Annabelle recensie: de engste pop die nooit een vin verroert
Je hebt speelgoedpoppen die je in de winkel al niet van het schap zou durven pakken, en je hebt Annabelle, die iemand dan ook nog eens cadeau doet. Het meest memorabele bijfiguurtje uit The Conjuring kreeg in 2014 een eigen film. Het gezicht van de pop is nog altijd griezelig perfect, maar het verhaal eromheen klopt vaker beleefd aan dan dat het de deur intrapt. Toch kan hij op een regenachtige herfstavond verrassend goed uitkomen.
Sfeervolle, degelijk gemaakte maar te voorspelbare poppenhorror die zijn reputatie eerder dankt aan het porseleinen gezicht van de hoofdrolspeelster dan aan het script.
Filmgegevens
| Première in Nederland | 2.10.2015 |
|---|---|
| Regie | John R. Leonetti |
| Cast | Annabelle Wallis, Ward Horton, Tony Amendola, Alfre Woodard, Eric Ladin, Kerry O'Malley |
| Genre | Horrorfilms |
| Speelduur | 99 min |
| Leeftijdsclassificatie | 16 |
| Land | Amerikaanse films |
Een cadeau dat je beter had kunnen terugsturen
De opzet is klassiek, bijna uit het boekje. John Form verrast zijn zwangere vrouw Mia met een oude pop. Een lief gebaar, tenminste tot het jonge stel op een nacht in hun eigen huis wordt overvallen door leden van een satanische sekte. Na de aanval blijft er niet alleen bloed en pijn achter, maar ook iets wat veel erger is dan de indringers zelf: in huis is een kracht losgebroken, en die kracht heeft een gezicht. Het gezicht van Annabelle.
Meer hoef je vooraf niet te weten, en eerlijk gezegd is dat ook genoeg. De film leunt niet op plotwendingen, maar op dat langzaam knellende gevoel dat je veilige thuis, en dat midden in een zwangerschap, ineens vijandig terrein wordt. Die combinatie van een kwetsbare aanstaande moeder en een onzichtbare dreiging is een oud en beproefd horrorrecept, en de film maakt er geen geheim van waar hij zijn inspiratie vandaan haalt.
Mia, John en de pop die iedereen van het doek speelt
In de hoofdrol speelt Annabelle Wallis Mia, en alleen die naamgelijkenis al is zo'n klein kosmisch grapje waar de crew vast hartelijk om heeft gelachen. Wallis is sympathiek en geloofwaardig als de angstige vrouw die steeds meer op zichzelf aangewezen raakt, en eigenlijk speelt een groot deel van de film zich af op haar gezicht: je ziet het vermoeden langzaam overgaan in zekerheid. Naast haar is Ward Horton als John de goedbedoelende maar wat naar de achtergrond geschoven echtgenoot, een personage dat helaas weinig diepgang krijgt.
Van de bijrollen springt Alfre Woodard als Evelyn eruit. Zij is zo'n actrice die in een paar scènes gewicht aan een personage weet te geven. Tony Amendola levert als pater Perez de onmisbare priester uit elke horrorfilm, Eric Ladin duikt op als rechercheur Clarkin, en Kerry O'Malley en Brian Howe spelen het echtpaar Higgins. Een mooie, verzorgde cast, maar laten we eerlijk zijn: de show wordt toch gestolen door de pop, die geen spier vertrekt.
Van cameraman tot regisseur
In de regiestoel zit John R. Leonetti, die eerder als director of photography werkte, onder meer aan The Conjuring van James Wan, de film waar Annabelle uit voortkomt. Die achtergrond zie je terug: de beelden zijn zorgvuldig, de composities doordacht, en het oude huis, de donkere gangen en de schemerige kinderkamer zien er precies zo uit als in een goede spookfilm hoort. Leonetti weet waar hij zijn camera moet neerzetten zodat je als kijker de randen van het beeld begint af te speuren.
Waar hij minder zeker is, is het ritme. De film bouwt de spanning vaak te lang op met steeds dezelfde middelen, en tegen de tijd dat de ontlading komt, heb je allang geraden uit welke hoek die komt. Alsof de regisseur meer vertrouwen heeft in zijn beelden dan in zijn verhaal. Wat deels ook wel te begrijpen is.
Als het werkt: stille, sluipende angst
Laten we niet oneerlijk zijn: er zitten scènes in die echt goed gelukt zijn. De sterkste momenten zijn die waarin bijna niets gebeurt. Een voorwerp staat net op de verkeerde plek, er klinkt een geluid uit de kamer ernaast, de pop kijkt net een tikje een andere kant op dan daarnet. Dat soort minimalistische horror brandt zich veel dieper in je geheugen dan welke harde schrikeffecten ook.
- De sfeer: het ouderwetse interieur en het warme maar beklemmende kleurenpalet staan de film uitstekend.
- Het geluidsontwerp: het gekraak, de stilte en de plotselinge geluiden zijn hier en daar meesterlijk gedoseerd.
- De pop zelf: gewoon prachtig lelijk. Eén blik is genoeg.
Waar het misgaat: voorspelbaar schrikken
Het probleem is dat de film te vaak grijpt naar het goedkoopste trucje: de plotselinge, luide jumpscare. Dat werkt een tijdje, maar op een gegeven moment leer je de choreografie kennen en zit je al bij voorbaat ineengedoken, en dat haalt precies de verrassing uit de schrik. Daarnaast is het script nogal schematisch: de personages nemen hun verkeerde beslissingen precies waar en wanneer het horrorhandboek dat voorschrijft.
Wie deze wereld voor het eerst leerde kennen via The Conjuring, zal merken hoeveel minder diep en minder sympathiek het gezin hier is. Daar maakten we ons zorgen om de personages, hier vooral om onze eigen nachtrust. De speelduur van 99 minuten is wel lekker strak; de film rekt niets onnodig uit.
Poppenhorror, een van de oudste nachtmerries van het genre
Waarom werkt een porseleinen pop eigenlijk zo goed om mensen bang te maken? Omdat hij vertrouwd is, een menselijke vorm heeft en toch niet leeft. Hij zit precies daartussenin, en juist dat schuurt bij de kijker. De filmgeschiedenis staat bol van die angst, van Chucky uit Child's Play tot de poppen die stilletjes op de planken zitten in oude spookhuisfilms. Annabelle voegt zich in die traditie en is die op zijn beste momenten ook waardig.
En het zwangerschapsmotief is sinds Rosemary's Baby een van de sterkste wapens van de horror: een lichaam dat niet meer alleen van jou is, een toekomst die bedreigd wordt en een omgeving die je niet gelooft. De film speelt daar handig mee, al haalt hij er niet alles uit.
Voor wie raden we hem aan?
- Iets voor jou als: Voor wie houdt van klassieke, langzaam opbouwende spookhuishorror en al eens is meegesleurd door de wereld van The Conjuring. Ideaal voor een avondje samen in een verduisterde kamer.
- Sla hem liever over als: Wie hoopt op originele plotwendingen, diepe personages of vernieuwende ideeën, komt bedrogen uit. En natuurlijk iedereen die thuis zelf een oude pop op de plank heeft staan.
Vind je dit leuk, bekijk dan ook: The Conjuring (2013), Rosemary's Baby (1968), Child's Play (1988), Sinister (2012), The Exorcist (1973)
Veelgestelde vragen
Wanneer verscheen Annabelle in Nederland?
Annabelle ging in Nederland op 2 oktober 2015 in première.
Waar gaat Annabelle over?
John Form geeft zijn zwangere vrouw Mia een oude pop cadeau. Op een nacht worden ze overvallen door leden van een satanische sekte, en na die aanval breekt er iets verschrikkelijks los in huis: Annabelle.
Hoe lang duurt Annabelle?
De film heeft een speelduur van 99 minuten.
Wie regisseerde Annabelle?
De film is geregisseerd door John R. Leonetti.
Wie spelen de hoofdrollen in Annabelle?
Mia Form wordt gespeeld door Annabelle Wallis en John Form door Ward Horton. Verder zijn onder anderen Alfre Woodard, Tony Amendola en Eric Ladin te zien.
Laat je Annabelle vanavond je woonkamer binnen?
Als je niet verwacht dat horror opnieuw wordt uitgevonden, maar zin hebt in een mooi geschoten, sfeervol en hier en daar echt huiveringwekkend poppenverhaal, dan wel. Annabelle is geen meesterwerk en komt nooit echt uit de schaduw van The Conjuring, maar het porseleinen gezicht van de titelheldin is zo iconisch dat het de film ook door zijn zwakkere momenten heen sleept. Doe het licht uit, ga zitten en kijk vooral niet naar die plank. Zij kijkt toch al naar jou.