Η Πεντάμορφη και το Τέρας, κριτική: φτάνει η μαγεία για μια live action εκδοχή;
Υπάρχει ένα είδος νοσταλγίας που σε κάνει να χαμογελάς και ταυτόχρονα να είσαι καχύποπτος. Η ταινία του Bill Condon του 2017 προκαλεί ακριβώς αυτό. Η live action εκδοχή της Πεντάμορφης και του Τέρατος ήρθε με τεράστιο προϋπολογισμό, ένα αστραφτερό κάστρο και την Emma Watson, για να μας ξαναπεί ένα παραμύθι που ξέρουμε απέξω. Το ερώτημα είναι ένα: το χρειαζόμασταν το ίδιο πράγμα, απλώς πιο ακριβό;
Πολυτελής, αξιαγάπητη και σε σημεία υπερβολικά προσεκτική αναβίωση, που χρωστά τα περισσότερα στο καστ και στο οπτικό της μεγαλείο.
Στοιχεία ταινίας
| Original | Beauty and the Beast |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 16.3.2017 |
| Σκηνοθεσία | Bill Condon |
| Πρωταγωνιστούν | Emma Watson, Dan Stevens, Luke Evans, Josh Gad, Kevin Kline, Hattie Morahan |
| Είδος | Οικογενειακές ταινίες, Ταινίες φαντασίας, Ρομαντικές ταινίες |
| Διάρκεια | 129 λεπτά |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Το ίδιο παραμύθι με καινούργια ρούχα
Την ιστορία δύσκολα χρειάζεται να τη συστήσει κανείς, αλλά ας την πούμε σύντομα: η Μπελ, έξυπνη, πανέμορφη και ασυνήθιστα ανεξάρτητη για τον κόσμο γύρω της, βρίσκεται στο κάστρο ενός τέρατος, όπου ζει ως αιχμάλωτη. Ξεπερνώντας σιγά σιγά τους φόβους της, γίνεται φίλη με το μαγεμένο προσωπικό του κάστρου και με τον καιρό καταφέρνει να δει, πίσω από την τρομακτική όψη, τον τρυφερό πρίγκιπα με την ευαίσθητη καρδιά.
Αυτός είναι ο σκελετός και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν χρειάζεται να ξέρει κανείς τίποτα παραπάνω. Η δύναμη αυτού του παραμυθιού βρίσκεται ακριβώς στο ότι το γνωρίζουμε: δεν πάμε να το δούμε για να εκπλαγούμε, αλλά για να το ξαναζήσουμε. Η ταινία το ξέρει καλά και γι' αυτό δεν επιχειρεί καμία επανάσταση. Προτιμά να αποκαταστήσει με φροντίδα και σεβασμό, σαν επιμελητής μουσείου που βάζει έναν παλιό πίνακα σε καινούργια κορνίζα.
Αυτό είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο προτέρημα και ο μεγαλύτερος περιορισμός της. Όποιος θέλει να πάρει ακριβώς αυτό που θυμάται, θα φύγει ευτυχισμένος. Όποιος περίμενε μια πιο τολμηρή ανάγνωση, θα νιώσει ότι τα 129 λεπτά μοιάζουν σε σημεία περισσότερο με επανάληψη παρά με αναγέννηση.
Η Emma Watson και η πριγκίπισσα βιβλιοφάγος
Η επιλογή της Emma Watson για τον ρόλο της Μπελ ήταν σχεδόν υπερβολικά αυτονόητη. Μετά την Ερμιόνη του Χάρι Πότερ, ποια άλλη θα μπορούσε να υποδυθεί πιο πειστικά το κορίτσι που προτιμά ένα βιβλίο από τα φλερτ του πιο ωραίου παλικαριού του χωριού; Η Watson αποδίδει την ευφυΐα και το πείσμα της ηρωίδας, και στο βλέμμα της υπάρχουν η περιέργεια και η αντίσταση.
Εκεί που δείχνει λίγο πιο αβέβαιη είναι το τραγούδι. Δεν είναι κακή, αλλά φαίνεται ότι δεν είναι ηθοποιός μιούζικαλ, και στα μεγάλα νούμερα ακούγεται συχνά περισσότερο ευχάριστη παρά αξέχαστη. Παρ' όλα αυτά η παρουσία της είναι σταθερή και στέκεται με αξιοπρέπεια ως συναισθηματικό κέντρο της ταινίας. Δεν πρόκειται για ερμηνεία που θα μείνει ιστορική, είναι όμως μια άξια Μπελ.
Ο Dan Stevens στον ρόλο του Τέρατος έχει πιο δύσκολη αποστολή: μεγάλο μέρος της φιγούρας είναι ψηφιακό, οπότε ο ηθοποιός πρέπει να δουλέψει με τη φωνή και τα μάτια του. Τα καταφέρνει εκπληκτικά καλά. Πίσω από τη στρυφνάδα του Τέρατος νιώθεις την πληγή, και η σχέση των δύο, που λιώνει σιγά σιγά, έχει βάρος. Κι όμως, το ψηφιακό πρόσωπο κάποιες φορές τον απομακρύνει από εμάς, και υπάρχουν στιγμές που λείπει μια πραγματική, απτή παρουσία.
Γκαστόν και Λεφού, τα κρυφά όπλα της ταινίας
Αν σε κάποιον ταιριάζει απόλυτα αυτή η ταινία, αυτός είναι ο Luke Evans. Ο Γκαστόν του είναι φουσκωμένος, ναρκισσιστής, γελοίος και τρομακτικός μαζί, ακριβώς όπως πρέπει. Ο Evans απολαμβάνει ολοφάνερα κάθε στιγμή, και η επιθετικότητα που διακρίνεται πίσω από τη ματαιοδοξία του δίνει στην ταινία πραγματική ένταση. Δεν είναι καρικατούρα αλλά ένας πολύ αναγνωρίσιμος ανθρώπινος τύπος: ο ήρωας του χωριού που όλοι επευφημούν και που δεν μπορεί να δεχτεί κανένα όχι.
Δίπλα του ο Josh Gad ως Λεφού κουβαλά μεγάλο μέρος του χιούμορ. Το κωμικό του ταλέντο είναι γνωστό, το απέδειξε και ως Όλαφ στο Ψυχρά κι Ανάποδα, και εδώ πιάνει τέλεια τον ρυθμό. Οι σκηνές του διδύμου Γκαστόν και Λεφού είναι από τις πιο απολαυστικές της ταινίας, γεμάτες ενέργεια και κέφι.
Ξεχωριστή χαρά είναι ο Kevin Kline ως Μορίς, ο πατέρας της Μπελ. Ο Kline παίζει συγκρατημένα και ζεστά, και από τις λίγες σκηνές του βγάζει εκείνη τη σιωπηλή αγάπη που κάνει πραγματικά πιστευτή τη σχέση πατέρα και κόρης. Ανάμεσα στους δεύτερους ρόλους σημαντική θέση έχει και η Hattie Morahan, με διπλή αποστολή: είναι η Αγκάθ αλλά και η Μάγισσα.
Το κάστρο του Bill Condon: πολυτέλεια σε κάθε γωνιά
Ο Bill Condon δεν είναι ξένος στις μουσικές ταινίες. Ως σκηνοθέτης του Dreamgirls είχε ήδη δείξει ότι ξέρει να στήνει μεγάλα μουσικά νούμερα. Η εμπειρία αυτή φαίνεται: οι χορογραφίες, τα σκηνικά και οι κινήσεις της κάμερας είναι σίγουρες, και οι μεγάλες σκηνές είναι πραγματικά λαμπρές.
Το θέαμα είναι από τα μεγαλύτερα ατού της ταινίας. Το κάστρο είναι επιβλητικό, σκοτεινό και ταυτόχρονα ζεστό, το χωριό πολύχρωμο και γεμάτο ζωή, τα κοστούμια υπέροχα. Οι μορφές του μαγεμένου προσωπικού, μεταμορφωμένου σε αντικείμενα, είναι τεχνικά εντυπωσιακές, αν και εδώ γεννιέται ένα ερώτημα: στη θέση των εκφραστικών, στρογγυλών φιγούρων του κινουμένου σχεδίου, τα πιο ρεαλιστικά κηροπήγια και ρολόγια είναι κάποιες φορές λιγότερο αξιαγάπητα. Είναι θέμα γούστου, αλλά για μένα ένα κομμάτι της μαγείας χάθηκε σε αυτό το σημείο.
Το βασικό ελάττωμα της σκηνοθεσίας είναι η επιφυλακτικότητα. Ο Condon προφανώς δεν ήθελε να αγγίξει ό,τι λειτουργεί, γι' αυτό η ταινία πολύ συχνά ακολουθεί το πρωτότυπο σχεδόν σκηνή προς σκηνή. Είναι ασφαλές, αλλά σπάνια εκπλήσσει.
Μουσική που εξακολουθεί να μαγεύει
Τα τραγούδια είναι η ραχοκοκαλιά της ταινίας και, ευτυχώς, ακούγονται το ίδιο καλά και σήμερα. Οι κλασικές μελωδίες αποκτούν νέα ενορχήστρωση και τα μεγάλα ομαδικά νούμερα προσφέρουν αληθινή κινηματογραφική εμπειρία. Στις καλύτερες στιγμές ξεχνάς ότι βλέπεις ριμέικ και απλώς αφήνεσαι να σε παρασύρει.
Ο ήχος είναι πλούσιος, η ορχήστρα μεγαλειώδης, και η ταινία είναι στα καλύτερά της όταν τη σπρώχνει μπροστά η μουσική. Αντίθετα, τα πιο ήσυχα, πεζά κομμάτια τραβάνε κάποτε σε μάκρος, και η διάρκεια των 129 λεπτών μοιάζει αισθητά μεγαλύτερη απ' όσο χρειάζεται η ιστορία.
Πού τελειώνει η μαγεία;
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας είναι ότι παίρνει ελάχιστα ρίσκα. Όλα είναι όμορφα, όλα φροντισμένα, όλα στη θέση τους, αλλά σπάνια νιώθεις ότι οι δημιουργοί έχουν κάτι δικό τους να πουν για το παραμύθι. Ένα ριμέικ έχει πραγματικό νόημα όταν προσθέτει κάτι, ενώ αυτή η εκδοχή απλώς γυαλίζει το πρωτότυπο.
Το δεύτερο αδύναμο σημείο είναι η απόσταση ανάμεσα στους ψηφιακούς χαρακτήρες και στους ηθοποιούς με σάρκα και οστά. Το Τέρας και οι κάτοικοι του κάστρου είναι τεχνικά άψογοι, δεν καταφέρνουν όμως πάντα να μεταδώσουν την ίδια ζεστασιά με τους σχεδιασμένους προκατόχους τους. Έτσι η ταινία μοιάζει συναισθηματικά λίγο πιο μακρινή απ' όσο θα έπρεπε.
Τίποτα από αυτά δεν την κάνει κακή ταινία. Σημαίνει μόνο ότι είναι μια καλή ταινία που θα μπορούσε να είναι εξαιρετική, αν τολμούσε λίγο περισσότερο.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τα κλασικά παραμύθια, τις θεαματικές μουσικές ταινίες και μια γερή δόση νοσταλγίας. Ιδανική επιλογή και για οικογενειακή βραδιά με μεγαλύτερα παιδιά.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους περιμένουν μια τολμηρή, φρέσκια ματιά σε μια γνωστή ιστορία ή απλώς δεν αντέχουν το μιούζικαλ, η ταινία έχει ελάχιστα καινούργια να προσφέρει.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Σταχτοπούτα (2015), Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (2019), Αλαντίν (2019), Η Μικρή Γοργόνα (2023), Maleficent (2014)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφόρησε στην Ελλάδα η live action εκδοχή της Πεντάμορφης και του Τέρατος;
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 16 Μαρτίου 2017.
Πόση διάρκεια έχει η Πεντάμορφη και το Τέρας;
Η διάρκεια της ταινίας είναι 129 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε την Πεντάμορφη και το Τέρας;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Bill Condon.
Ποιοι παίζουν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους;
Τη Μπελ υποδύεται η Emma Watson και το Τέρας ο Dan Stevens. Στον ρόλο του Γκαστόν εμφανίζεται ο Luke Evans, του Λεφού ο Josh Gad και του Μορίς ο Kevin Kline.
Τι πραγματεύεται η Πεντάμορφη και το Τέρας;
Η Μπελ, μια έξυπνη και ανεξάρτητη νεαρή, γίνεται αιχμάλωτη ενός τέρατος στο κάστρο του. Εκεί γίνεται φίλη με το μαγεμένο προσωπικό και τελικά βλέπει τον τρυφερό πρίγκιπα πίσω από την τρομακτική όψη του Τέρατος.
Αξίζει να επιστρέψουμε στο κάστρο του Τέρατος;
Ναι, αρκεί να μην περιμένετε θαύματα. Η Πεντάμορφη και το Τέρας του 2017 είναι μια όμορφη, ευχάριστη και καλοφτιαγμένη οικογενειακή ταινία, με μεγαλύτερα προτερήματα το θέαμα, τα τραγούδια και μερικούς εξαιρετικούς δεύτερους ρόλους, με πρώτο τον ξεκαρδιστικό Γκαστόν του Luke Evans. Η Emma Watson και ο Dan Stevens κρατούν τίμια τη ρομαντική γραμμή, και ο Bill Condon διευθύνει με σίγουρο χέρι τις μεγάλες σκηνές.
Αυτό που λείπει είναι το θάρρος. Η ταινία είναι περισσότερο φόρος τιμής παρά νέα ανάγνωση. Όποιος έχει ήδη ερωτευτεί αυτό το παραμύθι δεν θα απογοητευτεί, μάλλον όμως δεν θα ξεχάσει και το κινούμενο σχέδιο εξαιτίας της. Για ένα βροχερό κυριακάτικο απόγευμα, με μια κούπα τσάι και την οικογένεια, πάντως, δύσκολα θα βρείτε κάτι καλύτερο.