Le città di pianura ön inceleme: Veneto ovasında son kadehi kimsenin kaçırmadığı bir İtalyan meyhane turu
Bazı filmlerin sloganı bir meyhane duvarına yazılsa yadırganmaz: son kadehi asla kaçırma. Francesco Sossai'nin Cannes'da prömiyer yapan komedisi tam da böyle bir film olmaya aday. İşin içinde biraz yolunu şaşırmış ama hayatı kendi bildiği gibi yaşayan iki ellilik adam ve yanlış zamanda, yanlış yerde, yanlış insanlarla karşılaşan genç bir çocuk var. Bu karışımdan ne çıkacağını görmek için sabırsızlanıyoruz.
Sevimli, hüzünlü ve büyük ihtimalle epey akşamdan kalma bir İtalyan yol filmi olmaya aday; büyük İtalyan komedilerinin ruhunu yeniden canlandırabilir.
Film bilgileri
| Yönetmen | Francesco Sossai |
|---|---|
| Oyuncular | Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran, Andrea Pennacchi |
| Tür | Komediler |
| Süre | 100 dk |
| Ülke | İtalyan filmleri, Alman filmleri |
Konusu ne? Meyhaneler arasında iki yaşlı kurt ve bir kuzu
Kurgu neredeyse şüphe uyandıracak kadar basit, ama bu tür hikâyeleri zaten karmaşık bir olay örgüsü taşımaz. Elimizde parasız pulsuz, ellili yaşlarında iki adam var: Carlobianchi ve Doriano. İkisinin de tek bir hayat felsefesi var: son kadehi asla kaçırma. Bu cümle onları bir sayfalık karakter tarifinden daha iyi anlatıyor. Bunlar hep barın önünde oturan, her konuda anlatacak bir hikâyesi olan ve bir şekilde kendi hayatlarının hep biraz gerisinde kalmış adamlar.
Yollarına çekingen bir mimarlık öğrencisi olan Giulio çıkıyor. Giulio'nun belli ki kendi planları var, aşk planları da dahil. Tanıtım metnine göre bu karşılaşma Veneto ovasında kaotik bir maceraya dönüşüyor; kötü tavsiyeler, akşamdan kalmalık ve beklenmedik bir dostluk gencin bütün hesaplarını altüst ediyor. Hikâyenin tam olarak nereye gittiğini bilmiyoruz ve açıkçası önceden bilmek de istemiyoruz. Bu tür filmlerin keyfinin yarısı, seyircinin de karakterlerle birlikte sürüklenmesinde yatıyor.
Gondolların olmadığı Veneto ovası
Beni en çok heyecanlandıran şey mekân oldu. Karşımızda Venedik'in kartpostallık yüzü yok; Veneto ovası var, yani beyazperdede pek sık görmediğimiz kasabalı, köylü, taşralı İtalya. Burada San Marco Meydanı manzaraları yok ama taşra yolları, köy barları, sisli tarlalar ve reklam filmlerine pek uymayan insanlar var.
Film kendi ifadesiyle İtalya'nın çeşitliliğine bir saygı duruşu ve bu, mekân seçiminde şimdiden hissediliyor. Sossai manzarayı iyi kullanırsa ova da bir karaktere dönüşebilir: zamanın daha yavaş aktığı, tek bir gecelik meyhane turunun koca bir ömür gibi gelebildiği bir yer. Filmin gereken yerde yavaş olmaya cesaret etmesini çok umuyorum.
Francesco Sossai ve büyük ustaların gölgesi
Francesco Sossai adı Türk seyircisine büyük ihtimalle henüz pek tanıdık gelmiyor, ama filmin karnesi epey şey söylüyor: prömiyerini Cannes Film Festivali'nde yaptı ve bu, İtalyan Alman ortak yapımı bir komedi için ciddi bir referans. Cannes basit espri gösterilerinin davet edildiği bir yer değil, dolayısıyla daha ince, daha acı tatlı bir mizah beklemek yanlış olmaz.
Asıl iddialı olan şey ise filmin açıkça İtalyan sinemasının büyüklerine saygı duruşu olması. Bu cesur bir söz. İtalyan komedisinin inanılmaz bir geleneği var; commedia all'italiana'dan, hem gülünç hem de yürek burkacak kadar insani olan serseri, hayatı kendince yaşayan karakterlerin koca bir galerisine kadar. Sossai bu kaynaktan besleniyorsa doğru yerden yola çıkıyor demektir. Elbette risk de var: nostalji kolayca kuru bir gönderme yağmuruna dönüşebilir. Ben öyle olmayacağına inanıyorum.
Oyuncu kadrosu: takip etmeye değer yüzler
Kadroda uluslararası seyircinin en iyi tanıdığı isim Filippo Scotti. Onu Paolo Sorrentino'nun È stata la mano di Dio filminde başrolde izlemiştik; bir ergenin kırılganlığını ve güvensizliğini çok incelikli bir şekilde oynamıştı. Bu performansa bakılırsa olayların içinde sürüklenen çekingen Giulio için biçilmiş kaftan gibi duruyor.
Yanında Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran ve Andrea Pennacchi yer alıyor. Bu isimler Türk seyircisi için pek bilinen isimler değil, ama filmin kozlarından biri tam olarak bu olabilir: böyle hikâyelerde, ellilik meyhane müdavimi kılığına girmiş yıldızlar yerine inandırıcı yüzler görmek çok daha sahici duruyor. Bir dostluk komedisinin ruhu her zaman kimyadır; Carlobianchi ile Doriano ikilisi işlerse filmin yarısı kazanılmış sayılır.
Neden çok iyi olabilir, nerede tökezleyebilir?
Önce lehine olanlar:
- Temel fikir basit ve evrensel. Herkesin hayatında bir Carlobianchi ya da bir Doriano vardır; itiraf edelim, bazen hepimiz biraz Giulio olduk.
- Kuşak çatışması hem mizah hem de duygu için harika bir kaynak olabilir. Geçmişte kalmış bir kuşakla kararsız bir gencin karşılaşması nadiren boşa çıkar.
- Cannes prömiyeri, gürültülü değil, karakterli ve insana yakın bir mizah beklememiz gerektiğini düşündürüyor.
Peki riskler neler?
- Meyhane turu filmleri kolayca kendini tekrar edebilir: yeni bir bar, yeni bir kadeh, yeni bir sarhoş monoloğu. Arkasında bir kavis yoksa seyirci çabuk yorulur.
- Nostaljik saygı duruşu güzel olabilir ama fazlasıyla kendi içine kapanık da kalabilir.
- 100 dakikalık süre ideal, ama ritim aksarsa böyle gevşek kurgulu bir film ortalarda kolayca oturabilir.
Kimlere öneriyoruz?
- Tam sana göre, eğer: İtalyan filmlerinin hüzünlü mizahını, karakter odaklı yol filmlerini ve tesadüfi bir gecenin her şeyi değiştirdiği hikâyeleri sevenler için.
- Pas geçsen iyi olur, eğer: Hızlı tempolu, espriyle dolu bir Hollywood komedisi arayanlar ya da bir filmin sürprizler yerine atmosfere yaslanmasından hoşlanmayanlar için.
Beğendiysen bunlara da göz at: Il sorpasso (1962), È stata la mano di Dio (2021), Sideways (2004), Druk (2020)
Sıkça sorulan sorular
Le città di pianura neyi anlatıyor?
Parasız pulsuz iki ellilik adam, Carlobianchi ve Doriano, çekingen bir mimarlık öğrencisi olan Giulio ile tanışıyor. Bu karşılaşma Veneto ovasında kaotik bir maceraya dönüşüyor ve Giulio'nun aşk planlarını da altüst ediyor.
Film kaç dakika?
Le città di pianura 100 dakika sürüyor.
Le città di pianura filmini kim yönetti?
Filmi Francesco Sossai yönetti; film prömiyerini Cannes Film Festivali'nde yaptı.
Filmde kimler oynuyor?
Başlıca rollerde Filippo Scotti, Sergio Romano, Pierpaolo Capovilla, Roberto Citran ve Andrea Pennacchi yer alıyor.
Onlarla bir kadeh daha içmeye var mısın?
Ben kesinlikle varım. Le città di pianura büyük, gösterişli gişe filmlerinden biri değil ve tam da bu yüzden heyecan verici. Küçük, insan ölçeğinde bir İtalyan komedisi olmaya aday; Cannes prömiyeri ve cesur saygı duruşu düşünülünce de güldürmekten fazlasını istediği belli. Sossai kahkaha ile hüzün arasındaki dengeyi tutturursa, bu yılın hoş sürprizlerinden biri olabilir. Beklentim sağlam bir 7; izledikten sonra insanın eski bir arkadaşını arayası gelen türden bir film. Yalnız o son kadehe dikkat etmek lazım.