Ο Θρύλος Του Ταρζάν κριτική: όταν ο άρχοντας της ζούγκλας φοράει κοστούμι και ανυπομονεί να το πετάξει
Ο Ταρζάν δεν ξεκινά πάνω στα δέντρα αλλά σε ένα λονδρέζικο σαλόνι, με γραβάτα, και αυτή είναι η καλύτερη ιδέα της ταινίας. Ο David Yates δεν θέλησε να μας πει για εκατοστή φορά την ιστορία της καταγωγής του. Τον ενδιέφερε τι γίνεται όταν ο άγριος έχει γίνει προ πολλού τζέντλεμαν και το παρελθόν του έρχεται να τον βρει. Πόσο τα κατάφερε; Έχουμε πολλά να πούμε.
Όμορφη, φιλόδοξη και κατά διαστήματα εντυπωσιακή περιπέτεια, που ξεκινά με καλύτερες ιδέες από αυτές με τις οποίες τερματίζει, αλλά για ένα βροχερό βράδυ αξίζει με το παραπάνω.
Στοιχεία ταινίας
| Original | The Legend of Tarzan |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 7.7.2016 |
| Σκηνοθεσία | David Yates |
| Πρωταγωνιστούν | Alexander Skarsgård, Christoph Waltz, Samuel L. Jackson, Margot Robbie, Djimon Hounsou, Jim Broadbent |
| Είδος | Ταινίες φαντασίας, Ταινίες δράσης, Ταινίες περιπέτειας |
| Διάρκεια | 110 λεπτά |
| Καταλληλότητα | Κ-12 |
| Χώρα | Καναδικές ταινίες, Βρετανικές ταινίες, Αμερικανικές ταινίες |
Τι πραγματεύεται; Κάτω από το φράκο, η ζούγκλα είναι ακόμα εκεί
Ο John Clayton είναι ένας καλοντυμένος, καλοαναθρεμμένος πολίτης της βικτωριανής Αγγλίας. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται εδώ και μια δεκαετία. Όλοι πιστεύουν ότι ο άγριος που κρυβόταν μέσα του έχει χαθεί οριστικά, ώσπου μαθαίνει ότι στο παλιό του σπίτι, το Κονγκό, συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Ένα ορυχείο απλώνεται αδίστακτα σε νέα εδάφη και απειλεί πια και τους παλιούς του φίλους.
Ο Clayton επιστρέφει και τα βάζει με τη καταστροφική δύναμη του πολιτισμού. Στην πορεία, σιγά σιγά, στρώση τη στρώση, ξαναγίνεται αυτό που γεννήθηκε. Καθώς τα ρούχα ξεφτίζουν πάνω του, γίνεται ξανά ο Ταρζάν, ο άρχοντας της ζούγκλας, ο σύμμαχος της άγριας φύσης. Αυτό είναι το στήσιμο, και περισσότερα δεν χρειάζεται να ξέρετε από πριν.
Η βασική ιδέα μού αρέσει πραγματικά. Τον μύθο του Ταρζάν τον ξέρουν όλοι: τις λιάνες, την κραυγή, την Τζέιν, τους πιθήκους. Το σινεμά τα έχει ξεζουμίσει τον τελευταίο αιώνα. Εδώ αντίθετα έχουμε έναν ήρωα που έχει ήδη ζήσει τον θρύλο του και αναγκάζεται να τον ξαναφορέσει, είτε το θέλει είτε όχι. Αυτή η πιο ώριμη, πιο μελαγχολική αφετηρία χαρίζει στην ταινία τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της.
Skarsgård, ο σιωπηλός κολοσσός
Ο Alexander Skarsgård ως John Clayton, δηλαδή Ταρζάν, είναι σωματικά η τέλεια επιλογή, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Ψηλός, λιγνός, με μια ζωώδη υπομονή στις κινήσεις του, και το σημαντικότερο: σε πείθει ότι αυτός ο άνθρωπος υποφέρει μέσα στο πολιτισμένο του δέρμα. Παίζει με λίγα λόγια και αφήνει πολλά στο βλέμμα του.
Το πρόβλημα είναι μάλλον ότι το σενάριο συχνά δεν του δίνει αρκετό υλικό. Ο εσωστρεφής, συγκρατημένος Ταρζάν ακούγεται ωραίος ως σύλληψη, όμως κάποιες φορές ο ήρωας είναι τόσο λιγομίλητος που ο θεατής πρέπει να μαντέψει τι συμβαίνει μέσα του. Παρ' όλα αυτά δεν είναι εκείνος ο αδύναμος κρίκος. Αντίθετα, στις μεγάλες σωματικές σκηνές είναι απόλυτα πειστικός.
Η Τζέιν, ο Williams και ο κακός λοχαγός
Η Margot Robbie ως Jane Porter φέρνει πολύ περισσότερη φωτιά απ' όση απαιτεί ο ρόλος στο χαρτί. Δεν είναι η κυρία που ουρλιάζει και περιμένει να τη σώσουν, όπως μας είχαν συνηθίσει τα παλιά φιλμ. Έχει χιούμορ και ραχοκοκαλιά. Κρίμα που η ιστορία κάποιες στιγμές τη σπρώχνει πίσω στον κλασικό ρόλο της γυναίκας σε κίνδυνο, γιατί η Robbie φανερά μπορούσε για πολύ περισσότερα.
Ο Samuel L. Jackson ως George Washington Williams είναι ταυτόχρονα η καρδιά και η πηγή χιούμορ της ταινίας. Είναι αυτός που αντιδρά ως ξένος στην τρέλα της ζούγκλας, και λίγοι ξέρουν όσο εκείνος να λύνουν μια τεταμένη σκηνή με ένα σχόλιο στην ώρα του. Το δίδυμο με τον Skarsgård λειτουργεί εκπληκτικά καλά και δίνει στην περιπέτεια σχεδόν αίσθηση buddy movie.
Ο Christoph Waltz ως λοχαγός Leon Rom δίνει ακριβώς αυτό που περιμένουμε: έναν ευγενικό, μετρημένο, τρομακτικά ήρεμο κακό. Και εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα. Από το Inglourious Basterds και μετά ο Waltz ξαναπαίζει αυτή τη φιγούρα με διαφορετικά κοστούμια, και ούτε εδώ προσθέτει κάτι απρόσμενο. Επαγγελματίας, απολαυστικός, αλλά ξεχνιέται εύκολα. Ο Djimon Hounsou ως φύλαρχος Mbonga έχει δυνατή παρουσία, ενώ ο Jim Broadbent ως πρωθυπουργός είναι μια ευχάριστη, σύντομη πινελιά.
Ο David Yates και το βάρος της σοβαρότητας
Τον David Yates οι περισσότεροι τον ξέρουν από τις τέσσερις τελευταίες ταινίες του Harry Potter, και η υπογραφή του φαίνεται κι εδώ: πιο ψυχρή παλέτα, σοβαρός τόνος, μεγαλόπρεπες αλλά ελεγχόμενες εικόνες. Ο Yates δεν είναι άνθρωπος των χαρούμενων περιπετειών, προτιμά τις πιο σκοτεινές αποχρώσεις, και έτσι βγήκε και ο Θρύλος Του Ταρζάν.
Αυτό είναι ταυτόχρονα αρετή και ελάττωμα. Αρετή, γιατί η ταινία δεν θέλει να είναι αφελές νοσταλγικό σινεμά και τολμά να φέρει στο φόντο σοβαρά θέματα, όπως την εκμετάλλευση της αποικιοκρατίας. Ελάττωμα, γιατί συχνά λείπει η ελαφράδα, η ορμή και η ανέμελη χαρά που χρειάζεται μια περιπέτεια. Υπάρχουν στιγμές που η ταινία μοιάζει να θέλει τόσο πολύ να είναι σημαντική, που ξεχνά να διασκεδάσει.
Και η δομή είναι λίγο κομματιασμένη. Τα φλας μπακ από το παρελθόν του Ταρζάν είναι όμορφα, αλλά κάποιες φορές κόβουν τη ροή της κεντρικής ιστορίας, και τα 110 λεπτά σε σημεία μοιάζουν περισσότερα.
Εικόνα: εντυπωσιακή ζούγκλα, ζώα από λάστιχο
Οπτικά η ταινία αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Τα τοπία, τα δάση μέσα στην ομίχλη, τα ποτάμια και οι τεράστιες σκηνές πλήθους είναι θεαματικά και έχουν πραγματικό μεγαλείο. Όταν ο Ταρζάν επιτέλους τρέχει ελεύθερος ανάμεσα στα δέντρα, η ταινία πιάνει πράγματι εκείνη την αρχέγονη αίσθηση ελευθερίας για την οποία αγαπάμε αυτόν τον ήρωα.
Τα ψηφιακά ζώα όμως δεν πείθουν πάντα. Οι γορίλες και τα άλλα θηρία άλλοτε εντυπωσιάζουν και άλλοτε φαίνεται καθαρά ότι είναι φτιαγμένα από pixel, και σε μια ταινία όπου η σχέση με τη φύση είναι το ζητούμενο, αυτό πονάει περισσότερο απ' ό,τι σε μια ταινία υπερηρώων. Η μουσική και ο ήχος αντίθετα είναι δυνατά σημεία: οι ήχοι της ζούγκλας, τα τύμπανα και η συμφωνική υπόκρουση χτίζουν καλά την ένταση.
Τι λειτουργεί και τι όχι
- Λειτουργεί: η πιο ώριμη αφετηρία που παρακάμπτει την ιστορία της καταγωγής.
- Λειτουργεί: η ενέργεια του Samuel L. Jackson και της Margot Robbie.
- Λειτουργεί: οι μεγάλες, απελευθερωτικές σκηνές δράσης ανάμεσα στα δέντρα.
- Δεν λειτουργεί: ο κακός του Christoph Waltz, βγαλμένος από τη ρουτίνα.
- Δεν λειτουργεί: ο κατά τόπους υπερβολικά σκυθρωπός, βαρύς ρυθμός.
- Δεν λειτουργεί: η άνιση ποιότητα των ζώων από CGI.
Η ζυγαριά τελικά γέρνει προς τη θετική πλευρά, αλλά μόνο λίγο. Πρόκειται για μια τίμια, φιλόδοξη περιπέτεια, που είχε μέσα της και τη δυνατότητα για μια εξαιρετική ταινία.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τις κλασικές περιπέτειες αλλά θέλουν μια πιο σοβαρή, πιο σκοτεινή εκδοχή, καθώς και για τους θαυμαστές του Skarsgård ή της Margot Robbie.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι περιμένουν έναν ανάλαφρο, χαρούμενο οικογενειακό Ταρζάν θα απογοητευτούν, και για τα μικρά παιδιά ο σκοτεινός τόνος μάλλον δεν ταιριάζει.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Ταρζάν (1999), Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes (1984), Το Βιβλίο της Ζούγκλας (2016), The Lost City of Z (2016), Η Μούμια (1999)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφόρησε στην Ελλάδα ο Θρύλος Του Ταρζάν;
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 7 Ιουλίου 2016.
Πόση είναι η διάρκεια του Θρύλου Του Ταρζάν;
Η ταινία διαρκεί 110 λεπτά.
Από ποιες χώρες είναι η παραγωγή;
Πρόκειται για συμπαραγωγή Καναδά, Ηνωμένου Βασιλείου και ΗΠΑ.
Ποιος σκηνοθέτησε τον Θρύλο Του Ταρζάν;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο David Yates.
Ποιοι υποδύονται τον Ταρζάν και την Τζέιν;
Τον John Clayton, δηλαδή τον Ταρζάν, υποδύεται ο Alexander Skarsgård και τη Jane Porter η Margot Robbie. Τον κεντρικό κακό, τον λοχαγό Leon Rom, ερμηνεύει ο Christoph Waltz.
Τι πραγματεύεται ο Θρύλος Του Ταρζάν;
Ο John Clayton, που ζει πια πολιτισμένη ζωή, μαθαίνει ότι στο παλιό του σπίτι, το Κονγκό, ένα αδίστακτο ορυχείο επεκτείνεται και απειλεί τους φίλους του. Επιστρέφει λοιπόν και ξαναγίνεται Ταρζάν.
Αξίζει και σήμερα να πιαστείς από τις λιάνες για αυτόν τον Ταρζάν;
Ναι, αλλά με μετριασμένες προσδοκίες. Ο Θρύλος Του Ταρζάν δεν έγινε το σύγχρονο κλασικό που υπόσχονταν το καστ και η αρχική ιδέα, όμως απέχει πολύ από την αποτυχία που κάποιοι βιάστηκαν να του χρεώσουν. Ο Skarsgård είναι πειστικός, η Robbie και ο Jackson γεμίζουν την οθόνη ζωή, και υπάρχουν σκηνές που πραγματικά αποδίδουν τη γοητεία του άρχοντα της ζούγκλας. Αν θέλεις μια πιο σοβαρή, θεαματική περιπέτεια για ένα τεμπέλικο βράδυ, η ταινία θα σε εξυπηρετήσει τίμια. Απλώς μην περιμένεις να σου μείνει όπως οι μεγάλες περιπέτειες. Από μένα παίρνει ένα καλοπροαίρετο αλλά σταθερό επτά.