Παράλληλες Ιστορίες κριτική: ο Ασγκάρ Φαραντί κρυφοκοιτάζει στο Παρίσι και τα πράγματα στραβώνουν
Υπάρχουν διανομές που στην αρχή δεν τις πιστεύεις, και οι Παράλληλες Ιστορίες είναι ακριβώς μία από αυτές. Ο Ασγκάρ Φαραντί, ίσως ο πιο αμείλικτος μάστορας του σύγχρονου ηθικού δράματος, μάζεψε την αφρόκρεμα του γαλλικού σινεμά και μας αφηγείται την ιστορία μιας συγγραφέως που κοιτάζει τους γείτονές της από πολύ κοντά. Η ταινία παίζεται στις ελληνικές αίθουσες από τις 17 Σεπτεμβρίου, και όλα τα σημάδια δείχνουν ότι η συνταγή που μοιάζει τέλεια έχει κάθε λόγο να μας ενθουσιάσει.
Στα χαρτιά, ένα από τα πιο δυνατά ευρωπαϊκά δράματα του φθινοπώρου, που ανάλογα με τη φόρμα του Φαραντί μπορεί να είναι αριστούργημα ή απλώς ένα κομψό, λίγο φλύαρο νοητικό πείραμα.
Στοιχεία ταινίας
| Original | Histoires parallèles |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 17.9.2026 |
| Σκηνοθεσία | Asghar Farhadi |
| Πρωταγωνιστούν | Isabelle Huppert, Virginie Efira, Vincent Cassel, Pierre Niney, Adam Bessa, India Hair |
| Είδος | Δραματικές ταινίες |
| Διάρκεια | 139 λεπτά |
| Χώρα | Γαλλικές ταινίες, Ιταλικές ταινίες, Βελγικές ταινίες, Ιρανικές ταινίες |
Ένα παράθυρο στη ζωή απέναντι: τι πραγματεύεται η ταινία χωρίς spoilers;
Η αφετηρία είναι απλή, και γι' αυτό ακριβώς ανησυχητική. Η Σιλβί είναι συγγραφέας που ψάχνει έμπνευση για το νέο της μυθιστόρημα και διαλέγει την πιο προφανή αλλά και την πιο λεπτή πηγή: παρακολουθεί τους γείτονες που μένουν στο απέναντι διαμέρισμα. Δεν κατασκοπεύει, τουλάχιστον εκείνη σίγουρα δεν θα το έλεγε έτσι, απλώς μαζεύει υλικό. Γνώριμη δικαιολογία για κάθε συγγραφέα που έκλεψε ποτέ κάτι από τους ανθρώπους γύρω του.
Η ιστορία παίρνει πραγματικά μπρος όταν η Σιλβί προσλαμβάνει τον νεαρό Αντάμ για να τη βοηθά στις καθημερινές δουλειές. Σύμφωνα με την επίσημη περίληψη, εκείνη δεν υποψιάζεται ακόμη ότι το αγόρι θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή και στη δουλειά της. Και τα πράγματα φτάνουν στο σημείο η μυθοπλασία της Σιλβί να ξεπεράσει την πραγματικότητα όλων τους.
Περισσότερα για την υπόθεση δεν θα πούμε, και ειλικρινά καλύτερα έτσι. Στις ταινίες του Φαραντί η μεγαλύτερη απόλαυση είναι να βλέπεις πώς οι φαινομενικά αθώες καταστάσεις δηλητηριάζονται σιγά σιγά, και σε αυτό αξίζει να μπεις χωρίς να ξέρεις τίποτα.
Φαραντί, ο λογιστής των καθημερινών αμαρτιών
Το όνομα του Ασγκάρ Φαραντί είναι από μόνο του λόγος να σημειώσεις την ταινία στο ημερολόγιο. Ο σκηνοθέτης του Ένας χωρισμός και του The Salesman έχει κερδίσει δύο φορές το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, και είναι από τους δημιουργούς στους οποίους μια φράση που ξεφεύγει ή μια πόρτα που ανοίγει τη λάθος στιγμή βαραίνει περισσότερο από μια καταδίωξη με αυτοκίνητα σε άλλες ταινίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που γυρίζει εκτός Ιράν: το Le Passé έγινε στη Γαλλία και το Everybody Knows στην Ισπανία. Πολλοί τα θεώρησαν πιο αδύναμα από τις ιρανικές του ταινίες, και αυτό είναι το μεγαλύτερο ερωτηματικό και για τις Παράλληλες Ιστορίες. Η συμπαραγωγή Γαλλίας, Ιταλίας, Βελγίου και Ιράν σημαίνει σίγουρη οικονομική στήριξη, αλλά και τον κίνδυνο ο σκηνοθέτης να κινείται σε κάπως ξένο έδαφος.
Από την άλλη, το θέμα, δηλαδή το πώς η μυθοπλασία γλιστρά μέσα στην πραγματικότητα, η ηθική της παρακολούθησης και το ζήτημα της ευθύνης, μοιάζει γραμμένο ακριβώς για εκείνον. Ο Φαραντί πάντα μιλούσε για το πώς τα καλοπροαίρετα ψέματα μεγαλώνουν και μας ξεπερνούν. Μια μυθιστοριογράφος που χρησιμοποιεί ανθρώπους ως πρώτη ύλη είναι σχεδόν η τέλεια ενσάρκωση αυτής της ιδέας.
Ιπέρ, Ντενέβ και οι υπόλοιποι: μια διανομή σχεδόν πολύ ωραία για να είναι αληθινή
Ας δούμε τα ονόματα: Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βιρζινί Εφιρά, Βενσάν Κασέλ, Πιερ Νινέ, Αντάμ Μπεσά, Ίντια Χερ και Κατρίν Ντενέβ. Αυτό δεν είναι διανομή, είναι οικογενειακό πορτρέτο της γαλλικής κινηματογραφικής ιστορίας.
Δεν γνωρίζουμε ποιος υποδύεται ποιον, οπότε δεν θα κάνω εικασίες, αλλά τα ονόματα αυτά λένε πολλά από μόνα τους. Η καριέρα της Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι γεμάτη ψυχρές, αινιγματικές, ελεγκτικές γυναίκες, και όποιον ρόλο κι αν πάρει σε μια ταινία με θέμα την παρακολούθηση και τη χειραγώγηση, σίγουρα δεν θα βαρεθούμε. Η Βιρζινί Εφιρά έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο πολυσχιδείς Γαλλίδες ηθοποιούς, ενώ ο Βενσάν Κασέλ μπορεί με ένα μόνο βλέμμα να αποσυντονίσει το κοινό.
Ο Πιερ Νινέ είναι ο πιο πειθαρχημένος ηθοποιός της νεότερης γενιάς και η παρουσία της Κατρίν Ντενέβ είναι από μόνη της γεγονός. Ο Αντάμ Μπεσά και η Ίντια Χερ είναι τα λιγότερο γνωστά ονόματα της λίστας, όμως ο Φαραντί χειρίζεται εξαιρετικά τους ηθοποιούς από τους οποίους ο θεατής δεν ξέρει τι να περιμένει.
Ο κίνδυνος είναι μάλλον να χαθεί κάποιος ανάμεσα σε τόσους σταρ. Ο Φαραντί όμως πάντα σκεφτόταν με όρους ensemble, όπου ο καθένας έχει ένα μυστικό και μια οπτική, οπότε εδώ ανησυχώ λιγότερο απ' ό,τι θα ανησυχούσα με έναν μέσο σκηνοθέτη.
Τι μπορεί να την κάνει πραγματικά μεγάλη ταινία;
- Η κοφτερή επικαιρότητα του θέματος. Σε μια εποχή που όλοι κοιτάζουν όλους, μέσα από οθόνες και παράθυρα, μια συγγραφέας που κρυφοκοιτάζει είναι ιδέα ταυτόχρονα κλασική και σημερινή.
- Η ένταση του είδους. Η αρχική κατάσταση είναι από τον Σιωπηλό μάρτυρα και μετά ένας από τους πιο δυνατούς τόπους της ιστορίας του σινεμά, και στα χέρια του Φαραντί δεν θα γίνει θρίλερ αλλά ηθικό ψυχολογικό δράμα, κάτι συχνά πολύ πιο σκληρό.
- Η καθοδήγηση των ηθοποιών. Στις ταινίες του Φαραντί οι ηθοποιοί είναι πάντα λίγο καλύτεροι από τον εαυτό τους, και με αυτή την ομάδα αυτό είναι σοβαρή υπόσχεση.
- Το μεταστρώμα. Ένας σκηνοθέτης που χτίζει μυθοπλασία από πραγματικούς ανθρώπους γυρίζει ταινία για μια συγγραφέα που κάνει το ίδιο. Εδώ υπάρχει χώρος για αυτοκριτική.
Πού μπορεί να σκοντάψει: διάρκεια, πυκνότητα, ξένο έδαφος
Η διάρκεια των 139 λεπτών δεν εκπλήσσει όταν μιλάμε για Φαραντί, αλλά δεν είναι και αμελητέα. Πρόκειται για ένα δράμα που χτίζεται αργά, πάνω σε συζητήσεις, και όποιος περιμένει γρήγορο ρυθμό μπορεί εύκολα να κουραστεί κάπου στη μέση της δεύτερης ώρας.
Κίνδυνο κρύβει και η πιο αφηρημένη βασική ιδέα. Το ότι η μυθοπλασία ξεπερνά την πραγματικότητα μπορεί εύκολα να γλιστρήσει σε μια υπερβολικά λογοτεχνική, εξυπνακίστικη κατεύθυνση, όπου η σύλληψη μετράει περισσότερο από τους χαρακτήρες. Οι καλύτερες ταινίες του Φαραντί λειτούργησαν ακριβώς επειδή τα ερωτήματα ξεπηδούσαν από πολύ γήινες καταστάσεις: ένα διαζύγιο, μια διάρρηξη, ένα δάνειο. Αν εδώ η δομή του μυθιστορήματος μέσα στο μυθιστόρημα ακουστεί πολύ δυνατά, μπορεί να χαθεί η αμεσότητα.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα ευρωπαϊκά δράματα που σφίγγουν αργά τον κλοιό γύρω από ηθικά διλήμματα, και για όσους πηγαίνουν σινεμά οποιαδήποτε στιγμή για χάρη της Ιπέρ ή της Ντενέβ.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους περιμένουν δράση, γρήγορο ρυθμό ή ξεκάθαρες απαντήσεις, και για όσους ένα δράμα με πολύ διάλογο και διάρκεια πάνω από δύο ώρες τους νυστάζει αντί να τους συναρπάζει.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Σιωπηλός μάρτυς (1954), Ένας χωρισμός (2011), The Salesman (2016), Le Passé (2013), Swimming Pool (2003)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε βγαίνουν οι Παράλληλες Ιστορίες στις ελληνικές αίθουσες;
Η ταινία κυκλοφόρησε στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 17 Σεπτεμβρίου 2026.
Τι πραγματεύονται οι Παράλληλες Ιστορίες;
Η συγγραφέας Σιλβί παρακολουθεί για το νέο της μυθιστόρημα τους γείτονες απέναντι και προσλαμβάνει ως βοηθό τον νεαρό Αντάμ, ο οποίος φέρνει τα πάνω κάτω στη ζωή και στη δουλειά της, ώσπου η μυθοπλασία ξεπερνά την πραγματικότητα όλων τους.
Πόση είναι η διάρκεια της ταινίας;
Η ταινία διαρκεί 139 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε τις Παράλληλες Ιστορίες;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ασγκάρ Φαραντί. Πρόκειται για συμπαραγωγή Γαλλίας, Ιταλίας, Βελγίου και Ιράν.
Ποιοι πρωταγωνιστούν;
Ιζαμπέλ Ιπέρ, Βιρζινί Εφιρά, Βενσάν Κασέλ, Πιερ Νινέ, Αντάμ Μπεσά, Ίντια Χερ και Κατρίν Ντενέβ.
Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά από το παράθυρο της Σιλβί;
Ναι, και κατά τη γνώμη μου δεν τίθεται καν θέμα. Ο Ασγκάρ Φαραντί λέει ακόμη και στις πιο αδύναμες ταινίες του περισσότερα για την ανθρώπινη αδυναμία απ' όσα λένε οι περισσότεροι σύγχρονοί του στις καλύτερές τους, και με αυτή τη διανομή είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα βγει κάτι μέτριο. Μπορεί να είναι μεγάλη σε διάρκεια, μπορεί η σύλληψη να ξεπερνά σε σημεία τους χαρακτήρες, αλλά είναι το είδος του σινεμά για το οποίο θα συνεχίσεις να διαφωνείς και στον δρόμο της επιστροφής. Η εκτίμησή μου: γερό 8, με τη μυστική ελπίδα ότι στο τέλος θα αξίζει ακόμη περισσότερο.