Beauty and the Beast recensie: genoeg magie voor een live-action remake?
Er bestaat een soort nostalgie waar je tegelijk om glimlacht en een beetje wantrouwig van wordt, en de film van Bill Condon uit 2017 roept precies dat gevoel op. De live-action versie van Beauty and the Beast kwam met een gigantisch budget, een schitterend kasteel en Emma Watson om een sprookje te vertellen dat we allemaal uit ons hoofd kennen. De vraag is alleen: hebben we hetzelfde verhaal nodig, maar dan duurder?
Een weelderige, sympathieke en soms iets te voorzichtige hervertelling, die het vooral moet hebben van de cast en het beeld.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 29.3.2017 |
|---|---|
| Regie | Bill Condon |
| Cast | Emma Watson, Dan Stevens, Luke Evans, Josh Gad, Kevin Kline, Hattie Morahan |
| Genre | Familiefilms, Fantasyfilms, Romantische films |
| Speelduur | 129 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Amerikaanse films |
Hetzelfde sprookje in een nieuw jasje
Het verhaal hoeft eigenlijk niemand meer uitgelegd te worden, maar toch even kort: Belle, een slimme, mooie en voor haar omgeving opvallend zelfstandige jonge vrouw, belandt in het kasteel van een monster, waar ze als gevangene moet leven. Langzaam overwint ze haar angst, raakt ze bevriend met het betoverde personeel van het kasteel en leert ze uiteindelijk achter het angstaanjagende uiterlijk de tedere, gevoelige prins te zien.
Dat is de schets, en eerlijk gezegd hoef je ook niet meer te weten. Dit is een sprookje waarvan de kracht juist in de herkenbaarheid zit: je gaat er niet voor zitten om verrast te worden, maar om het opnieuw te beleven. De film weet dat maar al te goed en wil dan ook geen revolutie ontketenen. Hij restaureert liever zorgvuldig en respectvol, als een museumconservator die een oud schilderij in een nieuwe lijst zet.
Dat is meteen de grootste kracht en de grootste beperking. Wie precies wil krijgen wat hij zich van het witte doek herinnert, zal blij zijn. Wie op een gedurfdere herinterpretatie hoopte, ervaart deze 129 minuten soms eerder als een herhaling dan als een wedergeboorte.
Emma Watson en de boekenwurmprinses
Emma Watson als Belle was bijna een te voor de hand liggende keuze. Wie kan na Hermione uit de Harry Potter-films geloofwaardiger het meisje spelen dat liever leest dan dat ze verlangt naar de avances van de knapste jongen van het dorp? Watson brengt de intelligentie en koppigheid van het personage dan ook mooi over, met nieuwsgierigheid en trots in haar blik.
Wat minder overtuigt, is het zingen. Niet slecht, maar je merkt dat ze geen musicalactrice is, en in de grote nummers is ze soms eerder aangenaam dan memorabel. Toch staat ze stevig in haar schoenen en houdt ze stand als emotioneel middelpunt van de film. Een iconische rol wordt het niet, wel een waardige Belle.
Dan Stevens heeft het als het Beest lastiger: het personage is grotendeels digitaal, dus hij moet het doen met zijn stem en zijn ogen. Dat lukt hem verrassend goed. Achter de norsheid van het Beest voel je de kwetsuur, en de langzaam ontdooiende band tussen de twee heeft gewicht. Toch zet dat digitale gezicht hem soms op afstand, en op sommige momenten mis je een echte, tastbare aanwezigheid.
Gaston en LeFou, de geheime wapens van de film
Als iemand helemaal op zijn plek is in deze film, dan is het Luke Evans. Zijn Gaston is opgeblazen, narcistisch, lachwekkend en eng tegelijk, precies zoals het hoort. Evans geniet zichtbaar van elk moment, en de agressie die onder zijn ijdelheid schuilt, geeft de film echte spanning. Geen karikatuur, maar een heel herkenbaar menselijk type: de dorpsheld die door iedereen wordt bejubeld en geen enkel nee kan accepteren.
Naast hem zorgt Josh Gad als LeFou voor een flink deel van de humor. Zijn komische talent is bekend, hij bewees het al als Olaf in Frozen, en ook hier heeft hij een feilloos gevoel voor timing. De scènes van Gaston en LeFou samen horen bij de leukste van de film: energiek en vermakelijk.
Een extra plezier is Kevin Kline als Maurice, de vader van Belle. Kline speelt ingetogen en warm, en haalt uit zijn handvol scènes die stille liefde waardoor de band tussen Belle en haar vader echt geloofwaardig wordt. Onder de bijrollen springt ook Hattie Morahan eruit, met een dubbele taak: zij is zowel Agathe als de Tovenares.
Het kasteel van Bill Condon: pracht in elke hoek
Bill Condon is geen vreemde in het muzikale genre. Als regisseur van Dreamgirls liet hij al zien dat hij grootse muzieknummers kan neerzetten. Die ervaring zie je terug: de choreografie, de decors en het camerawerk zijn zelfverzekerd, en de grote scènes zijn werkelijk prachtig.
Het beeld is een van de sterkste troeven van de film. Het kasteel is weelderig, donker en toch warm, het dorp kleurrijk en levendig, en de kostuums zijn schitterend. De in voorwerpen veranderde bedienden zijn technisch indrukwekkend, al rijst ook hier een vraag: in plaats van de expressieve, ronde figuren uit de tekenfilm krijgen we realistischer ogende kandelaars en klokken, en die zijn soms minder aandoenlijk. Smaken verschillen, maar voor mij ging hier een stukje van de betovering verloren.
Het grootste minpunt van de regie is de voorzichtigheid. Condon wilde duidelijk niet morrelen aan wat werkt, waardoor de film het origineel heel vaak bijna scène voor scène volgt. Veilig, maar zelden verrassend.
Muziek die nog altijd werkt
De liedjes vormen de ruggengraat van de film, en gelukkig klinken ze nog steeds net zo goed. De klassieke melodieën krijgen een nieuwe orkestratie, en de grote ensemblenummers leveren echte bioscoopmomenten op. Op de beste momenten vergeet je gewoon dat je naar een remake kijkt en laat je je meeslepen.
Het geluid is rijk, de orkestbegeleiding groots, en de film is op zijn sterkst wanneer de muziek hem vooruitstuwt. De rustigere, gesproken passages slepen zich daarentegen soms voort, en de speelduur van 129 minuten voelt merkbaar langer dan het verhaal nodig heeft.
Waar raakt de magie op?
Het grootste probleem van de film is dat er weinig echt risico in zit. Alles is mooi, alles is zorgvuldig, alles staat op zijn plek, maar je voelt zelden dat de makers zelf iets over dit sprookje te zeggen hebben. Een remake heeft pas echt zin als hij iets toevoegt, en deze versie poetst het origineel vooral op.
Het andere zwakke punt is de spanning tussen de digitale personages en de acteurs van vlees en bloed. Het Beest en de kasteelbewoners zijn technisch in orde, maar brengen niet altijd dezelfde warmte over als hun getekende voorgangers. Daardoor voelt de film emotioneel net een tikje afstandelijker dan hij zou moeten zijn.
Dat maakt het natuurlijk geen slechte film. Het betekent alleen dat dit een goede film is die geweldig had kunnen zijn, als hij iets meer lef had getoond.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van klassieke sprookjes, spectaculaire muziekfilms en een flinke dosis nostalgie. Ook een prima keuze voor een filmavond met het gezin en wat oudere kinderen.
- Sla hem liever over als: Wie van een bekend verhaal een gedurfde, vernieuwende interpretatie verwacht, of simpelweg niet tegen musicals kan, vindt in deze film weinig nieuws.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Cinderella (2015), The Lion King (2019), Aladdin (2019), The Little Mermaid (2023), Maleficent (2014)
Veelgestelde vragen
Wanneer kwam de live-action versie van Beauty and the Beast in de Nederlandse bioscopen?
De film ging in Nederland op 29 maart 2017 in première.
Hoe lang duurt Beauty and the Beast?
De film heeft een speelduur van 129 minuten.
Wie regisseerde Beauty and the Beast?
De film is geregisseerd door Bill Condon.
Wie spelen de hoofdrollen?
Emma Watson speelt Belle en Dan Stevens het Beest. Luke Evans is te zien als Gaston, Josh Gad als LeFou en Kevin Kline als Maurice.
Waar gaat Beauty and the Beast over?
Belle, een slimme en zelfstandige jonge vrouw, wordt door een monster in zijn kasteel opgesloten. Ze raakt bevriend met het betoverde personeel van het kasteel en ziet uiteindelijk achter het angstaanjagende uiterlijk van het Beest de tedere prins.
Is het de moeite waard om terug te keren naar het kasteel van het Beest?
Ja, maar verwacht geen wonderen. De versie van Beauty and the Beast uit 2017 is een prachtige, aangename en vakkundig gemaakte familiefilm, met als grootste troeven het beeld, de liedjes en een paar uitstekende bijrollen, voorop de geweldige Gaston van Luke Evans. Emma Watson en Dan Stevens dragen de romantische verhaallijn op een degelijke manier, en Bill Condon leidt de grote scènes met vaste hand.
Wat ontbreekt, is durf. Deze film is eerder een eerbetoon dan een herinterpretatie. Wie ooit voor dit sprookje is gevallen, zal ook hier niet teleurgesteld worden, maar zal de tekenfilm er waarschijnlijk ook niet door vergeten. Voor een regenachtige zondagmiddag met een grote mok thee en het hele gezin vind je echter weinig beters.