Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο, κριτική: ιταλική περιπλάνηση στα μπαρ της βενετικής πεδιάδας, όπου κανείς δεν λέει όχι στον τελευταίο γύρο
Υπάρχουν ταινίες που το σύνθημά τους θα μπορούσε να γραφτεί σε τοίχο ταβέρνας: ποτέ μην αφήνεις το τελευταίο ποτό. Η κωμωδία του Francesco Sossai, που έκανε πρεμιέρα στις Κάννες, μοιάζει ακριβώς τέτοια. Δύο ξεπεσμένοι αλλά καλοπερασάκηδες πενηντάρηδες και ένας νεαρός που βρίσκεται τη λάθος ώρα, στο λάθος μέρος, με τη λάθος παρέα. Κι εμείς ανυπομονούμε να δούμε τι θα βγει από όλο αυτό.
Μια γοητευτική, μελαγχολική και μάλλον βαριά πιωμένη ιταλική ταινία δρόμου, που υπόσχεται να ξυπνήσει το πνεύμα της μεγάλης ιταλικής κωμωδίας.
Στοιχεία ταινίας
| Original | Le città di pianura |
|---|---|
| Πρεμιέρα στην Ελλάδα | 23.4.2026 |
| Σκηνοθεσία | Francesco Sossai |
| Πρωταγωνιστούν | Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran, Andrea Pennacchi |
| Είδος | Κωμωδίες |
| Διάρκεια | 100 λεπτά |
| Χώρα | Ιταλικές ταινίες, Γερμανικές ταινίες |
Τι λέει η ιστορία; Δύο γερασμένες αλεπούδες και ένα αρνάκι ανάμεσα στα μπαρ
Το στήσιμο είναι τόσο απλό που σχεδόν σε κάνει καχύποπτο, όμως τέτοιες ιστορίες δεν στηρίζονται σε περίπλοκη πλοκή. Έχουμε δύο πενηντάρηδες χωρίς φράγκο, τον Carlobianchi και τον Doriano, που ζουν με μία μόνο φιλοσοφία: ποτέ μην αφήνεις το τελευταίο ποτό. Αυτή η φράση λέει περισσότερα για εκείνους από μια ολόκληρη σελίδα περιγραφής. Είναι οι τύποι που κάθονται πάντα στον πάγκο, που έχουν ένα ανέκδοτο για όλα και που κάπως έχουν μείνει πάντα λίγο πίσω από τη δική τους ζωή.
Στον δρόμο τους βρίσκεται ο Giulio, ένας ντροπαλός φοιτητής αρχιτεκτονικής που προφανώς έχει τα σχέδιά του, ανάμεσά τους και κάποια ερωτικά. Η συνάντηση εξελίσσεται σε χαοτική περιπέτεια στη βενετική πεδιάδα, και οι κακές συμβουλές, το χανγκόβερ και μια απρόσμενη φιλία ανατρέπουν για τα καλά τα σχέδια του νεαρού. Πού ακριβώς στρίβει η ιστορία δεν το ξέρουμε, και ειλικρινά δεν θέλουμε να το μάθουμε από πριν. Η μισή χαρά σε τέτοιες ταινίες είναι να παρασυρθείς κι εσύ μαζί με τους ήρωες.
Η βενετική πεδιάδα, εκεί όπου δεν λικνιζόμαστε σε γόνδολες
Αυτό που μου κίνησε περισσότερο την περιέργεια είναι το σκηνικό. Δεν μιλάμε για τη Βενετία της καρτ ποστάλ, αλλά για την πεδιάδα γύρω της, για εκείνη την επαρχιακή Ιταλία των μικρών πόλεων και των χωριών που σπάνια βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη. Εδώ δεν υπάρχουν πανοράματα της Πλατείας του Αγίου Μάρκου. Υπάρχουν όμως επαρχιακοί δρόμοι, χωριάτικα μπαρ, ομιχλιασμένα χωράφια και άνθρωποι που δεν θα έβγαιναν ποτέ σε διαφήμιση.
Η ταινία δηλώνει ανοιχτά ότι αποτίει φόρο τιμής στην ποικιλομορφία της Ιταλίας, και αυτό φαίνεται ήδη στην επιλογή του τόπου. Αν ο Sossai χειριστεί σωστά το τοπίο, η πεδιάδα μπορεί να γίνει κι αυτή ένας χαρακτήρας: ένα μέρος όπου ο χρόνος κυλά πιο αργά και όπου μια νυχτερινή βόλτα στα μπαρ μπορεί να μοιάσει με ολόκληρη ζωή. Ελπίζω πολύ η ταινία να τολμήσει να είναι αργή εκεί που πρέπει.
Ο Francesco Sossai και η σκιά των μεγάλων προκατόχων
Το όνομα του Francesco Sossai μάλλον δεν λέει πολλά στο ελληνικό κοινό, όμως τα διαπιστευτήρια της ταινίας μιλούν από μόνα τους: έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, κάτι που για μια ιταλογερμανική συμπαραγωγή κωμωδίας είναι σοβαρή σύσταση. Οι Κάννες δεν καλούν απλές παρελάσεις αστείων, οπότε μάλλον πρέπει να περιμένουμε ένα πιο λεπτό, γλυκόπικρο χιούμορ.
Το μεγαλύτερο στοίχημα όμως είναι ότι η ταινία θέλει ρητά να τιμήσει τους μεγάλους του ιταλικού σινεμά. Δυνατή δήλωση. Η ιταλική κωμωδία έχει τεράστια παράδοση, από την commedia all'italiana μέχρι μια ολόκληρη πινακοθήκη από αλήτες και καλοπερασάκηδες, που είναι ταυτόχρονα γελοίοι και σπαρακτικά ανθρώπινοι. Αν ο Sossai αντλεί από εκεί, ξεκινά από καλό σημείο. Ο κίνδυνος, φυσικά, είναι η νοσταλγία να καταλήξει σε σκέτες αναφορές. Εγώ πιστεύω πως δεν θα συμβεί αυτό.
Το καστ: άγνωστα πρόσωπα που αξίζει να προσέξουμε
Ο Filippo Scotti είναι το πιο γνωστό όνομα για το διεθνές κοινό: τον είδαμε πρωταγωνιστή στο «Το Χέρι του Θεού» του Paolo Sorrentino, όπου απέδωσε με μεγάλη λεπτότητα την ανασφάλεια και την ευαισθησία ενός εφήβου. Με βάση αυτό, μοιάζει ιδανική επιλογή για τον ντροπαλό Giulio, που παρασύρεται από τα γεγονότα.
Δίπλα του βρίσκουμε τους Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran και Andrea Pennacchi. Για τον Έλληνα θεατή είναι λιγότερο γνωστοί, αλλά ίσως αυτό να είναι ένας από τους άσσους της ταινίας: σε τέτοιες ιστορίες είναι πολύ πιο πειστικό να μη βλέπεις σταρ ντυμένους θαμώνες μπαρ, αλλά πρόσωπα που τα πιστεύεις. Η ψυχή κάθε buddy κωμωδίας είναι η χημεία, και αν το δίδυμο Carlobianchi και Doriano λειτουργήσει, η ταινία έχει ήδη κερδίσει τη μισή μάχη.
Τι μπορεί να την κάνει πολύ καλή και πού μπορεί να σκοντάψει;
Ας δούμε τι παίζει υπέρ της:
- Η βασική ιδέα είναι απλή και οικουμενική. Όλοι ξέρουμε έναν Carlobianchi ή έναν Doriano, και ας το παραδεχτούμε, όλοι υπήρξαμε κάποτε λίγο Giulio.
- Η σύγκρουση των γενεών μπορεί να γεννήσει και γέλιο και συγκίνηση. Η συνάντηση μιας γενιάς που έφυγε με έναν αβέβαιο νέο σπάνια δεν πιάνει.
- Η πρεμιέρα στις Κάννες δείχνει ότι εδώ δεν θα έχουμε φωνακλάδικο χιούμορ, αλλά χιούμορ με χαρακτήρα και ανθρώπινη ζεστασιά.
Και ποιοι είναι οι κίνδυνοι;
- Οι ταινίες με περιπλάνηση στα μπαρ εύκολα γίνονται επαναλαμβανόμενες: άλλο μπαρ, άλλο ποτό, άλλος μεθυσμένος μονόλογος. Αν δεν υπάρχει αφηγηματικό τόξο από πίσω, ο θεατής κουράζεται γρήγορα.
- Ο νοσταλγικός φόρος τιμής μπορεί να είναι όμορφος, αλλά και υπερβολικά εσωστρεφής.
- Η διάρκεια των 100 λεπτών είναι ιδανική, όμως αν ο ρυθμός χαλάσει, μια τόσο χαλαρά δομημένη ταινία μπορεί εύκολα να κάτσει στη μέση.
Σε ποιους το προτείνουμε;
- Είναι για σένα αν: Για όσους αγαπούν το μελαγχολικό χιούμορ του ιταλικού σινεμά, τις ταινίες δρόμου που στηρίζονται στους χαρακτήρες και τις ιστορίες όπου μια τυχαία νύχτα αλλάζει τα πάντα.
- Καλύτερα να το προσπεράσεις αν: Για όσους θέλουν γρήγορη χολιγουντιανή κωμωδία γεμάτη ατάκες ή ενοχλούνται όταν μια ταινία ποντάρει περισσότερο στην ατμόσφαιρα παρά στις ανατροπές.
Αν σου αρέσει, δες επίσης: Il sorpasso (1962), Το Χέρι του Θεού (2021), Sideways (2004), Druk (2020)
Συχνές ερωτήσεις
Πότε βγήκε στις ελληνικές αίθουσες το Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο;
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 23 Απριλίου 2026.
Τι πραγματεύεται το Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο;
Δύο πενηντάρηδες χωρίς λεφτά, ο Carlobianchi και ο Doriano, γνωρίζουν έναν ντροπαλό φοιτητή αρχιτεκτονικής, τον Giulio, και η συνάντηση γίνεται μια χαοτική περιπέτεια στη βενετική πεδιάδα που ανατρέπει και τα ερωτικά σχέδια του νεαρού.
Πόσο διαρκεί η ταινία;
Η διάρκεια του Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο είναι 100 λεπτά.
Ποιος σκηνοθέτησε το Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο;
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Francesco Sossai και η πρεμιέρα της έγινε στο Φεστιβάλ Καννών.
Ποιοι παίζουν στην ταινία;
Στους βασικούς ρόλους εμφανίζονται οι Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran και Andrea Pennacchi.
Θα κάτσεις μαζί τους για έναν ακόμη γύρο;
Εγώ σίγουρα. Το Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο δεν ανήκει στα μεγάλα θεαματικά blockbuster, και ακριβώς γι' αυτό έχει ενδιαφέρον. Μοιάζει με μια μικρή, ανθρώπινη ιταλική κωμωδία που, με βάση την πρεμιέρα στις Κάννες και τον τολμηρό φόρο τιμής, θέλει κάτι παραπάνω από το να μας κάνει να γελάσουμε. Αν ο Sossai βρει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και τη μελαγχολία, μπορεί να είναι μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς. Η αναμενόμενη βαθμολογία μου είναι ένα δυνατό 7, μια ταινία που σε κάνει να θέλεις να πάρεις τηλέφωνο έναν παλιό φίλο. Μόνο προσοχή με εκείνο το τελευταίο ποτό.