Annabelle κριτική: η πιο τρομακτική κούκλα, που δεν κουνιέται ποτέ
Υπάρχουν κούκλες που δεν θα τις κατέβαζες από το ράφι ούτε στο μαγαζί. Και υπάρχει η Annabelle, που κάποιος έκανε το λάθος να τη χαρίσει κιόλας. Η πιο αξέχαστη δευτερεύουσα παρουσία του «Κάλεσμα» απέκτησε το 2014 τη δική της ταινία. Το πορσελάνινο πρόσωπό της παραμένει άψογα ανατριχιαστικό, όμως η ιστορία γύρω της συχνά χτυπά ευγενικά την πόρτα αντί να τη σπάσει. Παρ' όλα αυτά, για ένα βροχερό φθινοπωρινό βράδυ, κάνει τη δουλειά της καλύτερα απ' όσο θα περίμενες.
Ατμοσφαιρικός, σωστά φτιαγμένος αλλά υπερβολικά προβλέψιμος τρόμος με κούκλα, που χρωστά τη φήμη του περισσότερο στο πορσελάνινο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας παρά στο σενάριο.
Στοιχεία ταινίας
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 16.10.2014 |
|---|---|
| Σκηνοθεσία | John R. Leonetti |
| Πρωταγωνιστούν | Annabelle Wallis, Ward Horton, Tony Amendola, Alfre Woodard, Eric Ladin, Kerry O'Malley |
| Είδος | Ταινίες τρόμου |
| Διάρκεια | 99 λεπτά |
| Καταλληλότητα | Κ-18 |
| Χώρα | Αμερικανικές ταινίες |
Ένα δώρο που καλύτερα να το είχαν επιστρέψει
Το στήσιμο είναι κλασικό, σχεδόν σχολικό. Ο John Form κάνει δώρο στην έγκυο γυναίκα του, τη Mia, μια παλιά κούκλα. Τρυφερή κίνηση, τουλάχιστον μέχρι τη νύχτα που μέλη μιας σατανιστικής σέκτας εισβάλλουν στο σπίτι του νεαρού ζευγαριού. Μετά την επίθεση δεν μένουν πίσω μόνο αίμα και πόνος, αλλά κάτι πολύ χειρότερο από τους ίδιους τους εισβολείς: μια δύναμη έχει απελευθερωθεί μέσα στο σπίτι και έχει πρόσωπο. Το πρόσωπο της Annabelle.
Αυτά αξίζει να ξέρεις από πριν, και ειλικρινά φτάνουν. Η ταινία δεν στηρίζεται στις ανατροπές, αλλά σε εκείνο το αργό σφίξιμο που νιώθεις όταν το σπίτι που θεωρούσες ασφαλές, και μάλιστα εν μέσω μιας εγκυμοσύνης, μετατρέπεται σιγά σιγά σε εχθρικό έδαφος. Ο συνδυασμός της ευάλωτης μέλλουσας μητέρας και της αόρατης απειλής είναι παλιά και δοκιμασμένη συνταγή του είδους, και η ταινία δεν κρύβει καθόλου από πού αντλεί.
Η Mia, ο John και η κούκλα που τους κλέβει όλους
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Mia βρίσκεται η Annabelle Wallis, και η σύμπτωση των ονομάτων μοιάζει με μικρό κοσμικό αστείο που σίγουρα διασκέδασε το συνεργείο. Η Wallis είναι συμπαθής και πειστική ως γυναίκα που αγχώνεται και απομονώνεται όλο και περισσότερο, και μεγάλο μέρος της ταινίας παίζεται ουσιαστικά πάνω στο πρόσωπό της, καθώς η υποψία ωριμάζει σιγά σιγά σε βεβαιότητα. Δίπλα της ο Ward Horton ως John είναι ο καλοπροαίρετος αλλά κάπως παραγκωνισμένος σύζυγος, ένας χαρακτήρας που δυστυχώς δεν αποκτά ιδιαίτερο βάθος.
Από τους δεύτερους ρόλους ξεχωρίζει η Evelyn της Alfre Woodard, ηθοποιός που μπορεί να δώσει βάρος σε έναν χαρακτήρα μέσα σε μία ή δύο σκηνές. Ο Tony Amendola ως πατήρ Perez υποδύεται τον απαραίτητο ιερέα κάθε ταινίας τρόμου, ο Eric Ladin τον ντετέκτιβ Clarkin, ενώ οι Kerry O'Malley και Brian Howe εμφανίζονται ως το ζεύγος Higgins. Ωραίο, τακτοποιημένο καστ, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: την παράσταση την κλέβει η κούκλα, χωρίς να κουνήσει ούτε έναν μυ του προσώπου της.
Από τη διεύθυνση φωτογραφίας στη σκηνοθεσία
Στη σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο John R. Leonetti, ο οποίος είχε δουλέψει προηγουμένως ως διευθυντής φωτογραφίας, ανάμεσα σε άλλα και στο «Κάλεσμα» του James Wan, από όπου προέρχεται η φιγούρα της Annabelle. Αυτό φαίνεται στην οθόνη: τα πλάνα είναι προσεγμένα, οι συνθέσεις μελετημένες, και το παλιό σπίτι, οι σκοτεινοί διάδρομοι και το μισοφωτισμένο παιδικό δωμάτιο μοιάζουν ακριβώς όπως πρέπει σε μια καλή ιστορία στοιχειωμένου σπιτιού. Ο Leonetti ξέρει πού να βάλει την κάμερα ώστε ο θεατής να αρχίσει να ψάχνει τις άκρες του κάδρου.
Εκεί όπου φαίνεται λιγότερο σίγουρος είναι ο ρυθμός. Η ταινία συχνά χτίζει την ένταση για πολλή ώρα με τα ίδια εργαλεία, και μέχρι να έρθει η έκρηξη, έχουμε ήδη μαντέψει από πού θα σκάσει. Λες και ο σκηνοθέτης εμπιστεύεται περισσότερο τις εικόνες του παρά την ίδια του την ιστορία. Κάτι που, εν μέρει, είναι και κατανοητό.
Όταν πετυχαίνει: ο αργός, σιωπηλός τρόμος
Ας μην είμαστε άδικοι: υπάρχουν σκηνές που λειτουργούν πραγματικά καλά. Οι πιο δυνατές στιγμές της ταινίας είναι εκείνες όπου δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα. Ένα αντικείμενο βρίσκεται σε λάθος θέση, ένας ήχος ακούγεται από το διπλανό δωμάτιο, η κούκλα κοιτάζει λίγο πιο πέρα απ' ό,τι πριν. Αυτός ο μινιμαλιστικός τρόμος χαράζεται στη μνήμη πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε δυνατό ξάφνιασμα.
- Η ατμόσφαιρα: η παλιακή επίπλωση και η ζεστή αλλά αποπνικτική χρωματική παλέτα ταιριάζουν απόλυτα στην ταινία.
- Ο σχεδιασμός ήχου: τα τριξίματα, η σιωπή και οι απότομοι θόρυβοι δοσολογούνται κατά διαστήματα αριστοτεχνικά.
- Η ίδια η κούκλα: υπέροχα άσχημη. Αρκεί μια ματιά.
Όταν σκοντάφτει: προβλέψιμες τρομάρες
Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία καταφεύγει πολύ συχνά στο φθηνότερο εργαλείο, το απότομο δυνατό ξάφνιασμα. Δουλεύει για λίγο, αλλά κάποια στιγμή ο θεατής μαθαίνει τη χορογραφία και μαζεύεται από πριν, κάτι που σκοτώνει ακριβώς την έκπληξη του φόβου. Επιπλέον, το σενάριο είναι αρκετά σχηματικό: οι χαρακτήρες παίρνουν λάθος αποφάσεις εκεί και τότε που το ορίζει το εγχειρίδιο των ταινιών τρόμου.
Όποιος γνώρισε αυτόν τον κόσμο μέσα από το «Κάλεσμα» θα προσέξει πόσο λιγότερο βαθιά και λιγότερο αγαπητή είναι εδώ η οικογένεια. Εκεί ανησυχούσαμε για τους ήρωες, εδώ περισσότερο για τη δική μας ησυχία. Η διάρκεια των 99 λεπτών, πάντως, είναι ευχάριστα σφιχτή και η ταινία δεν τραβάει άσκοπα σε μάκρος.
Τρόμος με κούκλες, ένας από τους αρχαιότερους εφιάλτες του είδους
Γιατί μια πορσελάνινη κούκλα τρομάζει τόσο αποτελεσματικά; Γιατί είναι οικεία, έχει ανθρώπινη μορφή και όμως δεν ζει. Βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα, και αυτή η ενδιάμεση ζώνη είναι που κάνει τον θεατή να νιώθει άβολα. Η ιστορία του κινηματογράφου είναι γεμάτη από αυτόν τον φόβο, από τον Chucky του «Child's Play» μέχρι τις κούκλες που κάθονται στα ράφια των παλιών ταινιών με στοιχειωμένα σπίτια. Το Annabelle εντάσσεται σε αυτή την παράδοση και στις καλύτερες στιγμές του αποδεικνύεται αντάξιό της.
Το μοτίβο της εγκυμοσύνης, από το «Το μωρό της Ρόζμαρι» και μετά, είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα του τρόμου: το σώμα που δεν είναι πια μόνο δικό μας, το μέλλον που απειλείται, και ο περίγυρος που δεν μας πιστεύει. Η ταινία αξιοποιεί έξυπνα αυτή τη γραμμή, ακόμη κι αν δεν την εξαντλεί πλήρως.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν τον κλασικό τρόμο με στοιχειωμένα σπίτια που χτίζεται αργά, και για όσους έχουν ήδη παρασυρθεί μια φορά στον κόσμο του «Κάλεσμα». Ιδανική επιλογή για μια βραδιά παρέα σε σκοτεινό δωμάτιο.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Όσοι ψάχνουν πρωτότυπες ανατροπές, βαθείς χαρακτήρες ή φρέσκιες ιδέες θα απογοητευτούν. Και φυσικά όσοι έχουν κι αυτοί μια παλιά κούκλα στο ράφι του σπιτιού τους.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Το Κάλεσμα (2013), Το μωρό της Ρόζμαρι (1968), Child's Play (1988), Sinister (2012), Ο εξορκιστής (1973)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε κυκλοφόρησε το Annabelle στην Ελλάδα;
Η ταινία βγήκε στις ελληνικές αίθουσες στις 16 Οκτωβρίου 2014.
Τι πραγματεύεται το Annabelle;
Ο John Form χαρίζει στην έγκυο γυναίκα του, τη Mia, μια παλιά κούκλα. Ένα βράδυ μέλη μιας σατανιστικής σέκτας εισβάλλουν στο σπίτι τους, και μετά την επίθεση κάτι φρικτό απελευθερώνεται: η Annabelle.
Πόση είναι η διάρκεια του Annabelle;
Η ταινία διαρκεί 99 λεπτά.
Πώς συνδέεται το Annabelle με το Κάλεσμα;
Η φιγούρα της Annabelle προέρχεται από το «Κάλεσμα» του James Wan, όπου ο σκηνοθέτης John R. Leonetti είχε εργαστεί ως διευθυντής φωτογραφίας.
Ποιος σκηνοθέτησε το Annabelle;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο John R. Leonetti.
Ποιοι πρωταγωνιστούν στο Annabelle;
Τη Mia Form υποδύεται η Annabelle Wallis και τον John Form ο Ward Horton, ενώ στο καστ συμμετέχουν επίσης οι Alfre Woodard, Tony Amendola και Eric Ladin.
Αξίζει να αφήσεις την Annabelle στο σαλόνι σου απόψε;
Αν δεν περιμένεις να ξαναεφεύρει τον τρόμο, αλλά θέλεις μια καλοφωτογραφημένη, ατμοσφαιρική και κατά στιγμές πραγματικά ανατριχιαστική ιστορία με κούκλα, τότε ναι. Το Annabelle δεν είναι αριστούργημα και δεν βγαίνει ποτέ ουσιαστικά από τη σκιά του «Κάλεσμα», όμως το πορσελάνινο πρόσωπο της πρωταγωνίστριας είναι τόσο εμβληματικό που το κουβαλάει ακόμη και στις πιο αδύναμες στιγμές του. Σβήσε το φως, κάτσε αναπαυτικά και μην κοιτάξεις προς το ράφι. Εκείνη σε κοιτάζει ήδη.