Annabelle inceleme: Hiç kıpırdamadan en çok korkutan oyuncak bebek
Bazı oyuncak bebekler vardır, dükkânda bile rafından almaya cesaret edemezsiniz. Bir de Annabelle vardır; üstelik biri onu hediye olarak vermeyi akıl etmiştir. Korku Seansı'nın en akılda kalan yan karakteri 2014'te kendi filmine kavuştu. Bebeğin yüzü yine kusursuz biçimde ürkütücü, fakat etrafına kurulan hikâye çoğu zaman kapıyı kırıp içeri dalmak yerine kibarca tıklatmakla yetiniyor. Yine de yağmurlu bir sonbahar akşamı için beklenmedik derecede iyi bir seçim olabilir.
Atmosferi yerinde, düzgün çekilmiş ama fazlasıyla tahmin edilebilir bir oyuncak bebek korkusu. Ününü senaryosundan çok başrolündeki porselen yüze borçlu.
Film bilgileri
| Türkiye'de vizyon tarihi | 24.10.2014 |
|---|---|
| Yönetmen | John R. Leonetti |
| Oyuncular | Annabelle Wallis, Ward Horton, Tony Amendola, Alfre Woodard, Eric Ladin, Kerry O'Malley |
| Tür | Korku filmleri |
| Süre | 99 dk |
| Yaş sınırı | 15+ |
| Ülke | Amerikan filmleri |
Geri göndermek gereken bir hediye
Kurgu klasik, neredeyse ders kitabından çıkmış gibi. John Form, hamile eşi Mia'ya eski bir oyuncak bebek hediye eder. Hoş bir jest; en azından genç çiftin evine bir gece Şeytan'a tapan bir tarikatın üyeleri dalana kadar. Saldırının ardından geride yalnızca kan ve acı kalmaz, davetsiz misafirlerden çok daha kötü bir şey de kalır: Evde bir güç serbest kalmıştır ve bu gücün bir yüzü vardır. Annabelle'in yüzü.
Önceden bilinmesi gereken bu kadar, açıkçası bu kadarı da yeter. Film sürprizlere değil, güvenli sandığınız evin, hem de bebek beklendiği bir dönemde, yavaş yavaş düşman topraklarına dönüştüğü o boğucu hisse yaslanıyor. Savunmasız bir anne adayı ve görünmeyen bir tehdit: Bu eski ve denenmiş bir korku tarifi, film de ilhamını nereden aldığını saklamıyor.
Mia, John ve herkesi gölgede bırakan bebek
Mia rolünde Annabelle Wallis var ve bu isim benzerliği bile ekibin epey güldüğü küçük bir kozmik şaka olsa gerek. Wallis sempatik; kaygılanan ve giderek yalnızlaşan kadını inandırıcı biçimde oynuyor. Filmin büyük kısmı aslında onun yüzünde geçiyor: Şüphenin yavaş yavaş kesinliğe dönüşmesini orada izliyoruz. Yanında Ward Horton, iyi niyetli ama biraz arka planda kalan koca John'u canlandırıyor; ne yazık ki karakteri pek fazla katman kazanamıyor.
Yan rollerde öne çıkan isim Evelyn'i oynayan Alfre Woodard. Bir iki sahnede bile karaktere ağırlık katabilen oyunculardan. Tony Amendola Peder Perez olarak korku filmlerinin vazgeçilmez rahip figürünü üstleniyor, Eric Ladin Dedektif Clarkin rolünde, Kerry O'Malley ve Brian Howe ise Higgins çifti olarak karşımıza çıkıyor. Derli toplu bir oyuncu kadrosu, ama itiraf edelim: Gösteriyi tek bir yüz kasını bile oynatmayan bebek çalıyor.
Görüntü yönetmenliğinden yönetmen koltuğuna
Yönetmen koltuğunda, daha önce görüntü yönetmeni olarak çalışan John R. Leonetti oturuyor. Leonetti, Annabelle karakterinin doğduğu James Wan imzalı Korku Seansı'nın da görüntü yönetmeniydi. Bu geçmiş filme açıkça yansımış: Kareler özenli, kompozisyonlar düşünülmüş; eski ev, karanlık koridorlar ve yarı karanlık çocuk odası iyi bir hayalet filminde olması gerektiği gibi görünüyor. Leonetti kamerayı nereye koyarsa seyircinin karenin kenarlarını taramaya başlayacağını çok iyi biliyor.
Daha az emin olduğu alan ise tempo. Film gerilimi çoğu zaman aynı araçlarla fazla uzun süre kuruyor ve patlama geldiğinde nereden geleceğini çoktan tahmin etmiş oluyoruz. Sanki yönetmen kendi hikâyesinden çok görüntülerine güveniyor. Bu da kısmen anlaşılır bir durum.
İşe yaradığında: Yavaş ve sessiz dehşet
Haksızlık etmeyelim, gerçekten iyi işleyen sahneler var. Filmin en güçlü anları neredeyse hiçbir şeyin olmadığı anlar: Bir eşya yanlış yerde duruyor, yan odadan bir ses geliyor, bebek az öncekinden biraz farklı bir yöne bakıyor. Bu tür minimalist korku, hiçbir gürültülü sıçratmanın yapamayacağı kadar zihne kazınıyor.
- Atmosfer: Eski tarz dekor ile sıcak ama bunaltıcı renk paleti filme çok yakışıyor.
- Ses tasarımı: Gıcırtıların, sessizliğin ve ani seslerin dozu yer yer ustaca ayarlanmış.
- Bebeğin kendisi: Düpedüz muhteşem derecede çirkin. Bakmanız yeterli.
Tökezlediği yer: Tahmin edilebilir korkutmalar
Sorun şu ki film en ucuz araca, ani ve yüksek sesli sıçratmaya fazla sık başvuruyor. Bunlar bir süre işe yarıyor, ama bir noktadan sonra seyirci koreografiyi ezberliyor ve önceden büzülmeye başlıyor; bu da korkunun sürpriz etkisini tam olarak öldürüyor. Senaryo da oldukça şematik: Karakterler, korku filmlerinin kural kitabı nerede ve ne zaman gerektiriyorsa tam orada yanlış kararı veriyor.
Bu dünyayla ilk tanışması Korku Seansı olanlar, buradaki ailenin ne kadar daha yüzeysel ve daha az sevimli olduğunu fark edebilir. Orada karakterler için endişelenirdik, burada daha çok kendi huzurumuz için. Öte yandan 99 dakikalık süre hoş biçimde derli toplu; film anlatacaklarını gereksiz yere uzatmıyor.
Oyuncak bebek korkusu, türün en eski kâbuslarından biri
Porselen bir bebek korkutmak için neden bu kadar iyi işliyor? Çünkü tanıdık, insan biçiminde ve yine de canlı değil. Tam ikisinin arasında duruyor ve seyirciyi rahatsız eden de bu ara bölge. Sinema tarihi bu korkuyla dolu; Çocuk Oyunu'nun Chucky'sinden eski perili ev filmlerinde rafta oturan bebeklere kadar. Annabelle de bu geleneğe katılıyor ve en iyi anlarında ona layık olduğunu gösteriyor.
Hamilelik motifi ise Rosemary'nin Bebeği'nden beri korkunun en güçlü silahlarından biri: Artık yalnızca bize ait olmayan beden, tehdit altındaki gelecek ve bize inanmayan çevre. Film bu çizgiyi akıllıca kullanıyor, ama sonuna kadar sömürmese de.
Kimlere öneriyoruz?
- Tam sana göre, eğer: Klasik, perili ev temalı, yavaş yavaş inşa edilen korkuyu sevenler ve Korku Seansı dünyasına bir kez kapılmış olanlar için. Işıkları kapalı bir odada birlikte izlenecek bir akşam için ideal.
- Pas geçsen iyi olur, eğer: Özgün sürprizler, derin karakterler ya da yenilikçi çözümler arayanlar hayal kırıklığına uğrayacak. Bir de tabii evinde rafta eski bir oyuncak bebek oturanlar.
Beğendiysen bunlara da göz at: Korku Seansı (2013), Rosemary'nin Bebeği (1968), Çocuk Oyunu (1988), Sinister (2012), Şeytan (1973)
Sıkça sorulan sorular
Annabelle Türkiye'de ne zaman vizyona girdi?
Film Türkiye'de 24 Ekim 2014'te vizyona girdi.
Annabelle neyi anlatıyor?
John Form, hamile eşi Mia'ya eski bir oyuncak bebek hediye eder. Bir gece Şeytan'a tapan bir tarikatın üyeleri evlerine saldırır ve saldırının ardından evde korkunç bir şey serbest kalır: Annabelle.
Annabelle kaç dakika?
Filmin süresi 99 dakika.
Annabelle'in yönetmeni kim?
Filmi John R. Leonetti yönetti.
Annabelle'in başrol oyuncuları kimler?
Mia Form'u Annabelle Wallis, John Form'u Ward Horton canlandırıyor; onlara Alfre Woodard, Tony Amendola ve Eric Ladin eşlik ediyor.
Bu akşam Annabelle'i salona davet etmeye değer mi?
Korkuyu yeniden icat etmesini değil de güzel çekilmiş, atmosferik, yer yer gerçekten tüyler ürpertici bir oyuncak bebek hikâyesi bekliyorsanız, evet. Annabelle bir başyapıt değil ve Korku Seansı'nın gölgesinden hiçbir zaman tam olarak çıkamıyor, ama başroldeki porselen yüz o kadar ikonik ki filmi zayıf anlarında bile sırtlıyor. Işıkları kapatın, oturun ve rafa bakmayın. O zaten size bakıyor.