis en een serieuzere, donkerdere toon. Fans van de oude tekenfilm krijgen een paar leuke knipogen, maar de film wil geen slaafse kopie zijn. Dat beviel me erg.
Wat imponeert: een jungle die je bijna kunt ruiken
Als je één ding moet uitlichten, is het de beeldvorming. Het is niet overdreven om deze film een mijlpaal te noemen op het gebied van digitaal gecreëerde dieren. De gezichten zijn expressief zonder tekenfilmachtig menselijk te worden, en de bewegingen hebben echt gewicht. Als Shere Khan opduikt, zie je een roofdier en geen pratende knuffel.
Ook de sfeer zit goed. De film laat scènes vaak ademen, en juist in die stille momenten voel je hoe immens en vreemd deze wereld is voor een kleine jongen. Tegelijk verdwijnt de humor niet: de scènes van Baloe en Mowgli vormen het hart van de film, met een luchtige warmte die de donkere stukken in balans houdt.
Muziek en geluidsontwerp zijn eveneens sterk. De geluiden van de jungle, het gegrom, het ritselen van bladeren dragen allemaal bij aan de beleving, en ook de nostalgische melodieën staan op hun plek.
Waar het wringt: te bekend, soms te eng
Helemaal perfect is het niet. Omdat het een overbekend verhaal is, zitten er weinig echte verrassingen in. Wie de klassieke tekenfilm of het boek van Kipling kent, weet eigenlijk altijd welke kant het op gaat. Dat is niet per se erg, maar de dramaturgie is hier en daar wat voorspelbaar.
Het andere punt is de toon. Shere Khan is echt angstaanjagend, en sommige scènes kunnen voor jonge kinderen te heftig zijn. Wie een luchtige familiefilm met liedjes verwacht, kan schrikken. Zelf zie ik dat eerder als een pluspunt, maar als ouder is het goed om er rekening mee te houden.
Tot slot vallen de liedjes soms een beetje uit de toon in deze verder realistische wereld. Ze zijn nostalgisch en schattig, maar naast de serieuzere toon voelen ze wat vreemd aan.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor iedereen die van het klassieke verhaal hield en benieuwd is hoe je visuele techniek kunt combineren met echte emotie. Prima voor tieners en volwassenen, en een mooie familiefilm met wat oudere kinderen.
- Sla hem liever over als: Niet aan te raden voor heel jonge, snel bange kinderen vanwege de enge scènes. Wie iets volkomen nieuws en onvoorspelbaars zoekt, kan teleurgesteld raken door het bekende verhaal.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Jungle Book (1967), The Lion King (2019), Life of Pi (2012), The Lion King (1994)
Veelgestelde vragen
Wanneer kwam The Jungle Book uit in Nederland?
De film ging in Nederland op 14 april 2016 in première.
Hoe lang duurt The Jungle Book?
De film duurt 106 minuten.
Wie regisseerde The Jungle Book?
De film is geregisseerd door Jon Favreau.
Wie speelt Mowgli en wie zijn de stemacteurs?
Mowgli wordt gespeeld door Neel Sethi. Bill Murray spreekt Baloe in, Ben Kingsley Bagheera, Idris Elba Shere Khan, Scarlett Johansson Kaa, Christopher Walken King Louie, Lupita Nyong'o Raksha en Giancarlo Esposito Akela.
Waar gaat The Jungle Book over?
De weesjongen Mowgli groeit op tussen de wolven in de jungle, met hulp van Bagheera en Baloe, terwijl de tijger Shere Khan het op zijn leven heeft gemunt.
Is het nog steeds de moeite waard om terug te keren naar de jungle?
Absoluut. Jaren na de première staat de film nog steeds overeind, de beelden zijn niets van hun glans verloren, en Baloe van Bill Murray en Shere Khan van Idris Elba bezorgen je nog altijd kippenvel, al is het om heel verschillende redenen. Jon Favreau heeft Kiplings verhaal niet herschreven, maar het met respect opnieuw verteld, en daarmee laten zien dat ook een klassieker een nieuwe huid kan krijgen. Een tikje voorspelbaar, een tikje eng, maar gemaakt met heel veel hart. Wat mij betreft een warm aanbevolen filmavond met het gezin, als de kinderen er oud genoeg voor zijn.