Turning Red recensie: als de puberteit letterlijk harig en knalrood wordt
Iedere tiener kent dat moment waarop je lichaam ineens niet meer van jou lijkt te zijn. Turning Red pakt precies dat gevoel en stopt het in een enorme, zachte, knalrode vacht. De film van Domee Shi is luidruchtig, chaotisch en ontzettend lief, en praat met zeldzame eerlijkheid over hoe lastig het is om tegelijk een braaf meisje en gewoon jezelf te zijn.
Turning Red is een van de dapperste en meest ontroerende animatiefilms van de afgelopen jaren. Soms te luid, maar precies zo luid als een dertienjarige nu eenmaal is.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 9.2.2024 |
|---|---|
| Regie | Domee Shi |
| Cast | Rosalie Chiang, Sandra Oh, Ava Morse, Hyein Park, Maitreyi Ramakrishnan, Orion Lee |
| Genre | Animatiefilms, Familiefilms, Komedies, Fantasyfilms |
| Speelduur | 100 min |
| Leeftijdsclassificatie | 6 |
| Land | Amerikaanse films |
Waar gaat Turning Red over, zonder spoilers?
Hoofdpersoon is Mei Lee, een dertienjarig meisje dat zelfverzekerd, brutaal en niet te stoppen is. Tegelijk doet ze alles om in de ogen van haar moeder de perfecte, plichtsgetrouwe dochter te zijn. Ondertussen dient zich alles aan wat bij die leeftijd hoort: nieuwe interesses, vriendschappen die opeens belangrijker voelen dan familie en een lijf dat elke dag een beetje vreemder lijkt.
Haar moeder Ming is altijd in de buurt. En dan bedoelen we echt altijd. Zij noemt dat bescherming, Mei begint het, zoals elke puber, eerder te ervaren als een knuffel die je de adem beneemt. Alsof dat nog niet genoeg is, komt er een flinke twist bij: telkens als Mei te opgewonden raakt, en dat is ze bijna voortdurend, verandert ze in een gigantische rode panda.
Meer hoef je vooraf niet te weten. Het grootste deel van de film groeit uit dat simpele maar briljante idee, en het vertelt er veel meer mee dan je in eerste instantie zou denken.
Een metafoor waar eindelijk niemand omheen draait
Animatiefilms dansen graag voorzichtig en op flinke afstand om de puberteit heen. Turning Red doet dat niet. De verandering in een rode panda is hier open en bloot een metafoor voor de puberteit: de plotselinge emotionele uitbarstingen, de schaamte, de neiging om te verbergen wat er met je gebeurt en het besef dat je het niet zomaar kunt uitzetten.
Juist dat greep me. De film preekt niet en legt zichzelf niet uit. Hij zegt gewoon dat deze fase ongemakkelijk, gênant en soms belachelijk is, en dat dat helemaal oké is. Weinig familiefilms durven zo dicht op het onderwerp te zitten en blijven tegelijk zo onderhoudend.
Minstens zo belangrijk is de andere laag: de band tussen moeder en dochter. Ming is geen schurk en geen karikatuur, maar een ouder die liefheeft, bang is en controleert, vaak allemaal tegelijk. De sterkste momenten zitten niet in de spectaculaire pandascènes, maar in de scènes waarin twee vrouwen elkaar simpelweg niet begrijpen, terwijl ze dat zo graag zouden willen.
Rosalie Chiang en Sandra Oh: twee stemmen, één vulkaan
Rosalie Chiang, de stem van Mei, levert verbluffend werk. Haar Mei is irritant, aanbiddelijk, grappig en pijnlijk kwetsbaar, dus precies zoals een echte dertienjarige. In haar stem hoor je het doorgeslagen enthousiasme, maar ook die korte instorting op het moment dat de wereld niet blijkt te werken zoals zij wil.
Sandra Oh is als Ming het geheime wapen van de film. Wie haar eerdere rollen kent, weet hoe goed ze is in gespannen, intense personages. Hier slijpt ze dat tot een angstaanjagend precieze controledrang, verpakt in moederliefde. Je lacht om haar en beseft dan opeens dat je ergens je eigen ouders hoort.
De vriendinnen, Miriam van Ava Morse, Abby van Hyein Park en Priya van Maitreyi Ramakrishnan, vormen de andere helft van het hart van de film. Dit clubje is luid, vreemd en door dik en dun loyaal, en het is heerlijk om een animatievriendschap te zien die geen decor is rond de hoofdpersoon. Verder hoor je Orion Lee als Jin Lee, Wai Ching Ho als oma en Tristan Allerick Chen als Tyler.
Domee Shi, een regisseur die weet waar het pijn doet
Animatieliefhebbers kennen Domee Shi waarschijnlijk van Bao, de met een Oscar bekroonde korte film van Pixar die ook over de band tussen een moeder en haar kind ging, met verrassend veel emotionele kracht. In Turning Red werkt ze dat thema uit tot een avondvullende film, en je voelt dat het voor haar persoonlijk is.
De regie is energiek, bijna hyperactief. De grappen volgen elkaar snel op, de beelden zitten vol kleine, grappige details en de personages bewegen vaak in de overdreven, elastische stijl van anime. Dat zal niet iedereen aanspreken, maar ik vond het juist sterk: de film ziet eruit zoals het brein van een tiener voelt. Overprikkeld, kleurrijk en een tikje chaotisch.
Wat ik echt waardeer, is dat Shi niet bang is om haar hoofdpersoon af en toe onsympathiek te maken. Mei maakt fouten, is egoïstisch en liegt, en de film haast zich niet om haar vrij te pleiten. Daardoor wordt ze geloofwaardig.
Waar struikelt de panda?
Perfect is de film niet, en dat wil hij ook niet zijn. Het grootste risico zit juist in de stijl: het constante tempo, de luide humor en het vele gegil kunnen na een tijdje vermoeien, vooral volwassen kijkers die meer houden van rustige, melancholische animatie.
Ook de derde akte leunt meer op spektakel en grote gebaren dan op de subtiele emoties die in de eerste helft zo goed werkten. Dat bederft de ervaring niet, maar je merkt wel dat het volume hier soms het stuur overneemt van het hart.
En dan nog iets: de film richt zich nadrukkelijk op één specifieke ervaring, de wereld van tienermeisjes. Voor mij is dat een kracht, maar het kan zijn dat niet iedereen het even dichtbij voelt.
Voor wie is dit verhaal eigenlijk bedoeld?
Op papier is het een familiefilm, maar eigenlijk is hij vooral gemaakt voor twee groepen: tieners die nu meemaken wat Mei doormaakt, en hun ouders die net leren hoe ze los moeten laten. Ga je er samen voor zitten, dan levert dat zomaar een goed gesprek op.
Het onderwerp, de lichamelijke en emotionele veranderingen van de puberteit, spreekt vooral oudere kinderen aan. Met jongere kinderen kun je de film het best samen kijken en er na afloop even over praten.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Tieners die net leren omgaan met hun eigen innerlijke vulkaan, en ouders die hen beter willen begrijpen. En verder iedereen die houdt van gedurfde, kleurrijke animatie met een groot hart.
- Sla hem liever over als: Wie zich stoort aan luide, snelle, anime-achtige humor of zin heeft in een stiller, poëtischer verhaal. Voor heel jonge kinderen is de film door het onderwerp minder geschikt.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: Binnenstebuiten (2015), Luca (2021), Encanto (2021), The Mitchells vs. the Machines (2021)
Veelgestelde vragen
Waar gaat Turning Red over?
Over de dertienjarige Mei Lee, die worstelt met de puberteit en haar overbezorgde moeder, terwijl ze telkens als ze te opgewonden raakt verandert in een reusachtige rode panda.
Hoe lang duurt Turning Red?
De film duurt 100 minuten.
Is Turning Red geschikt voor kinderen?
De film richt zich vooral op oudere kinderen en tieners. Met jongere kinderen kun je hem het best samen kijken en daarna praten over de puberteit, het hoofdthema van de film.
Wie regisseerde Turning Red?
De Amerikaanse animatiefilm is geregisseerd door Domee Shi.
Wie spreken Mei en haar moeder in de originele versie in?
Meilin Lee wordt ingesproken door Rosalie Chiang, haar moeder Ming door Sandra Oh.
Is het de moeite waard om onder die rode vacht te kruipen?
Wat mij betreft absoluut. Turning Red is het soort animatiefilm waarbij het kind ligt te gieren van het lachen en de ouder ergens halverwege merkt dat er een brok in de keel zit. Luid, soms te veel, maar eerlijk, dapper en grappig, en het gaat over dingen waar de meeste familiefilms liever over zwijgen.
Heb je thuis een puber rondlopen, of weet je nog hoe het was om er zelf een te zijn, dan mag je deze film niet missen. Ik reken hem zonder aarzelen tot de meest persoonlijke titels uit de moderne animatie, en vind het helemaal niet erg dat mijn ziel er een beetje harig van is geworden.