The Legend of Tarzan recensie: de heer van de jungle in maatpak, en hij wil er dolgraag uit
Tarzan begint niet in een boom, maar in een Londense salon, met stropdas en al. Dat is meteen het beste idee van de film. David Yates had geen zin in het zoveelste ontstaansverhaal. Hij wilde laten zien wat er gebeurt als de wildeman allang een gentleman is geworden en zijn verleden hem toch weer inhaalt. Hoeveel daarvan lukt? Daar valt genoeg over te zeggen.
Een mooie, serieus bedoelde en soms indrukwekkende avonturenfilm die met betere ideeën vertrekt dan waarmee hij aankomt, maar voor een regenachtige avond ruimschoots de moeite waard is.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 7.7.2016 |
|---|---|
| Regie | David Yates |
| Cast | Alexander Skarsgård, Christoph Waltz, Samuel L. Jackson, Margot Robbie, Djimon Hounsou, Jim Broadbent |
| Genre | Fantasyfilms, Actiefilms, Avonturenfilms |
| Speelduur | 110 min |
| Leeftijdsclassificatie | 12 |
| Land | Canadese films, Britse films, Amerikaanse films |
Waar gaat het over? Onder de rokkostuum huist nog altijd de wildernis
John Clayton is een keurig geklede, welopgevoede burger in het Victoriaanse Engeland. Dat is tenminste al tien jaar het beeld. Iedereen denkt dat de wildeman in hem voorgoed verdwenen is, tot hij nieuws krijgt uit zijn vroegere thuis, Congo. Daar gebeuren kwalijke dingen. Een mijn slokt meedogenloos nieuw gebied op en bedreigt inmiddels ook zijn oude vrienden.
Clayton reist terug en neemt het op tegen de vernietigende kracht van de beschaving. Ondertussen verandert hij langzaam, laag voor laag, weer in wie hij van nature is. Naarmate de kleren van hem afvallen, wordt hij opnieuw Tarzan, de heer van de jungle en bondgenoot van de wildernis. Dat is de opzet, en meer hoef je vooraf eigenlijk niet te weten.
Het uitgangspunt vind ik echt sterk. Iedereen kent de Tarzanmythe: het slingeren aan lianen, de kreet, Jane, de apen. Filmmakers hebben dat de afgelopen eeuw tot op de draad versleten. Hier krijg je in plaats daarvan een held die zijn legende al geleefd heeft en die hem nu opnieuw moet aantrekken, of hij wil of niet. Dat volwassener, melancholischer vertrekpunt levert de interessantste momenten van de film op.
Skarsgård, de zwijgzame krachtpatser
Alexander Skarsgård is als John Clayton, oftewel Tarzan, fysiek een perfecte keuze. Daar valt niet over te twisten. Lang, pezig, met iets dierlijk geduldigs in zijn bewegingen. En belangrijker nog: hij maakt geloofwaardig dat deze man lijdt in zijn eigen beschaafde huid. Hij speelt met weinig woorden en laat veel over aan zijn blik.
Het probleem is eerder dat het script hem vaak te weinig materiaal geeft. Een naar binnen gekeerde, ingetogen Tarzan klinkt als concept prima, maar soms is het personage zo zwijgzaam dat de kijker zelf moet invullen wat er in hem omgaat. Toch is hij niet het zwakke punt. In de grote fysieke scènes is hij juist bijzonder overtuigend.
Jane, Williams en de schurkachtige kapitein
Margot Robbie brengt als Jane Porter veel meer vuur dan de rol op papier vraagt. Ze is niet de gillende jonkvrouw in nood die oude films ons hebben aangeleerd, maar heeft humor en ruggengraat. Jammer dat het verhaal haar toch af en toe terugduwt in die klassieke rol van vrouw in nood, want Robbie kon zichtbaar meer aan.
Samuel L. Jackson is als George Washington Williams tegelijk het hart en de humor van de film. Hij reageert als buitenstaander op de waanzin van de jungle, en weinig acteurs kunnen een gespannen scène zo goed ontladen met een perfect getimede opmerking. Zijn samenspel met Skarsgård werkt verrassend goed en geeft het avontuur bijna een buddy movie-sfeer.
Christoph Waltz levert als kapitein Leon Rom precies wat je van hem verwacht: een beleefde, afgemeten, angstaanjagend kalme schurk. En dat is nou net het probleem. Sinds Inglourious Basterds speelt Waltz dit type steeds opnieuw in een ander kostuum, en ook hier voegt hij niets verrassends toe. Professioneel, vermakelijk, maar snel vergeten. Djimon Hounsou heeft als stamhoofd Mbonga een sterke uitstraling, en Jim Broadbent zorgt als premier voor een aangename, korte noot.
David Yates en het gewicht van de ernst
De meeste mensen kennen David Yates van de laatste vier Harry Potter-films, en die handtekening is hier ook voelbaar: een koeler kleurenpalet, een serieuze toon, grootse maar beheerste beelden. Yates is geen man van vrolijke avonturenfilms, hij voelt zich thuis in de donkere tinten. The Legend of Tarzan is daar geen uitzondering op.
Dat is tegelijk een kracht en een zwakte. Een kracht, omdat de film geen simpele nostalgietrip wil zijn en serieuze thema's zoals koloniale uitbuiting op de achtergrond durft aan te snijden. Een zwakte, omdat de lichtheid, de vaart en het onbezorgde plezier die een avonturenfilm nodig heeft vaak ontbreken. Soms lijkt de film zo graag belangrijk te willen zijn dat hij vergeet te vermaken.
Ook de opbouw is wat hortend. De flashbacks naar Tarzans verleden zijn mooi, maar halen het verhaal in het heden af en toe uit zijn ritme, waardoor de speelduur van 110 minuten hier en daar langer aanvoelt.
Beeld: een prachtige jungle, rubberachtige dieren
Visueel laat de film gemengde gevoelens achter. De landschappen, de mistige wouden, de rivieren en de enorme massascènes zijn spectaculair en hebben echte grandeur. Wanneer Tarzan eindelijk vrij door de bomen raast, vangt de film echt dat oeroude gevoel van vrijheid waarom we dit personage zo waarderen.
De computergegenereerde dieren overtuigen daarentegen niet altijd. De gorilla's en andere beesten zijn soms indrukwekkend, maar op andere momenten zie je gewoon dat ze uit pixels bestaan. In een film waarin de band met de natuur de kern is, doet dat meer pijn dan in een superheldenfilm. Muziek en geluid zijn wel sterk: de junglegeluiden, de trommels en de orkestrale score bouwen de spanning goed op.
Wat werkt en wat niet
- Werkt: het volwassener vertrekpunt dat het ontstaansverhaal omzeilt.
- Werkt: de energie van Samuel L. Jackson en Margot Robbie.
- Werkt: de grote, bevrijdende actiescènes tussen de bomen.
- Werkt niet: de schurk die Christoph Waltz op de automatische piloot neerzet.
- Werkt niet: het soms te sombere, logge tempo.
- Werkt niet: de wisselende kwaliteit van de CGI-dieren.
Uiteindelijk slaat de balans door naar de positieve kant, maar maar net. Dit is een fatsoenlijke, ambitieuze avonturenfilm waar ook een uitstekende film in had kunnen zitten.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van klassieke avonturenfilms maar zin heeft in een serieuzere, donkerder versie, en voor fans van Skarsgård of Margot Robbie.
- Sla hem liever over als: Wie een luchtige, vrolijke familie-Tarzan verwacht, komt bedrogen uit. Voor jonge kinderen is deze sombere, soms gewelddadige versie niet de juiste keuze.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Tarzan (1999), Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes (1984), The Jungle Book (2016), The Lost City of Z (2016), The Mummy (1999)
Veelgestelde vragen
Wanneer verscheen The Legend of Tarzan in Nederland?
De film ging op 7 juli 2016 in première in de Nederlandse bioscopen.
Hoe lang duurt The Legend of Tarzan?
De film heeft een speelduur van 110 minuten.
Wie regisseerde The Legend of Tarzan?
De film is geregisseerd door David Yates.
Wie spelen Tarzan en Jane?
Alexander Skarsgård speelt John Clayton, oftewel Tarzan, en Margot Robbie is te zien als Jane Porter. Hoofdschurk kapitein Leon Rom wordt gespeeld door Christoph Waltz.
Waar gaat The Legend of Tarzan over?
John Clayton leidt een beschaafd leven in Engeland, tot hij hoort dat in zijn vroegere thuis Congo een meedogenloze mijn oprukt en zijn vrienden bedreigt. Hij keert terug en wordt opnieuw Tarzan.
Is het nog steeds de moeite waard om naar deze Tarzan terug te slingeren?
Ja, maar met gematigde verwachtingen. The Legend of Tarzan is niet de moderne klassieker geworden waarop je met deze cast en dit uitgangspunt mocht hopen, maar het is ook lang niet de flop waarvoor sommigen hem uitmaakten. Skarsgård is geloofwaardig, Robbie en Jackson brengen leven op het doek, en er zijn scènes die echt de magie van de heer van de jungle terugbrengen. Heb je op een luie avond zin in een serieus, spectaculair avontuur, dan stelt deze film je zeker niet teleur. Verwacht alleen niet dat hij je bijblijft zoals de grote avonturenfilms. Van mij krijgt hij een welwillende maar overtuigde zeven.