Le città di pianura voorlopige recensie: een Italiaanse kroegentocht door de Venetiaanse vlakte, waar niemand het laatste rondje overslaat
Sommige films hebben een motto dat je zo op de muur van een bruin café kunt schilderen: sla nooit het laatste drankje over. De komedie van Francesco Sossai, die in Cannes in première ging, belooft precies zo'n film te worden. Met twee aan lagerwal geraakte maar levenslustige vijftigers en een jonge knul die op het verkeerde moment, op de verkeerde plek, in het verkeerde gezelschap belandt. En wij zijn heel benieuwd waar dat op uitdraait.
Dit belooft een charmante, weemoedige en waarschijnlijk flink brakke Italiaanse roadmovie te worden, die de geest van de grote Italiaanse komedies kan oproepen.
Filmgegevens
| Regie | Francesco Sossai |
|---|---|
| Cast | Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran, Andrea Pennacchi |
| Genre | Komedies |
| Speelduur | 100 min |
| Land | Italiaanse films, Duitse films |
Waar gaat het over? Twee oude vossen en een lam tussen de kroegen
De opzet is zo eenvoudig dat het bijna verdacht wordt, maar dit soort verhalen draait ook niet om een ingenieus plot. We hebben twee krap bij kas zittende vijftigers, Carlobianchi en Doriano, die er één levensfilosofie op nahouden: sla nooit het laatste drankje over. Die ene zin zegt meer over hen dan een hele pagina karakterbeschrijving. Het zijn de types die altijd aan de bar hangen, voor alles een anekdote paraat hebben en op de een of andere manier altijd een beetje achterlopen op hun eigen leven.
Op hun pad komt Giulio, een verlegen student architectuur die duidelijk zijn eigen plannen heeft, ook op liefdesgebied. Volgens de synopsis groeit die ontmoeting uit tot een chaotisch avontuur op de Venetiaanse vlakte, waarbij slecht advies, katers en een onverwachte vriendschap de ideeën van de jongen flink door elkaar schudden. Welke kant het verhaal precies op gaat, weten we niet, en eerlijk gezegd willen we dat ook niet vooraf weten. De helft van het plezier van zulke films zit erin dat je als kijker gewoon met de personages meedrijft.
De Venetiaanse vlakte, waar niemand in een gondel dobbert
Wat mij vooral nieuwsgierig maakt, is de locatie. Dit is niet het ansichtkaartgezicht van Venetië, maar de vlakte eromheen: dat landelijke Italië van kleine steden en dorpen dat we in de bioscoop veel minder vaak zien. Geen panorama's van het San Marcoplein hier, wel provinciale wegen, dorpscafés, mistige velden en mensen die je nooit in een reclamespotje zou zetten.
De film presenteert zich zelf als een eerbetoon aan de veelzijdigheid van Italië, en dat voel je nu al aan de keuze van de locatie. Als Sossai goed met het landschap omgaat, kan de vlakte zelf een personage worden: een plek waar de tijd trager verstrijkt en waar één nachtelijke kroegentocht als een heel leven kan aanvoelen. Ik hoop vurig dat de film het aandurft om traag te zijn waar dat nodig is.
Francesco Sossai en de schaduw van de grote voorgangers
De naam Francesco Sossai zal bij het Nederlandse publiek waarschijnlijk nog geen belletje doen rinkelen, maar de papieren van de film spreken voor zich: hij ging in première op het filmfestival van Cannes, en voor een Italiaans-Duitse coproductie in het komediegenre is dat een stevige aanbeveling. Cannes nodigt geen simpele grappenparades uit, dus we mogen vermoedelijk rekenen op subtielere, bitterzoete humor.
De grootste ambitie is echter dat de film nadrukkelijk een eerbetoon wil zijn aan de grootsten van de Italiaanse cinema. Dat is een gedurfde uitspraak. De Italiaanse komedie heeft een indrukwekkende traditie, van de commedia all'italiana tot een hele galerij aan zwervers en levenskunstenaars die tegelijk belachelijk en hartverscheurend menselijk zijn. Als Sossai uit die bron put, zit hij goed. Het risico is natuurlijk dat nostalgie al snel ontaardt in alleen maar verwijzingen. Ik heb er vertrouwen in dat het zover niet komt.
De cast: onbekende gezichten om in de gaten te houden
Van de cast is Filippo Scotti voor het internationale publiek de bekendste naam: hij speelde de hoofdrol in Paolo Sorrentino's È stata la mano di Dio, waarin hij de onzekerheid en gevoeligheid van een tiener heel fijnzinnig neerzette. Op basis daarvan lijkt hij de perfecte keuze voor de verlegen Giulio, die door de gebeurtenissen wordt meegesleurd.
Naast hem staan Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran en Andrea Pennacchi op de rolverdeling. Voor Nederlandse kijkers zijn zij minder bekend, maar juist dat kan een troef van de film zijn: in dit soort verhalen is het veel geloofwaardiger als je geen sterren ziet die zich als vijftigjarige stamgasten hebben verkleed, maar gezichten die je meteen gelooft. De ziel van een buddykomedie is altijd de chemie, en als het duo Carlobianchi en Doriano werkt, is de film al half gewonnen.
Waarom het heel goed kan worden, en waar het mis kan gaan
Eerst wat ervoor pleit:
- Het uitgangspunt is eenvoudig en universeel. Iedereen kent wel een Carlobianchi of een Doriano, en laten we eerlijk zijn: we zijn allemaal weleens een Giulio geweest.
- De botsing tussen generaties kan een prima bron zijn van zowel humor als emotie. De ontmoeting tussen een verdwijnende generatie en een onzekere jongere werkt zelden niet.
- De première in Cannes doet vermoeden dat we geen schreeuwerige, maar karaktervolle en menselijke humor krijgen.
En wat zijn de risico's?
- Kroegentochtfilms worden al snel repetitief: weer een bar, weer een drankje, weer een dronken monoloog. Zonder een duidelijke boog raakt de kijker snel vermoeid.
- Een nostalgisch eerbetoon kan mooi zijn, maar ook te veel in zichzelf gekeerd.
- Een speelduur van 100 minuten is ideaal, maar als het ritme hapert, kan zo'n losjes opgebouwde film halverwege inzakken.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van de weemoedige humor van Italiaanse films, van roadmovies die draaien om personages en van verhalen waarin één toevallige nacht alles verandert.
- Sla hem liever over als: Voor wie zin heeft in een vlotte Hollywoodkomedie vol grappen, of zich stoort aan een film die meer op sfeer drijft dan op plotwendingen.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Il sorpasso (1962), È stata la mano di Dio (2021), Sideways (2004), Druk (2020)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Le città di pianura over?
Twee krap bij kas zittende vijftigers, Carlobianchi en Doriano, leren de verlegen architectuurstudent Giulio kennen. Die ontmoeting mondt uit in een chaotisch avontuur op de Venetiaanse vlakte dat ook Giulio's liefdesplannen overhoop gooit.
Hoe lang duurt de film?
Le città di pianura heeft een speelduur van 100 minuten.
Wie regisseerde Le città di pianura?
De film is geregisseerd door Francesco Sossai en ging in première op het filmfestival van Cannes.
Wie spelen er in de film?
De belangrijkste rollen worden gespeeld door Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran en Andrea Pennacchi.
Schuif jij aan voor nog één rondje met deze heren?
Ik in elk geval wel. Le città di pianura is geen grote, spectaculaire blockbuster, en juist daarom is hij zo interessant. Het belooft een kleine Italiaanse komedie op menselijke maat te worden, die gezien de première in Cannes en het gedurfde eerbetoon meer wil dan alleen laten lachen. Als Sossai de juiste toon vindt tussen humor en melancholie, kan dit een van de aangename verrassingen van het seizoen worden. Mijn verwachting: een dikke zeven, het soort film waarna je zin krijgt om een oude vriend te bellen. Wees daarna alleen voorzichtig met dat laatste drankje.